Toetsenborddemonstrant

Herinnert u zich nog al die demonstraties uit de tachtigerjaren! Grote demonstaties tegen de kruisraket, woningnood en onderwijs. Demonstraties die steevast vele duizenden betogers trokken. Dit soort grote demonstraties zie je nog maar zelden.

Tegenwoordig trekken wij niet meer massaal de straat op om te protesteren of te demonstreren. In het jaar 2018 demonstreren we op een moderne manier, digitaal via de vele social media kanalen die het internet rijk is! We luchten daar ons hart en laten in woord en soms beeld zien dat we boos of teleurgesteld zijn. We schreeuwen van achter ons toetsenbord de longen uit ons lijf.

Hoeveel effect heeft deze vorm van demonstreren nu eigenlijk, vraag ik me soms af! Ja, ook ik ben een toetsenbordendemonstrant, ik kruip in de pen als ik vind dat ik ergens mijn mening over moet ventileren. Waar ik vroeger op een groot plein tegen een podium stond te roepen, kan ik nu mijn ongenoegen kwijt bij de personen of instellingen waartegen ik ageer! Met mijn toetsenbord sta ik niet meer op dat grote plein in het niets te roepen, maar kom ik in de persoonlijke leefomgeving van diegene aan wie mijn ongenoegen gericht is. Ik houd van een goede discussie en regelmatig ontstaan er hele mooie gesprekken en soms ook heftige discussies, maar altijd rekening houdend met normale omgangsvormen.

Internet is een vreemde wereld, een wereld waar iedereen anders lijkt te zijn dan in de “echte” wereld. Op internet durven mensen meer te zeggen dan wanneer zij face to face met iemand een discussie aangaan. Men durft iemand voor alles wat slecht is uit te schelden, durven anders denkende te bedreigen of dood te wensen. Dan heb je ook nog het type mens dat dit alleen maar durft als zij ook nog eens een volledig anoniem account hebben aangemaakt. Volledig anoniem gaan dit soort figuren los op alles en iedereen die anders denkt dan zij, wetende dat zij op deze manier mensen bang kunnen maken. Soms zelfs zo bang door het serieuze karakter van deze bedreigende berichten, dat men moet onderduiken of beveiliging moet krijgen.

Terug komend op mijn vraag of digitaal demonstreren daadwerkelijk zin heeft, denk ik dat dit maar heel weinig effect heeft. Het ouderwetse naar buiten gaan en op een plein samen komen met heel veel gelijk gestemde sorteert naar mijn bescheiden mening meer effect. 10.000 steunbetuigingen op bijvoorbeeld een Twitterbericht lijkt lang niet zoveel als 1000 man op de stoep van bijvoorbeeld de Tweede Kamer.

Door achter je toetsenbord vandaan te komen en wel de straat op te gaan en deel te nemen aan een demonstratie of bijeenkomst bereik je soms heel veel. Deze week zag ik hoe een paar honderd man de BBQ van Pegida, bij een moskee in Rotterdam wisten tegen te houden. In mijn herinnering staat nog de snelwegblokkade van boze Friezen in het geheugen die een demonstratie van Kick out Zwarte Piet wisten tegen te houden. Twee voorbeelden, beide met een zeer heftige aanleiding, het niet tolerant zijn en uit willen sluiten van anderen in onze maatschappij!

Een paar dagen geleden zag ik een oproep om te komen demonstreren en denkende aan het bovenstaande ga ik voor het eerst sinds hele lange tijd, niet alleen mijn toetsenbord laten spreken, maar spreek mij ook uit met mijn persoonlijke aanwezigheid!

Wat is er nu zo belangrijk om deze stap te maken zult u denken! Het uitsluiten van de grootste politieke partij van mijn gemeente. Met bijna de helft van alle uitgebrachte stemmen tijdens de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen in Barendrecht, zijn zij bij de vorming van een nieuw college volledig buitenspel gezet door de overige zes partijen die mijn gemeente rijk is. Vijf van deze partijen zijn door de burger afgestraft en verloren allemaal één of meerdere zetels. Maar ondanks deze afstraffing  willen zij, met al hun in het verleden onoverkoombare politieke standpunten, een college gaan vormen. Om alle zes de partijen vriendjes te kunnen laten zijn met elkaar, mogen ze allemaal één wethouder leveren, nu zijn dat er nog vier. De kosten voor deze listige kunstgreep kost de burger enkel tonnen aan Euro’s extra. De één zegt twee ton, de ander spreekt over bijna een miljoen. Feit blijft dat het onnodig belastinggeld gaat kosten, die beter in geweldige plaatselijke projecten gestoken kan worden. De burgers, waarvan ik er één ben en zeker de stemmers op de grootste partij, zijn boos, morren en voelen zich door de plaatselijke politiek niet serieus genomen.

Donderdagavond sta ik dus voor het gemeentehuis om persoonlijk mijn ongenoegen te laten blijken.

Open brief aan Diergaarde Blijdorp

Beste Diergaarde Blijdorp,

Ik stuur u een openbrief, niet alleen namens mij maar ook namens de vele gebruikers van assistentiehonden in Nederland. Mijn naam is Jacco Bezuijen en ben door mijn PTSS gebruiker geworden van een assistentie- buddyhond genaamd Jinke.

Ik hoef u dit waarschijnlijk niet eens te vertellen, want u heeft me de laatste maanden veelvuldig langs zien komen op Twitter en Facebook, misschien wel eens tot vervelens toe. Al bijna twee jaar vraag ik u om mij en mijn buddyhond toe te laten tot uw mooie Diergaarde, helaas nog steeds zonder resultaat en nog steeds laat u mij en met mij vele gebruikers van assistentiehonden in de kou voor uw toegangshekken staan. Nooit heb ik van u een antwoord gekregen op mijn Tweets of FB-posts. Oké, dat is niet helemaal waar, u heeft mij ooit eens naar het toegangsbeleid verwezen.

Gisteren las ik tot mijn verbazing in het Algemeen Dagblad dat u tot zeker na de zomer nog de tijd nodig heeft om uw doel te behalen en dat is mensen met een assistentiehond in uw park toe te laten.  U noemt in dit stuk een drietal zaken waardoor het nu niet mogelijk is om de assistentiehonden toe te laten.

De honden schrikken van de Tijger! Het vlinderparadijs is te warm! De krokodillenrivier is te benauwd, mensen met PTSS voelen zich daar niet op hun gemak!

Drie zaken die mijns inzien niet hoeft te leiden tot het niet toelaten van assistentiehonden. De vlindertuin niet toegankelijk maken,  waarschuwingsbord bij de Tijger dat honden kunnen schrikken en ik als PTSS-er kan zelf wel beslissen of ik mij ergens wel of niet op mijn gemak voel en anders is daar mijn Buddyhond die me weghaalt uit de situatie.

Het volgende wat mij zorgen baard is dat u alleen met de KNGF als gesprekspartner praat. De KNGF is een geweldige organisatie en ben ze eeuwig dankbaar dat ik via hun mijn Jinke heb gekregen. Zonder hun zou ik nu niet zo strijdvaardig in de pen klimmen om toegang tot uw park te krijgen. Zonder de KNGF zat ik nu nog verstopt binnen en kwam ik nergens. Waarom heeft u niet contact gezocht met Stichting Gebruikers Assistentiehonden! Deze organisatie is met Artis tot een goed werkend toelatingsbeleid gekomen. Tot volle tevredenheid van Artis mag ik wel zeggen.  U had dan niet opnieuw het wiel hoeven uitvinden!

In het artikel in het AD geeft u aan dat u vanaf nu regelmatig, zonder de KNGF, met eigen honden gaat oefenen in uw park. Mag ik u bij deze mijn hulp aanbieden. Ik ben bereid iedere week met mijn Jinke, in uw park, uw dieren te laten wennen aan honden. Ik weet ook dat u via Stichting Gebruikers Assistentiehonden, genoeg gebruikers bereid  zal vinden om uw dieren aan de honden te laten wennen.

Namens heel veel gebruikers van assistentiehonden spreek ik de hoop uit dat u als Diergaarde veel sneller dan dat u nu belooft voor ons uw deuren opent!

Het kan, kijk maar naar Artis, Gaia Zoo, Emmen, Amerfoort, Beeksebergen en nog vele andere dierenparken!

Met vriendelijke groet,

Jacco Bezuijen en Buddyhond Jinke

PS: Deze open brief zal ook verschijnen op Twitter en Facebook

Link naar het krantenartikel AD: https://www.ad.nl/rotterdam/hulphonden-schrikken-zich-een-hoedje-van-tijgers-in-blijdorp~ab3bfb92/

Goede morgen meneer Akerboom.

Heeft u een goed weekend gehad? Of hebben de berichten in kranten en op social media, van en over uw (oud) collega’s, uw stemming dit weekend beïnvloed!

Hoe triest sommige verhalen ook waren was mijn stemming dit weekend best aardig te noemen. Dat best aardig komt doordat ik zag hoe massaal er door de burgers is gereageerd op alle berichten. Het voelde als erkenning en een hart onder de riem, zo fijn dat wildvreemde mensen de moeite nemen om even een goed woord te plaatsen onder de berichten.

Ook riepen alle berichten een hoop frustratie op bij lotgenoten. Collega’s, ja ook die van u, die door PTSS geveld zijn en in het zelfde schuitje zitten of dreigen te geraken. Frustratie, omdat wij sterk het gevoel hebben dat we afgedankt zijn of worden door één van de mooiste organisaties van Nederland. Een organisatie waarvoor wij ons voor 100% hebben ingezet, loyaal zijn geweest, onszelf hebben weggecijferd en jarenlang zeer emotioneel en zwaar werk hebben verricht die voor een normaal mens niet te bevatten zijn!

Hoe komt dat nu dat wij dit gevoel hebben? Ik heb er dit weekend menigmaal over nagedacht.

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na een tweedaagse Paardencoaching georganiseerd door het BNMO. We waren met een mooie groep mensen. (Oud) dienders en oud militairen. Bijna allemaal vechten we tegen onze PTSS en de kameraadschap onderling is heel erg fijn om te mogen ervaren. Kameraadschap die ik alleen in Doorn en in diverse lotgenotengroepen voel. Kameraadschap voel ik niet vanuit de politie vandaan. Niet van mijn oud ploeggenoten, niet van mijn chefs, niet van mijn hoofden en eigenlijk nog het ergste, niet van u!

In mijn videoboodschap aan u  van afgelopen vrijdag, misschien heeft u hem ook daadwerkelijk bekeken, noem ik ons de ZWARTE SCHAPEN van de blauwe familie. Het omschrijft heel goed het gevoel van er niet meer bij horen!

Hoe kan het dat het lijkt of alles met betrekking tot PTSS binnen de politie zo moeizaam verloopt? Een simpel voorbeeld. In januari heb ik de kosten voor voer en verzekering voor mijn Buddyhond Jinke ingediend. Dit was van enkele maanden en was voor een bedrag van bijna 500 Euro. Tot op heden heb ik zelfs geen ontvangstbevestiging gehad en zag mij dit weekend dan ook genoodzaakt om een mail te sturen om mijn declaratie in behandeling te laten nemen. Wordt mijn declaratie binnen vijf werkdagen niet in behandeling genomen, zie ik geen andere mogelijkheid dan de politie in gebreken te stellen.  Weer een juridische procedure, niet omdat ik dat wil maar omdat het noodzakelijk is. 500 euro is voor mij heel veel geld!

1 maart j.l. ben ik met eervol ontslag gegaan. In oktober 2017 is deze datum vastgesteld met de garantie vanuit de politie dat zowel de aanvulling op mijn WIA uitkering geregeld zou zijn, alsmede het premievrij opbouwen van mijn pensioen. U raad het al, ook deze belofte is niet waar gemaakt. ABP is niet goed gegaan en moet er nu zelf achteraan. Niet erg, maar wel heel frustrerend, omdat mij dit geestelijk heel erg belast. Wat wel erg is is dat de APG niet geregeld is, in maart werd er niet uitgekeerd en dat leverde mij een financieel gat op van 400 euro. Of het deze maand wel geregeld is is nog maar de vraag. Dit levert stress op, want ook in mijn huishouden gaan de vaste lasten gewoon door en dienen wel op tijd betaald te worden. Stress maakt mij zieker dan dat ik al ben en werpt mij terug in mijn broze herstel.

Nu is er sinds kort een nieuwe commissie in het leven geroepen, deze heet “De commissie Buitensporigheid”! Een commissie die moet gaan bepalen of de door de politie erkende werkgerelateerde PTSS wel zodanig buitensporig is geweest dat de getroffen diender recht heeft op verhaal van restschade! Een commissie die wederom gaat vragen om een incidentenlijst. Een lijst die men ook al heeft moeten aanleveren om tot erkenning beroepsziekte te komen. Vijf jaar nadat bij mij werkgerelateerde PTSS is erkend, moet ik opnieuw voor deze commissie mijn trauma’s gaan oprakelen! Trauma’s die mij ongevraagd steeds in gedachte springen en mijn huidige leven bepalen, moet ik nu bewust gaan herbeleven. Ik moet dan ook nog een keuze gaan maken welke trauma’s ik ga opgeven, want het mogen er maar 5 zijn, terwijl ik er voor de 37 meest heftige onder behandeling ben geweest!  Is deze commissie in het leven geroepen door de politie vraag ik mij af, of is het de verzekeringsmaatschappij waar u uw aansprakelijkheidsverzekering heeft lopen die tot deze onmenselijke commissie heeft besloten?

Kan dit nu niet beter geregeld worden vraag ik mij dan hardop af! Ja, ik denk het wel, maar daar moet u wel voor open staan.

  1. Ga weer een gemeend menselijk gesprek aan met uw (oud) dienders met PTSS en kom niet alleen op de lijn als de wet Poortwachter hierom vraagt.
  2. Zorg dat de werkvloer bekend raakt met het fenomeen PTSS, te vaak horen we nog dat het maar een modeziekte is!
  3. Zorg voor preventie aan de voorkant van het probleem, als je eenmaal bent uitgevallen is er al teveel en in bijna alle gevallen onherstelbare schade aangericht!
  4. Duidelijke en eensluidende procedures.
  5. Termijnbewaking, zodat er geen juridisch gevecht hoeft te ontstaan.
  6. Zorg voor voldoende gemotiveerd, opgeleide en gekwalificeerde Case-Managers.
  7. Laat daadwerkelijk blijken dat u geeft om de dienders met PTSS en hun gezinnen.
  8. Samen in overleg over restschade ipv weer verschijnen voor een commissie en/of dure advocaten in de arm moeten nemen.
  9. Maak werk van een vorm van maatschappelijke erkenning, neem als voorbeeld de veteranen status bij defensie.
  10. Ondersteun zelfhulpgroepen zodat zij bij elkaar kunnen komen.
  11. Investeer in organisaties als het BNMO, zodat veel lotgenoten en hun gezinnen zich hier elkaar kunnen ontmoeten en mee kunnen doen aan activiteiten die bijdragen om beter met deze rot ziekte om te leren gaan.

U ziet het ideeën genoeg en wat zou het nu mooi zijn als u en een groep (ervarings)deskundigen dit kunnen gaan bewerkstelligen. Het hoeft echt niet moeilijk te zijn!

Ik hoop dat 2018 een jaar wordt waarin we echt menselijke stappen gaan maken in het PTSS dossier van de politie.

Hoogachtend,

 

Jacco Bezuijen

Vrolijk Pasen

Heeft u gisteren ook naar The Passion gekeken. Hoe 20.000 mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden en afkomst een geweldig evenement beleefde. Zag u ook de saamhorigheid, de verdraagzaamheid en de aandacht voor elkaar!

Ik ben Rooms-katholiek opgevoed, maar rond mijn zestiende ben ik mij steeds meer een Atheïst gaan voelen. Mijn werk bij de politie heeft mijn Atheïsme alleen maar sterker gemaakt, want hoe kan het zijn dat een God, uit welke religie dan ook, toestaat dat er zoveel ellende op de wereld is!

Maar ik dwaal af. Op sommige momenten heb ik echt met kippenvel op de bank zitten kijken naar dit spektakelstuk. Mooie pakkende liedjes die het paasverhaal heel mooi vertalen naar onze moderne tijd. Bij sommige liedjes liepen niet alleen bij mij, maar ook bij mensen op het plein de tranen over mijn wangen. Aan een volger op Twitter zei ik al, hoewel ik Atheïst ben, ik door deze uitzending me meer dan eens bewust ben dat ik omringt word door hele lieven mensen. Mensen die van me houden en ik van hen.

Nu, de Day After, sla ik de krant weer open en lees dan weer zoveel verhalen over oorlog, religie en onverdraagzaamheid in onze samenleving. Als ik dit zo lees dan lijkt het wel of we echt in een verrotte wereld leven, waar iedereen elkaar maar het liefst de hersens in willen slaan of elkaar de wil of gedachte goed van een ander op willen leggen. Kan dit niet met woorden dan zorgen ze er wel voor dat het onder dreiging met of met geweld gedaan gaat worden.

Hoe kan het dat wij, de Nederlandse samenleving, zo gemakkelijk te beïnvloeden zijn door een handje vol organisaties die vol van hun eigen gelijk zijn. Anti-Islam, Anti-racisme, Anti-politiek, Anti-geloof, Anti-vrouw, Anti-homo, Anti-politie, Anti-joods en nog veel meer van dit soort Anti groeperingen. Groeperingen die vol van hun eigen gelijk de samenleving ontwrichten. Mensen tegen elkaar uitspeelt en tegen elkaar opzet.

Als ik dan naar mijn eigen leefomgeving kijk en het dicht bij huis houd, kijk ik naar mijn straat. Kijk in naar de mensen die in mijn straat wonen. Kijk ik naar hoe wij in onze straat met elkaar omgaan. Ik zie een kleurrijke straat. Ik zie een straat met elf verschillende nationaliteiten of afkomst. Ik zie een straat met prachtige mensen die voor elkaar klaarstaan en elkaar helpen waar nodig.

Dat we soms ook bonje hebben met elkaar hoort daar ook bij, maar dat heeft niets te maken met wat al die Anti groeperingen ons proberen wijs te maken. Dat ik het niet met mijn Afghaanse buurman kan vinden heeft niets te maken met zijn afkomst of geloof. Het heeft ook niets te maken met vreemdelingenhaat of racisme, het is gewoon een hele vervelende man! Het maakt mij ook geen boze witte man. Ik hoef niet met iedereen bevriend te zijn toch!

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn straat The Passion in het klein is. Een straat waar je alle spelers uit het verhaal, zoals in The Passion vertelt wordt terug kan vinden. Iedere buurtbewoners vertoont wel overeenkomsten met bijvoorbeeld Jezus, Judas, Maria, Petrus, Pontius Pilatus of met meerdere personages. Maar mijn straat is bovenal een straat waar ik trots op ben en een straat waar ik blij ben dat ik tussen zoveel verschillende mensen mag wonen.

Als iedereen nu eens kijkt naar zijn eigen straat en hoe het er daar aan toe gaat en dit eens spiegelt met wat al die Anti groeperingen ons wijs proberen te maken, dan blijft er maar weinig van hun argumenten en angstverhalen over.

Voor iedereen een vrolijk Pasen, of je nu gelovig bent of niet!

Mijn hart is niet van Steen!

Dat de communicatie tussen de korpsleiding en ziek personeel, ondanks de belofte op beterschap, nog steeds niet goed is wil ik graag de onderstaande tekst van een collega en lotgenoot, met jullie delen: 

Beste meneer Akerboom en Leijstra,

Aangezien u nu na 8 weken vanaf mijn eerste mail, inhoudelijk nog niet bent teruggekomen, neem ik de moeite terug te komen. Wel bijzonder, mijn klacht ging over niet serieus genomen worden door de organisatie, door beloftes en vooral niet reageren. Hoe wonderlijk, dat in ons mail contact, het zelfde gebeurt. Aanleiding, voor de moeite die ik neem, is dat ik dit weekend, geweldige collega ś heb mogen ontmoeten, mannen, vrouwen en hun partners, prachtige mensen, maar helaas ziek, net als ik. U kent beiden vast het spreekwoord, gedeelde smart is half smart of samen sterk, alhoewel die laatste opmerking voor velen niet meer van toepassing is, grote kerels en sterke vrouwen waar emotioneel en fysiek niets meer van over is, door hun aandoening, maar vooral de nasleep en het gevecht met de organisatie (niet gehoord worden en geen erkenning enz). Nu kan ik boos en gefrustreerd worden, maar dat is niet de strekking van mijn mail, ik heb namelijk nog een deel leven voor mij en weet u, er is mij al zoveel afgepakt (mijn eigenwaarde, doelen in mijn leven, sociale contacten, fysieke/mentale gezondheid) van nature was ik een positief mens en ik probeer het dus liefdevol te benaderen, van boosheid wordt je namelijk nog zieker. Ik ben dankbaar dat ik deze bijzondere, geweldige mensen heb mogen leren kennen en dat de BNMO dit voor mij heeft mogelijk gemaakt (zij mij wel erkennen en een gezicht geven) mijn buddy, haar stinkende best doet en dat ik er vrienden bij heb gekregen, ik ben niet meer alleen. Eerlijk is eerlijk de aanleiding is minder fraai te noemen of beter triest, te triest voor woorden.

Beste meneer Akerboom en Leijstra, dit gaat niet alleen om mij, dit gaat om vele collegaś die ziek zijn geworden omdat hun hart niet van steen was! en dat van u?

Met vriendelijke groet,

(Naam bij mij bekend)

Op de vlucht

Vanuit een klein plaatsje even buiten de stad ben je op weg naar je woning als er plots een man met een automatisch wapen voor je auto staat en je zegt uit te stappen. Je moet de sleutels van je auto inleveren. Ook neemt deze man je geld en je horloge van je af. Als je tegen stribbelt wordt de loop van het wapen op je hoofd gezet en het wapen doorgeladen! Je mag kiezen, of je auto afgeven en blijven leven of dood worden geschoten en ook je auto kwijt zijn! De keuze is snel gemaakt, want je bent echtgenoot van een mooie vrouw en vader van twee kinderen! Je ziet je auto verderop rechtsaf slaan en uit het zicht verdwijnen!

Geschrokken maar blij dat je nog leeft loop je verder. Je moet zien of je huis nog in orde is, je bent er al een tijdje niet geweest, omdat het in de wijk waar je huis staat erg onveilig is. Je loopt snel en vlak langs de gevels. Op ieder kruispunt die je over moet steken ren je voor je leven. De kans dat je levend de overkant haalt is 50/50. Sluipschutters hebben het voorzien op alles wat beweegt. Het is bijna routine geworden om je zo over straat te begeven. Ook is het routine geworden om iedere keer dat je je gezin alleen laat innig afscheid van ze te nemen, want mogelijk is dit de laatste keer dat ze je in leven zien!

Als je bij je huis komt blijkt er geen voordeur meer in je woning in te zitten. Alles wat het jouw huis maakte is weg! Meubels zijn verdwenen, televisie, keukenapparatuur, zelfs de gordijnen en het glas van je ramen. Er zit geen stopcontact meer op de muur en alle bedrading is uit de muur getrokken.

Waar vroeger de stad 24/7 bruiste van energie, de mensen vrolijk en vrijgevig waren, de cafés en restaurantjes uitpuilde, is het nu verworden tot een kapot geschoten stad!

Vlakbij slaat een granaat in en als het stof is opgetrokken verlaat je voor de allerlaatste keer je huis! Je weet gelukkig veilig je gezin te bereiken en met de hele familie besluiten jullie te vluchten.  Weg uit het door door jouw zo geliefde, maar door oorlog verscheurde land. Alles achterlatend, je bedrijf waar je zo hard voor hebt gewerkt, je vrienden, je hele leven!

Fijn zo’n Wellness Giftcard, Not!!!!

De Wellness Giftcard is een mooi geschenk om te krijgen. Heerlijk een dagje genieten van een dagje sauna.

Als je zoals in mijn geval, oud diender met PTSS, per dag moet bekijken of je wel instaat bent om je onder de mensen te begeven, kan het zijn dat zo’n cadeaubon een tijd in de kast blijft liggen. Nu kan ik nog legio andere zaken bedenken waarom je zo’n kaart pas na maanden eens gaat uitgeven, maar laat ik het even dicht bij mijzelf houden.

Vandaag is zo’n dag dat ik mij instaat voelde om de sauna te gaan bezoeken. De cadeaukaart opgezocht en op internet gekeken wat de waarde van de kaart was. “Deze kaart heeft zijn geldigheid verloren en is niet meer in te wisselen!” Vreemd dacht ik nog, want cadeaukaarten zijn toch veel langer geldig dan één jaar! Wettelijk gezien mag het toch niet meer om een cadeaukaart na een jaar al zijn geldigheid te laten vervallen!

Een zoektocht op internet leverde me de volgende informatie op:

  • een minimale geldigheidsduur (bij een besteedbare cadeaukaartis dat minimaal 3 jaar en bij een cadeaukaart in natura is dat minimaal 2 jaar)
  • binnen deze geldigheidsduur is gegarandeerd dat u de cadeaukaart kunt inwisselen
  • erkende cadeaukaarten worden getoetst op voldoende dekkingsgraad en solide exploitatie en bedrijfsvoering.

Algemene voorwaarden

De deelnemende cadeaukaartuitgevers hanteren voor hun cadeaukaarten, waarvoor het Keurmerk is verleend, algemene voorwaarden die u hier kunt downloaden.
Deze Algemene Voorwaarden Cadeaukaarten zijn tot stand gekomen in overleg tussen de Stichting Keurmerk Cadeaukaarten en de Consumentenbond en zijn exclusief en alleen van toepassing op Cadeaukaartuitgevers die deelnemer zijn van Stichting Keurmerk Cadeaukaarten.
De deelnemende cadeaukaartuitgevers vermelden deze algemene voorwaarden ook op hun eigen website.

Hoe herken ik het Keurmerk?

U herkent een cadeaukaart die voldoet aan de eisen van het keurmerk aan:

  • het keurmerk logo op de cadeaukaart en/of op de verpakking van de cadeaukaart
  • het keurmerk logo is vermeld op de website van de betreffende cadeaukaart

Het keurmerk mag alleen gebruikt worden door cadeaukaarten die vermeld staan op deze website bij Erkende Cadeaukaarten.

Bron: (Stichting Keurmerk Cadeaukaarten)

Vol goede moed de klantenservice van www.wellnessgiftcard.nl gebeld er kan toch wel wat geregeld worden, want 50 euro die de kaart waard is is toch niet zomaar ongeldig! Nee hoor, er kan niets worden geregeld en zoals bij ieder gerenommeerd callcenter kan de medewerkster mij niet doorverbinden naar de afdeling die hier over gaat en ook een supervisor kan niet aan de lijn komen om me te woord te staan. Ik mag wel een mail sturen om mijn klacht voor te leggen. Daar heb ik vandaag natuurlijk helemaal niets aan, want juist vandaag voelde ik me instaat om naar de sauna te gaan. Instaat ja, maar dat is door dit telefoongesprek alweer omgeslagen naar vandaag toch maar even niet!

Boos en gefrustreerd de telefoon opgehangen en er een boze Tweet de wereld ingestuurd. Toch nog maar eens verder gezocht op internet en wat ik al vermoedde www.wellnessgiftcard.nl heeft helemaal geen keurmerk! Dit bedrijf kan schijnbaar maar doen wat ze willen, omdat zij zich niet willen conformeren aan gangbare en faire regels en wetgeving omtrent cadeaukaarten!

Hoeveel mensen zullen er wel niet zijn die door deze werkwijze gedupeerd zijn en nog worden? Hoeveel geld verdwijnt er in de zakken van een organisatie als www.wellnessgiftcard.nl?

Vandaag blijf ik maar thuis en gaat mijn vrouw met mijn buurvrouw naar de sauna!

Bedankt www.wellnessgiftcard.nl voor jullie klantvriendelijkheid en het verpesten van mijn dag die vanmorgen zo goed begon!

Fijn ik heb een eigen mening!

Het is al weer even terug dat ik mijn gedachten op papier heb gezet. Niet zozeer omdat ik niet wist wat ik moet schrijven, maar meer de manier waarop ik nu kan en mag schrijven!

Als politieagent kan en mag je niet altijd verwoorden hoe je persoonlijk tegen sommige zaken in de maatschappij aankijkt. Ik heb dat nooit echt als storend ervaren, de politie is waakzaam en dienstbaar aan alle burgers in Nederland en daarom behoor je als diender je ook neutraal op te stellen.

Of je nu als politieagent het wel of niet eens bent met de reden waarom een demonstratie gehouden wordt, je wordt ingezet om de rust en veiligheid te bewaren en dat doe je dan ook Blokkades van belangrijke objecten zullen worden opgeheven om de veiligheid van de maatschappij te waarborgen, ook al ben je het nog zo eens met de actievoerders, je eigen standpunt in deze doet er dan niet toe!

Sinds een week ben ik, na een eervol ontslag op medische gronden, weer burger en heb plots weer de vrijheid om mijn eigen mening te ventileren. Fijn zou je denken, schreeuw het maar van de daken! Maar zo eenvoudig is het niet. Zie het als dat je heel streng bent opgevoed en plots te horen krijgt dat de strengen regels opeens voor jou niet meer gelden. Wat doe je dan, sla je door, neem je het ervan of blijf je de regels die je altijd een vaste en veilige basis hebben gegeven trouw?

Door mijn PTSS neig ik heel sterk naar het eerste, het doorslaan! Maar weet me dan altijd weer gered door het stemmetje die me nog even op de regels van mijn strenge opvoeding wijst.

Fijn ik heb een eigen mening, maar wat ga ik er in de toekomst mee doen?

Overdaad schaadt!

Toen ik solliciteerde om politieagent te worden was ik vijfentwintig jaar oud. Ik was mij bewust van het feit dat een baan bij de politie gevaren met zich mee bracht, maar mijn drive om wat voor onze maatschappij te betekenen was zo sterk dat ik dat risico wilde nemen.

In de opleiding tot agent werd meer dan voldoende aandacht besteed aan zelfverdediging, aanhoudingstechnieken en de schietopleiding. Toen ik in juli 1996 werd geplaatst in Barendrecht was ik dan ook van overtuigd dat ik mijn mannetje kon staan als het erop aan zou komen.

Gaande weg de eerste maanden rees er een volgende vraag. “Hoe ga ik reageren op mijn eerste dode persoon?” , die er zeker zou gaan komen! Het werd een soort van competitie met een collega van me die een maand of twee eerder van de opleiding was gekomen en hier ook nog niet mee te maken had gehad. We baalde ervan als we er achter kwamen dat in de tijd dat wij vrij waren er een lijkvinding was geweest en wij deze gemist hadden.

Na enkele maanden was het dan zover, ik kreeg mijn eerste lijkvinding! Details zal ik u besparen, maar spannend vond ik het wel. Dat je niet kon praten over je gevoel en dat je gewoon weer verder moest zonder echt uit te kunnen spreken hoe je je voelde leerde ik ook die dag. De dood hoort bij het vak, net als een kop koffie bij het begin van de dienst. Er bestond toen nog geen opvang na een schokkend incident en verwerkte je alles wat je meemaakte op een manier waarvan je dacht dat het goed voor je was. In mijn geval was dat zwarte humor. Niet door iedereen aan het bureau gewaardeerd, maar voor mij werkte deze manier van “Verwerken”!

Rond de eeuwwisseling werd ons district samen gevoegd met die van Rotterdam Zuidplein en ik moest uit mijn vertrouwde dorp weg om in één van de heftigste wijken van Rotterdam mijn werk te gaan doen. Ik herinner mijn eerste dienst aan dit bureau nog goed, ik trof mijn eerste vuurwapen slachtoffer. In de wijken op Zuid waren dit “Normale”, meldingen en ook hier hield mijn zwarte humor mij op de been, althans dat heb ik een tijd lang gedacht! Na enkele jaren, vele slachtoffer van geweld werd ik getroffen door een zware Burnout, of was er toen al spraken van PTSS!

Ik krabbelde zo goed en kwaad als het ging weer op en ging op dezelfde voet verder, er was niemand die tegen mij zei dat het anders moest. Men vond de clown Jacco wel leuk en ik vermaakte iedereen wel met mijn galgenhumor!

In 2007 werd ik aangenomen bij de verkeerspolitie in Rotterdam, een bewuste keuze, omdat mijn kinderen op een bekeuringsgerechtigde leeftijd kwamen en zo ook hun vriendjes. Als pa één van deze vriendjes een bon gaf, dan kregen mijn kinderen daar last mee, we woonden immers op hetzelfde dorp als waar ik veel werkte. Het was dus tijd om te verkassen.

Het werk bij de verkeerspolitie trok mij wel, begeleidingen van het koningshuis, verkeerscontroles, videosurveillance, begeleiden van spelers en supporters van vele nationale als internationale voetbalclubs en hele dagen op de motor surveilleren. Zo nu en dan reden we een spoedtransport en wat was dat geweldig om te doen! Het begeleiden van een ambulance naar een ziekenhuis door een haag van collega’s die alle kruisingen op onze route voor ons hadden afgezet!

Mijn eerste jaar bij de verkeerspolitie sloot ik af zonder ook maar één dag ziek te zijn geweest. Het werk voelde als stressvrij en ik kwam het eerste jaar 12 kilo in gewicht aan. Dat was geen probleem, want van 67,5 kilo naar bijna 80 kilo is voor iemand van 1,79 meter niet schokkend!

In 2008 werd besloten dat de verkeerspolitie in Rotterdam alle aanrijdingen met letsel en dodelijke afloop in de gehele regio moesten gaan afhandelen. Als selecteurs reden wij in een mooi opgetuigde bus van aanrijding naar aanrijding de gehele regio door. Ter plaatse was aan ons de taak om vast te stellen of het letsel langer dan zes weken zou duren om te genezen, was dat het geval dan namen wij het opnemen van de aanrijding van de collega’s uit het district over. Hoeveel keer ik vanaf die tijd op de spoedeisende eerste hulp van een ziekenhuis ben geweest is niet meer te tellen, ook de keren dat ik aanwezig ben geweest voor een schouw van een lichaam in het mortuarium zijn bijna niet meer te tellen.

Welke impact dit op mijn geestelijke gezondheid had wil ik nu niet te diep op ingaan, omdat er dan teveel beelden uit die tijd naar boven komen, beelden die ik liever zo diep mogelijk weg wil stoppen.

Na een melding werden wij gebeld door het Team Collegiale Opvang of ze kwamen aan het bureau. Er werd dan gevraagd hoe het met je ging, als je meldde dat het goed met je ging en de aanrijding je niets deed, dan was daarmee de kous en kon je weer verder met je werkdag. Bij de verkeerspolitie was praten over je gevoel al helemaal not done! Het werd gezien als zwakte en als je toch aangaf dat een melding je niet lekker zat dan was een veel gehoorde opmerking “Je kan altijd nog dameskapper worden hoor!”  dus hield je maar je mond.

In maart 2013 werd ik door de realiteit ingehaald en viel uit, nu niet met een burnout maar met werkgerelateerde PTSS!

Hadden mijn chefs en mijn collega’s kunnen merken aan mij dat het het steeds slechter met me ging? Hoewel ik tot mijn laatste werkdag de clown bleef spelen, hadden zeker mijn chefs kunnen opmerken dat ik niet meer de Jacco was van voor 2008. Ik ben van huis uit een volger en deed wat me werd opgedragen. In mijn laatste jaar ging ik steeds meer de confrontatie zoeken met mijn chefs, om de kleinste dingen kon ik boos worden. Ik meldde mij steeds vaker ziek voor kleine dingen en probeerde mij zoveel mogelijk te onttrekken aan het werk van selecteur van aanrijdingen! Als het maar even kon schoof ik zaken af naar anderen, ik kon het gewoonweg niet meer verwerken!

Had mijn ziek worden voorkomen kunnen worden? Daar durf ik eigenlijk geen antwoord op te geven. Ik zie wel dat als ik naar lotgenoten kijk, wij allemaal een zelfde type mens zijn. We zijn loyaal, kunnen geen nee zeggen en doen nooit een stap terug! Voor de Nationale politie zijn wij de perfecte dienders. Vraag ons om te springen en wij vragen hoe hoog!

Wat ik wel weet is dat ik, achteraf gezien, meer behoefte had gehad aan aandacht van het  TCO, niet direct na een aanrijding, maar één of twee dagen later. “Hoe was je nacht? Ben je er nog mee bezig geweest?” zijn de vragen die ik had gewild dat ze me gesteld waren. Dat ik mij vrij had gevoeld om mijn echte gevoel bij de psycholoog, waar wij ieder jaar een uurtje heen mochten, had durven uiten. Helaas was het gevoel dat wij daar vrij uit konden praten ernstig beschadigd, doordat gesprekken herleidbaar naar collega’s in een rapport op de koffietafel waren komen te liggen.

En als laatste punt is misschien wel het meest cruciale punt, kan je een groep van nog geen vijftig man/vrouw alle aanrijding met letsel in de hele regio laten behandelen! Gemiddeld zijn dit 400 ernstige aanrijdingen in een jaar waarvan gemiddeld 10% overlijden door de aanrijding. Of moeten we weer terug naar de situatie van voor 2008, waar de last van dit zelfde aantal aanrijdingen werd verdeeld gaat over de gehele regio, zo’n 3500 man/vrouw! Ik begrijp als ik dit zeg ook, dat de kwaliteit van de proces-verbalen dan ook weer hard achteruit zal hollen en er dan soms ook helemaal niets op papier gezet gaat worden en dat daar slachtoffers dan weer de dupe van worden! Dit is ook de reden geweest waarom de verkeerspolitie dit toen der tijd op zich is gaan nemen.

Het doet mij pijn om te zien dat met mij in 2013 nog zes collega’s  van de verkeerspolitie met PTSS zijn uitgevallen! Ook het feit dat het ziekte verzuim heden ten dage nog steeds met gemiddeld 10,2% de hoogste van de regio is doet mij zeer. Het zegt veel over de zwaarte over het werk wat wij hebben gedaan, werk waar wij niet voor hebben gekozen tijdens onze sollicitatie bij de verkeerspolitie, maar er als extraatje bijkwam in 2008!

Er moet worden nagedacht over hoe de collega’s die nog iedere dag van zware aanrijding naar zware aanrijding rijden, psychisch het beste kunnen worden ontlast en bijgestaan. Een maximale plaatsingstermijn van vijf jaar lijkt mij het meest logische, maar door opleidingskosten van meer dan 100.000 euro per diender lijkt dit qua bedrijfsvoering, financieel niet het meest logische om te doen! Ondervang dit dan met een diepgaand psychologisch onderzoek na vijf jaar dienstdoen bij de verkeerspolitie. Aan de hand van dit onderzoek kan men beslissen of je het nog aankan of beter terug kan het district in.

Ik heb begrepen dat de vrijheid om over je gevoel te praten steeds meer geaccepteerd wordt bij de verkeerspolitie, een goede ontwikkeling. Ik hoop van harte dat deze stijgende lijn zich blijft voortzetten en veel meer collega’s bespaart blijven van een PTSS!

Vietnamese Loempia’s

Vandaag lang in de keuken gestaan om Vietnamese Loempia’s te maken. Zoals gewoonlijk deel ik het resultaat altijd met mijn vrienden via Facebook. De onvermijdelijke vraag werd natuurlijk gesteld:

“Hoe maak je nou zelf Vietnamese loempia’s?”

Laat ik beginnen met het boodschappenlijstje:

  • 2 Kipfilet of  1 doosje garnalen
  •  1 zakje Glasnoodles
  • 2 Bospeen
  • 1/2 Spitskool of Chineesekool
  • 2 Bosuitje of lente uitje
  • 22 Loempiavellen
  • Zout
  • Peper
  • 1 theelepel Gemberpoeder
  • 1 eetlepel Fishsaus
  • 1 eetlepel Suiker
  • Ei of water
  • Zonnebloem olie

Zorg dat je ruim de tijd hebt, want de bereiding vergt nogal werk!

Bereiding:

  • Ontdooi de loempiavellen
  • Snij de kipfilet of Garnalen in kleine stukjes.
  • Meng wat fishsaus, peper zout en gemberpoeder door de kip of garnalen.
  • Maak de glasnoodles zoals op de verpakking staat en koel deze onder koud water af en knip of snij deze vervolgens in kleine stukjes.
  • Snij de bospeen in Jullienes snijden, (heel dunnen sliertjes)
  • Snij de kool zeer fijn
  • Snij de ui zeer fijn
  • Bak in een klein beetje olie de kipfilet bruin of de garnalen tot ze wat roze kleuren.
  • Voeg de ui toe, bak even mee.
  • Voeg de peen, kool en kort geknipte glasnoodles toe, roerbak kort mee.
  • Zet de vulling even apart om wat af te koelen.
  • Doe suiker bij de vulling en schep deze er goed doorheen.
  • Klop een eitje of pak een kopje water
  • Pak een loempiavel en schep er wat vulling op en vouw tot een loempia. Rol ze goed strak op!
  • Plak de loempia dicht door wat ei of water te gebruiken.
  • Zet een wok met voldoende zonnebloem olie op het vuur en verwarm tot 170-180 graden. Loempia’s mogen tijdens het bakken de bodem van de pan niet raken, anders verbranden ze!
  • Bak de loempia’s rondom bruin.

 

Als je nu niet weet hoe je een loempia moet vouwen, kijk dan het volgende filmpje!
https://www.youtube.com/watch?v=JlpoouKLQ5w

 

Eet smakelijk en laat me even weten hoe het maken van jouw loempia’s is gegaan.

1 2 3