Uncategorized

Heinenoordtunnel

Wat is het toch fijn om ’s-Avonds als er bijna niemand op straat is er met mijn camera eropuit te trekken. Gisteren avond samen met collega en lotgenoot Bas naar Ridderkerk getogen om plaatjes te schieten.

 

Eigenlijk was deze avond niet gepland en kwam de afspraak op het laatste moment tot stand. Vlug de camera en lenzen gepakt. Camera gecontroleerd en zag dat ik één lege accu had en de tweede was vol, dus daar moest ik het wel mee gaan redden, helaas dacht de kou daar iets anders over. Na een uurtje bezig te zijn geweest vond de accu het wel welletjes en met een korte melding “Accu leeg” werd mijn beeldscherm zwart en was mijn avond fotograferen over.

Samen met Bas ons geplande rondje afgemaakt, tips and tricks gegeven over instellingen en nog even als model mogen fungeren. Dat laatste werd ook opgemerkt door de tunnelwachter van de Heinenoordtunnel. We hoorden al een tijdje een zoemend geluid uit de tunnel komen. Dan was het weer even stil om vervolgens weer een kort zoem te horen. Als PTSS-er vallen dit soort zaken extra op, omdat we altijd alert en waakzaam zijn. Toen kreeg ik de beveiligingscamera’s boven ons hoofd in de gaten. Als we een stukje verplaatsten, dan bewoog de camera met ons mee. We lachten de spanning ervan af en zwaaide naar de camera en het mooie was dat de camera naar ons terug zwaaide. Zullen ze op de meldkamer van Rijkswaterstaat om ons gelachen hebben?

Bedankt 2017

Op social media zie ik heel veel mensen die terugblikken op 2017 en ik kan eigenlijk niet achter blijven.

Ik wil het niet hebben over alle negatieve zaken die rondom mijn PTSS spelen, maar wil terugblikken op al het mooie wat 2017 mij gebracht heeft. Dit betekend niet dat ik niet aan het negatieve denk, maar 2017 heeft mij geleerd dat ik met positiviteit een stuk verder kom dan mij te laten leiden door de minder leuke dingen in mijn leven.

2017 stond in het teken van ontdekken. Het ontdekken van mijn nieuwe ik en ik blijk best een aardige gozer te zijn. Als ontdekkingsreizigers heb ik samen met Sandra mijn vrouw door delen van Europa gezworven. In totaal hebben we bijna twee maanden rondgezworven in Tsjechië, Duitsland, Denemarken, Zweden en Oostenrijk. Meer dan 10.000 kilometers afgelegd, waarvan Sandra er zo’n 9,000 voor haar rekening heeft genomen, want autorijden is niet meer mijn sterkste kant.

Al deze reizen stonden in het teken van zoeken naar rust en stilte en die hebben we op vele plaatsen gevonden. We zijn verliefd geworden op twee landen in het bijzonder, Zweden en Oostenrijk. Twee landen waar je met weinig moeite op plekken kunt komen waar er niets anders is dan stilte. Alleen het geluid van de wind die ritselt door de bomen en fluitende vogels en geen storende geluiden van de moderne wereld.

Ieder keer als wij weer van zo’n wonderschone plek afscheid moesten nemen heb ik gehuild, gehuild van geluk dat ik dit mocht meemaken, maar ook gehuild, omdat afscheid nemen nu eenmaal pijn doet.

2018 zal qua reizen niet zo’n topjaar worden als 2017, maar Zweden en Oostenrijk gaan we ook in 2018 niet overslaan.

In 2017 hebben veel mensen voor ons klaar gestaan en ons hele mooie momenten laten beleven. Vrienden dichtbij huis die altijd voor ons klaar staan en een hele mooie groep lotgenoten en hun partners die we echte vrienden mogen noemen. Jullie geven veel zonder er ook maar iets tegenover te stellen. Jullie laten me zijn wie ik ben, zonder oordelen te vellen. Bij jullie kan ik onbedaarlijk lachen en huilen zonder me bezwaard of anders dan een ander te voelen. Jullie zijn stuk voor stuk kanjers en ik kijk uit naar meer mooie en onvergetelijke momenten in een nieuw jaar samen met jullie!

Verder ik wens iedereen, dichtbij of veraf een geweldig mooi, gezond en positief 2018 toe.

Enjoy this blog? Please spread the word :)