Maand: maart 2018

Vrolijk Pasen

Heeft u gisteren ook naar The Passion gekeken. Hoe 20.000 mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden en afkomst een geweldig evenement beleefde. Zag u ook de saamhorigheid, de verdraagzaamheid en de aandacht voor elkaar!

Ik ben Rooms-katholiek opgevoed, maar rond mijn zestiende ben ik mij steeds meer een Atheïst gaan voelen. Mijn werk bij de politie heeft mijn Atheïsme alleen maar sterker gemaakt, want hoe kan het zijn dat een God, uit welke religie dan ook, toestaat dat er zoveel ellende op de wereld is!

Maar ik dwaal af. Op sommige momenten heb ik echt met kippenvel op de bank zitten kijken naar dit spektakelstuk. Mooie pakkende liedjes die het paasverhaal heel mooi vertalen naar onze moderne tijd. Bij sommige liedjes liepen niet alleen bij mij, maar ook bij mensen op het plein de tranen over mijn wangen. Aan een volger op Twitter zei ik al, hoewel ik Atheïst ben, ik door deze uitzending me meer dan eens bewust ben dat ik omringt word door hele lieven mensen. Mensen die van me houden en ik van hen.

Nu, de Day After, sla ik de krant weer open en lees dan weer zoveel verhalen over oorlog, religie en onverdraagzaamheid in onze samenleving. Als ik dit zo lees dan lijkt het wel of we echt in een verrotte wereld leven, waar iedereen elkaar maar het liefst de hersens in willen slaan of elkaar de wil of gedachte goed van een ander op willen leggen. Kan dit niet met woorden dan zorgen ze er wel voor dat het onder dreiging met of met geweld gedaan gaat worden.

Hoe kan het dat wij, de Nederlandse samenleving, zo gemakkelijk te beïnvloeden zijn door een handje vol organisaties die vol van hun eigen gelijk zijn. Anti-Islam, Anti-racisme, Anti-politiek, Anti-geloof, Anti-vrouw, Anti-homo, Anti-politie, Anti-joods en nog veel meer van dit soort Anti groeperingen. Groeperingen die vol van hun eigen gelijk de samenleving ontwrichten. Mensen tegen elkaar uitspeelt en tegen elkaar opzet.

Als ik dan naar mijn eigen leefomgeving kijk en het dicht bij huis houd, kijk ik naar mijn straat. Kijk in naar de mensen die in mijn straat wonen. Kijk ik naar hoe wij in onze straat met elkaar omgaan. Ik zie een kleurrijke straat. Ik zie een straat met elf verschillende nationaliteiten of afkomst. Ik zie een straat met prachtige mensen die voor elkaar klaarstaan en elkaar helpen waar nodig.

Dat we soms ook bonje hebben met elkaar hoort daar ook bij, maar dat heeft niets te maken met wat al die Anti groeperingen ons proberen wijs te maken. Dat ik het niet met mijn Afghaanse buurman kan vinden heeft niets te maken met zijn afkomst of geloof. Het heeft ook niets te maken met vreemdelingenhaat of racisme, het is gewoon een hele vervelende man! Het maakt mij ook geen boze witte man. Ik hoef niet met iedereen bevriend te zijn toch!

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn straat The Passion in het klein is. Een straat waar je alle spelers uit het verhaal, zoals in The Passion vertelt wordt terug kan vinden. Iedere buurtbewoners vertoont wel overeenkomsten met bijvoorbeeld Jezus, Judas, Maria, Petrus, Pontius Pilatus of met meerdere personages. Maar mijn straat is bovenal een straat waar ik trots op ben en een straat waar ik blij ben dat ik tussen zoveel verschillende mensen mag wonen.

Als iedereen nu eens kijkt naar zijn eigen straat en hoe het er daar aan toe gaat en dit eens spiegelt met wat al die Anti groeperingen ons wijs proberen te maken, dan blijft er maar weinig van hun argumenten en angstverhalen over.

Voor iedereen een vrolijk Pasen, of je nu gelovig bent of niet!

Mijn hart is niet van Steen!

Dat de communicatie tussen de korpsleiding en ziek personeel, ondanks de belofte op beterschap, nog steeds niet goed is wil ik graag de onderstaande tekst van een collega en lotgenoot, met jullie delen: 

Beste meneer Akerboom en Leijstra,

Aangezien u nu na 8 weken vanaf mijn eerste mail, inhoudelijk nog niet bent teruggekomen, neem ik de moeite terug te komen. Wel bijzonder, mijn klacht ging over niet serieus genomen worden door de organisatie, door beloftes en vooral niet reageren. Hoe wonderlijk, dat in ons mail contact, het zelfde gebeurt. Aanleiding, voor de moeite die ik neem, is dat ik dit weekend, geweldige collega ś heb mogen ontmoeten, mannen, vrouwen en hun partners, prachtige mensen, maar helaas ziek, net als ik. U kent beiden vast het spreekwoord, gedeelde smart is half smart of samen sterk, alhoewel die laatste opmerking voor velen niet meer van toepassing is, grote kerels en sterke vrouwen waar emotioneel en fysiek niets meer van over is, door hun aandoening, maar vooral de nasleep en het gevecht met de organisatie (niet gehoord worden en geen erkenning enz). Nu kan ik boos en gefrustreerd worden, maar dat is niet de strekking van mijn mail, ik heb namelijk nog een deel leven voor mij en weet u, er is mij al zoveel afgepakt (mijn eigenwaarde, doelen in mijn leven, sociale contacten, fysieke/mentale gezondheid) van nature was ik een positief mens en ik probeer het dus liefdevol te benaderen, van boosheid wordt je namelijk nog zieker. Ik ben dankbaar dat ik deze bijzondere, geweldige mensen heb mogen leren kennen en dat de BNMO dit voor mij heeft mogelijk gemaakt (zij mij wel erkennen en een gezicht geven) mijn buddy, haar stinkende best doet en dat ik er vrienden bij heb gekregen, ik ben niet meer alleen. Eerlijk is eerlijk de aanleiding is minder fraai te noemen of beter triest, te triest voor woorden.

Beste meneer Akerboom en Leijstra, dit gaat niet alleen om mij, dit gaat om vele collegaś die ziek zijn geworden omdat hun hart niet van steen was! en dat van u?

Met vriendelijke groet,

(Naam bij mij bekend)

Op de vlucht

Vanuit een klein plaatsje even buiten de stad ben je op weg naar je woning als er plots een man met een automatisch wapen voor je auto staat en je zegt uit te stappen. Je moet de sleutels van je auto inleveren. Ook neemt deze man je geld en je horloge van je af. Als je tegen stribbelt wordt de loop van het wapen op je hoofd gezet en het wapen doorgeladen! Je mag kiezen, of je auto afgeven en blijven leven of dood worden geschoten en ook je auto kwijt zijn! De keuze is snel gemaakt, want je bent echtgenoot van een mooie vrouw en vader van twee kinderen! Je ziet je auto verderop rechtsaf slaan en uit het zicht verdwijnen!

Geschrokken maar blij dat je nog leeft loop je verder. Je moet zien of je huis nog in orde is, je bent er al een tijdje niet geweest, omdat het in de wijk waar je huis staat erg onveilig is. Je loopt snel en vlak langs de gevels. Op ieder kruispunt die je over moet steken ren je voor je leven. De kans dat je levend de overkant haalt is 50/50. Sluipschutters hebben het voorzien op alles wat beweegt. Het is bijna routine geworden om je zo over straat te begeven. Ook is het routine geworden om iedere keer dat je je gezin alleen laat innig afscheid van ze te nemen, want mogelijk is dit de laatste keer dat ze je in leven zien!

Als je bij je huis komt blijkt er geen voordeur meer in je woning in te zitten. Alles wat het jouw huis maakte is weg! Meubels zijn verdwenen, televisie, keukenapparatuur, zelfs de gordijnen en het glas van je ramen. Er zit geen stopcontact meer op de muur en alle bedrading is uit de muur getrokken.

Waar vroeger de stad 24/7 bruiste van energie, de mensen vrolijk en vrijgevig waren, de cafés en restaurantjes uitpuilde, is het nu verworden tot een kapot geschoten stad!

Vlakbij slaat een granaat in en als het stof is opgetrokken verlaat je voor de allerlaatste keer je huis! Je weet gelukkig veilig je gezin te bereiken en met de hele familie besluiten jullie te vluchten.  Weg uit het door door jouw zo geliefde, maar door oorlog verscheurde land. Alles achterlatend, je bedrijf waar je zo hard voor hebt gewerkt, je vrienden, je hele leven!

Fijn zo’n Wellness Giftcard, Not!!!!

De Wellness Giftcard is een mooi geschenk om te krijgen. Heerlijk een dagje genieten van een dagje sauna.

Als je zoals in mijn geval, oud diender met PTSS, per dag moet bekijken of je wel instaat bent om je onder de mensen te begeven, kan het zijn dat zo’n cadeaubon een tijd in de kast blijft liggen. Nu kan ik nog legio andere zaken bedenken waarom je zo’n kaart pas na maanden eens gaat uitgeven, maar laat ik het even dicht bij mijzelf houden.

Vandaag is zo’n dag dat ik mij instaat voelde om de sauna te gaan bezoeken. De cadeaukaart opgezocht en op internet gekeken wat de waarde van de kaart was. “Deze kaart heeft zijn geldigheid verloren en is niet meer in te wisselen!” Vreemd dacht ik nog, want cadeaukaarten zijn toch veel langer geldig dan één jaar! Wettelijk gezien mag het toch niet meer om een cadeaukaart na een jaar al zijn geldigheid te laten vervallen!

Een zoektocht op internet leverde me de volgende informatie op:

  • een minimale geldigheidsduur (bij een besteedbare cadeaukaartis dat minimaal 3 jaar en bij een cadeaukaart in natura is dat minimaal 2 jaar)
  • binnen deze geldigheidsduur is gegarandeerd dat u de cadeaukaart kunt inwisselen
  • erkende cadeaukaarten worden getoetst op voldoende dekkingsgraad en solide exploitatie en bedrijfsvoering.

Algemene voorwaarden

De deelnemende cadeaukaartuitgevers hanteren voor hun cadeaukaarten, waarvoor het Keurmerk is verleend, algemene voorwaarden die u hier kunt downloaden.
Deze Algemene Voorwaarden Cadeaukaarten zijn tot stand gekomen in overleg tussen de Stichting Keurmerk Cadeaukaarten en de Consumentenbond en zijn exclusief en alleen van toepassing op Cadeaukaartuitgevers die deelnemer zijn van Stichting Keurmerk Cadeaukaarten.
De deelnemende cadeaukaartuitgevers vermelden deze algemene voorwaarden ook op hun eigen website.

Hoe herken ik het Keurmerk?

U herkent een cadeaukaart die voldoet aan de eisen van het keurmerk aan:

  • het keurmerk logo op de cadeaukaart en/of op de verpakking van de cadeaukaart
  • het keurmerk logo is vermeld op de website van de betreffende cadeaukaart

Het keurmerk mag alleen gebruikt worden door cadeaukaarten die vermeld staan op deze website bij Erkende Cadeaukaarten.

Bron: (Stichting Keurmerk Cadeaukaarten)

Vol goede moed de klantenservice van www.wellnessgiftcard.nl gebeld er kan toch wel wat geregeld worden, want 50 euro die de kaart waard is is toch niet zomaar ongeldig! Nee hoor, er kan niets worden geregeld en zoals bij ieder gerenommeerd callcenter kan de medewerkster mij niet doorverbinden naar de afdeling die hier over gaat en ook een supervisor kan niet aan de lijn komen om me te woord te staan. Ik mag wel een mail sturen om mijn klacht voor te leggen. Daar heb ik vandaag natuurlijk helemaal niets aan, want juist vandaag voelde ik me instaat om naar de sauna te gaan. Instaat ja, maar dat is door dit telefoongesprek alweer omgeslagen naar vandaag toch maar even niet!

Boos en gefrustreerd de telefoon opgehangen en er een boze Tweet de wereld ingestuurd. Toch nog maar eens verder gezocht op internet en wat ik al vermoedde www.wellnessgiftcard.nl heeft helemaal geen keurmerk! Dit bedrijf kan schijnbaar maar doen wat ze willen, omdat zij zich niet willen conformeren aan gangbare en faire regels en wetgeving omtrent cadeaukaarten!

Hoeveel mensen zullen er wel niet zijn die door deze werkwijze gedupeerd zijn en nog worden? Hoeveel geld verdwijnt er in de zakken van een organisatie als www.wellnessgiftcard.nl?

Vandaag blijf ik maar thuis en gaat mijn vrouw met mijn buurvrouw naar de sauna!

Bedankt www.wellnessgiftcard.nl voor jullie klantvriendelijkheid en het verpesten van mijn dag die vanmorgen zo goed begon!

Fijn ik heb een eigen mening!

Het is al weer even terug dat ik mijn gedachten op papier heb gezet. Niet zozeer omdat ik niet wist wat ik moet schrijven, maar meer de manier waarop ik nu kan en mag schrijven!

Als politieagent kan en mag je niet altijd verwoorden hoe je persoonlijk tegen sommige zaken in de maatschappij aankijkt. Ik heb dat nooit echt als storend ervaren, de politie is waakzaam en dienstbaar aan alle burgers in Nederland en daarom behoor je als diender je ook neutraal op te stellen.

Of je nu als politieagent het wel of niet eens bent met de reden waarom een demonstratie gehouden wordt, je wordt ingezet om de rust en veiligheid te bewaren en dat doe je dan ook Blokkades van belangrijke objecten zullen worden opgeheven om de veiligheid van de maatschappij te waarborgen, ook al ben je het nog zo eens met de actievoerders, je eigen standpunt in deze doet er dan niet toe!

Sinds een week ben ik, na een eervol ontslag op medische gronden, weer burger en heb plots weer de vrijheid om mijn eigen mening te ventileren. Fijn zou je denken, schreeuw het maar van de daken! Maar zo eenvoudig is het niet. Zie het als dat je heel streng bent opgevoed en plots te horen krijgt dat de strengen regels opeens voor jou niet meer gelden. Wat doe je dan, sla je door, neem je het ervan of blijf je de regels die je altijd een vaste en veilige basis hebben gegeven trouw?

Door mijn PTSS neig ik heel sterk naar het eerste, het doorslaan! Maar weet me dan altijd weer gered door het stemmetje die me nog even op de regels van mijn strenge opvoeding wijst.

Fijn ik heb een eigen mening, maar wat ga ik er in de toekomst mee doen?

Enjoy this blog? Please spread the word :)