bnmo

Goede morgen meneer Akerboom.

Heeft u een goed weekend gehad? Of hebben de berichten in kranten en op social media, van en over uw (oud) collega’s, uw stemming dit weekend beïnvloed!

Hoe triest sommige verhalen ook waren was mijn stemming dit weekend best aardig te noemen. Dat best aardig komt doordat ik zag hoe massaal er door de burgers is gereageerd op alle berichten. Het voelde als erkenning en een hart onder de riem, zo fijn dat wildvreemde mensen de moeite nemen om even een goed woord te plaatsen onder de berichten.

Ook riepen alle berichten een hoop frustratie op bij lotgenoten. Collega’s, ja ook die van u, die door PTSS geveld zijn en in het zelfde schuitje zitten of dreigen te geraken. Frustratie, omdat wij sterk het gevoel hebben dat we afgedankt zijn of worden door één van de mooiste organisaties van Nederland. Een organisatie waarvoor wij ons voor 100% hebben ingezet, loyaal zijn geweest, onszelf hebben weggecijferd en jarenlang zeer emotioneel en zwaar werk hebben verricht die voor een normaal mens niet te bevatten zijn!

Hoe komt dat nu dat wij dit gevoel hebben? Ik heb er dit weekend menigmaal over nagedacht.

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na een tweedaagse Paardencoaching georganiseerd door het BNMO. We waren met een mooie groep mensen. (Oud) dienders en oud militairen. Bijna allemaal vechten we tegen onze PTSS en de kameraadschap onderling is heel erg fijn om te mogen ervaren. Kameraadschap die ik alleen in Doorn en in diverse lotgenotengroepen voel. Kameraadschap voel ik niet vanuit de politie vandaan. Niet van mijn oud ploeggenoten, niet van mijn chefs, niet van mijn hoofden en eigenlijk nog het ergste, niet van u!

In mijn videoboodschap aan u  van afgelopen vrijdag, misschien heeft u hem ook daadwerkelijk bekeken, noem ik ons de ZWARTE SCHAPEN van de blauwe familie. Het omschrijft heel goed het gevoel van er niet meer bij horen!

Hoe kan het dat het lijkt of alles met betrekking tot PTSS binnen de politie zo moeizaam verloopt? Een simpel voorbeeld. In januari heb ik de kosten voor voer en verzekering voor mijn Buddyhond Jinke ingediend. Dit was van enkele maanden en was voor een bedrag van bijna 500 Euro. Tot op heden heb ik zelfs geen ontvangstbevestiging gehad en zag mij dit weekend dan ook genoodzaakt om een mail te sturen om mijn declaratie in behandeling te laten nemen. Wordt mijn declaratie binnen vijf werkdagen niet in behandeling genomen, zie ik geen andere mogelijkheid dan de politie in gebreken te stellen.  Weer een juridische procedure, niet omdat ik dat wil maar omdat het noodzakelijk is. 500 euro is voor mij heel veel geld!

1 maart j.l. ben ik met eervol ontslag gegaan. In oktober 2017 is deze datum vastgesteld met de garantie vanuit de politie dat zowel de aanvulling op mijn WIA uitkering geregeld zou zijn, alsmede het premievrij opbouwen van mijn pensioen. U raad het al, ook deze belofte is niet waar gemaakt. ABP is niet goed gegaan en moet er nu zelf achteraan. Niet erg, maar wel heel frustrerend, omdat mij dit geestelijk heel erg belast. Wat wel erg is is dat de APG niet geregeld is, in maart werd er niet uitgekeerd en dat leverde mij een financieel gat op van 400 euro. Of het deze maand wel geregeld is is nog maar de vraag. Dit levert stress op, want ook in mijn huishouden gaan de vaste lasten gewoon door en dienen wel op tijd betaald te worden. Stress maakt mij zieker dan dat ik al ben en werpt mij terug in mijn broze herstel.

Nu is er sinds kort een nieuwe commissie in het leven geroepen, deze heet “De commissie Buitensporigheid”! Een commissie die moet gaan bepalen of de door de politie erkende werkgerelateerde PTSS wel zodanig buitensporig is geweest dat de getroffen diender recht heeft op verhaal van restschade! Een commissie die wederom gaat vragen om een incidentenlijst. Een lijst die men ook al heeft moeten aanleveren om tot erkenning beroepsziekte te komen. Vijf jaar nadat bij mij werkgerelateerde PTSS is erkend, moet ik opnieuw voor deze commissie mijn trauma’s gaan oprakelen! Trauma’s die mij ongevraagd steeds in gedachte springen en mijn huidige leven bepalen, moet ik nu bewust gaan herbeleven. Ik moet dan ook nog een keuze gaan maken welke trauma’s ik ga opgeven, want het mogen er maar 5 zijn, terwijl ik er voor de 37 meest heftige onder behandeling ben geweest!  Is deze commissie in het leven geroepen door de politie vraag ik mij af, of is het de verzekeringsmaatschappij waar u uw aansprakelijkheidsverzekering heeft lopen die tot deze onmenselijke commissie heeft besloten?

Kan dit nu niet beter geregeld worden vraag ik mij dan hardop af! Ja, ik denk het wel, maar daar moet u wel voor open staan.

  1. Ga weer een gemeend menselijk gesprek aan met uw (oud) dienders met PTSS en kom niet alleen op de lijn als de wet Poortwachter hierom vraagt.
  2. Zorg dat de werkvloer bekend raakt met het fenomeen PTSS, te vaak horen we nog dat het maar een modeziekte is!
  3. Zorg voor preventie aan de voorkant van het probleem, als je eenmaal bent uitgevallen is er al teveel en in bijna alle gevallen onherstelbare schade aangericht!
  4. Duidelijke en eensluidende procedures.
  5. Termijnbewaking, zodat er geen juridisch gevecht hoeft te ontstaan.
  6. Zorg voor voldoende gemotiveerd, opgeleide en gekwalificeerde Case-Managers.
  7. Laat daadwerkelijk blijken dat u geeft om de dienders met PTSS en hun gezinnen.
  8. Samen in overleg over restschade ipv weer verschijnen voor een commissie en/of dure advocaten in de arm moeten nemen.
  9. Maak werk van een vorm van maatschappelijke erkenning, neem als voorbeeld de veteranen status bij defensie.
  10. Ondersteun zelfhulpgroepen zodat zij bij elkaar kunnen komen.
  11. Investeer in organisaties als het BNMO, zodat veel lotgenoten en hun gezinnen zich hier elkaar kunnen ontmoeten en mee kunnen doen aan activiteiten die bijdragen om beter met deze rot ziekte om te leren gaan.

U ziet het ideeën genoeg en wat zou het nu mooi zijn als u en een groep (ervarings)deskundigen dit kunnen gaan bewerkstelligen. Het hoeft echt niet moeilijk te zijn!

Ik hoop dat 2018 een jaar wordt waarin we echt menselijke stappen gaan maken in het PTSS dossier van de politie.

Hoogachtend,

 

Jacco Bezuijen

Mijn hart is niet van Steen!

Dat de communicatie tussen de korpsleiding en ziek personeel, ondanks de belofte op beterschap, nog steeds niet goed is wil ik graag de onderstaande tekst van een collega en lotgenoot, met jullie delen: 

Beste meneer Akerboom en Leijstra,

Aangezien u nu na 8 weken vanaf mijn eerste mail, inhoudelijk nog niet bent teruggekomen, neem ik de moeite terug te komen. Wel bijzonder, mijn klacht ging over niet serieus genomen worden door de organisatie, door beloftes en vooral niet reageren. Hoe wonderlijk, dat in ons mail contact, het zelfde gebeurt. Aanleiding, voor de moeite die ik neem, is dat ik dit weekend, geweldige collega ś heb mogen ontmoeten, mannen, vrouwen en hun partners, prachtige mensen, maar helaas ziek, net als ik. U kent beiden vast het spreekwoord, gedeelde smart is half smart of samen sterk, alhoewel die laatste opmerking voor velen niet meer van toepassing is, grote kerels en sterke vrouwen waar emotioneel en fysiek niets meer van over is, door hun aandoening, maar vooral de nasleep en het gevecht met de organisatie (niet gehoord worden en geen erkenning enz). Nu kan ik boos en gefrustreerd worden, maar dat is niet de strekking van mijn mail, ik heb namelijk nog een deel leven voor mij en weet u, er is mij al zoveel afgepakt (mijn eigenwaarde, doelen in mijn leven, sociale contacten, fysieke/mentale gezondheid) van nature was ik een positief mens en ik probeer het dus liefdevol te benaderen, van boosheid wordt je namelijk nog zieker. Ik ben dankbaar dat ik deze bijzondere, geweldige mensen heb mogen leren kennen en dat de BNMO dit voor mij heeft mogelijk gemaakt (zij mij wel erkennen en een gezicht geven) mijn buddy, haar stinkende best doet en dat ik er vrienden bij heb gekregen, ik ben niet meer alleen. Eerlijk is eerlijk de aanleiding is minder fraai te noemen of beter triest, te triest voor woorden.

Beste meneer Akerboom en Leijstra, dit gaat niet alleen om mij, dit gaat om vele collegaś die ziek zijn geworden omdat hun hart niet van steen was! en dat van u?

Met vriendelijke groet,

(Naam bij mij bekend)

Yoga en Mindfulness

Sinds een paar weken heb ik een besloten Facebookgroep opgezet voor hulpverleners met PTSS en hun partners. Nu zal je denken, maar daar zijn er toch al heel veel van. Dat klopt, maar ik probeer een pagina te onderhouden waar we even niet negatief zijn naar een werkgever of een instantie zoals het UWV! Een pagina waar we geen trauma’s aan elkaar vertellen omdat dit anderen te veel triggert en herbelevingen veroorzaakt. De pagina moet een plek zijn waar we elkaar positief beïnvloeden, waar we elkaar tips and tricks geven hoe we ondanks alle ellende die onze ziekte met zich meebrengt, positiever in het leven kunnen staan.

Het mooie van deze site is dat men elkaar op vele vlakken op gaat zoeken en dingen gaan organiseren en ondernemen. We laten elkaar kennis maken met onze hobby’s. Er blijkt heel veel creativiteit onder de leden te zijn. Er wordt geschilderd, gefotografeerd, geboetseerd aan de mooiste kunstwerken.

Ook op gebied van sport en ontspanning proberen we elkaar positief te beïnvloeden. Voor gisteren stond er een middag Yoga en mindfulness op het programma. Dit door de leden zelf georganiseerde evenement vond plaats aan de Basis in Doorn. Wij komen hier regelmatig omdat de De Bond van Nederlandse Militaire Oorlogs- en Dienstslachtoffers (BNMO) hier meerdaagse cursussen geeft om beter met de ziekte of handicap om te gaan. Deze cursussen zijn ook toegankelijk voor hulpverleners die werkzaam zijn of geweest zijn bij bijvoorbeeld de politie, ambulancedienst en brandweer. Voor mij is de Basis een veilige plek, een plek waar ik even niet anders ben dan een ander. Waar ik onbedaarlijk kan lachen zonder bang te hoeven zijn dat andere daar een oordeel over hebben, want hoe kan je nou lol hebben als je PTSS hebt!

Met acht mannen en vrouwen, lotgenoten en hun partners, meldden wij ons klokslag één uur in Doorn om van Nathalia les te gaan krijgen in Yoga en Mindfulness. Nathalia is een politiecollega die zich meer dan verdienstelijk inzet voor de gezondheid van haar collega’s en een vrouw met een heel groot hart is en een bijzonder positieve kijk op de wereld heeft. Het fijne voor de politiewereld is dat zij steeds meer ruimte en tijd krijgt om zich voor collega’s in te mogen zetten.

Nathalia liet ons eerst nadenken over gewoontes die wij op een dag hebben en als onmisbaar worden ervaren. Waarvan sla je uit het lood als dit onderdeel op een dag er plots niet meer is. Is dit wel zo onmisbaar als je denkt of zorgt je mindset ervoor dat je hierdoor van slag raakt. Ik, verstokt roker, kan bij het naar bed gaan al helemaal van slag zijn als er geen sigaret meer in huis is om de volgende dag mee te beginnen. Ik kan daar een halve nacht van wakker liggen en in het ergste geval stap ik dan in de auto om ergens een pak peuken te scoren. Van de zotte natuurlijk, want de winkel is ’s morgens om acht uur gewoon open. Het je aanleren om je mindset te veranderen en het niet als een probleem te zien, want de oplossing ligt in het om acht uur al open gaan van de winkel, klinkt en is heel simpel.  Nu nog in de praktijk brengen!

Wandelschoenen aan en het bos in voor een Mindfulness Stiltewandeling. De opdracht was om zonder iets tegen elkaar te zeggen te gaan wandelen en alleen maar te luisteren naar de omgeving waar we in liepen. Ik heb veel last van externe prikkels, harde geluiden, auto’s, vliegtuigen en treinen. Ik kan daar helemaal van slag van raken en in het ergste geval schakelt mijn lichaam zich uit en val ik in slaap. Lopend in het bos, normaal een plek waar ik rust vind, kon ik alleen maar het geluid horen van de  in de verte langsrijdende auto’s op de snelweg en van de treinen die over een spoor kilometers verderop rijden. Hoe ik mij ook probeerde te concentreren op fluitende vogels en ritselende takken en bladeren ging ik steeds meer die vreselijke snelweg en treinen horen. Pas toen ik de opdracht kreeg om het mooie van het bos te zien, kreeg de fotograaf in mij de overhand en kon ik in plaatjes gaan denken. Ik zag mooie paden, mooie knoestige bomen en vogels. Toen pas kon ik mij afsluiten voor de storende geluiden die niet in een bos thuis horen.

In de bewegingszaal van de Basis hebben wij hierna anderhalf uur aan Yoga gedaan. Buiten de honden uitlaten heb ik weinig tot geen beweging en ben zo stijf als een plank. Voorover bukken om de honden aan de riem te doen is al een hele sport op zich! Dit was voor mij de derde keer dat ik serieus met Yoga heb meegedaan. Tot een paar jaar geleden schaamde ik mij om hieraan mee te doen. Ik vond Yoga zweverig en geen stoere (politie)mannen ding. Maar nu vind ik het heerlijk! De wijze waarop wij deze les krijgen voorgeschoteld kost niet al te veel energie, maar je gebruikt al je spieren, zelf die waarvan je niet wist dat je ze hebt. Jinke mijn PTSS Buddyhond vind deze lessen ook geweldig , want nu krijgt ze de kans om het baasje helemaal af te lebberen als hij staande op handen en voeten zich niet kan verweren. Het fijnste onderdeel vind ik de afsluiting. Even languit op je rug liggen onder een dekentje en heel bewust met je ademhaling bezig zijn. Waar het me thuis maar niet lukt om totaal ontspannen in slaap te vallen, ben ik hier na acht ademhalingen in dromenland.

Deze middag was zeer geslaagd en dat viel ook de mensen van de Basis op. We gaan eens bekijken of we deze les structureel kunnen gaan onderbrengen bij het BNMO zodat er meer hulpverleners en hun partners hieraan deel kunnen nemen.

Helemaal versleten na deze dag bij thuiskomst mijn bedje opgezocht en direct de ademhalingsoefeningen toegepast en wat denk je! Ik viel vrijwel meteen in slaap.

Waar het opzetten van een Facebookgroep allemaal niet toe kan leiden!

Interessante links:  https://www.de-basis.nl/ https://www.bnmo.nl/

Enjoy this blog? Please spread the word :)