twitter

Mijn hart is niet van Steen!

Dat de communicatie tussen de korpsleiding en ziek personeel, ondanks de belofte op beterschap, nog steeds niet goed is wil ik graag de onderstaande tekst van een collega en lotgenoot, met jullie delen: 

Beste meneer Akerboom en Leijstra,

Aangezien u nu na 8 weken vanaf mijn eerste mail, inhoudelijk nog niet bent teruggekomen, neem ik de moeite terug te komen. Wel bijzonder, mijn klacht ging over niet serieus genomen worden door de organisatie, door beloftes en vooral niet reageren. Hoe wonderlijk, dat in ons mail contact, het zelfde gebeurt. Aanleiding, voor de moeite die ik neem, is dat ik dit weekend, geweldige collega ś heb mogen ontmoeten, mannen, vrouwen en hun partners, prachtige mensen, maar helaas ziek, net als ik. U kent beiden vast het spreekwoord, gedeelde smart is half smart of samen sterk, alhoewel die laatste opmerking voor velen niet meer van toepassing is, grote kerels en sterke vrouwen waar emotioneel en fysiek niets meer van over is, door hun aandoening, maar vooral de nasleep en het gevecht met de organisatie (niet gehoord worden en geen erkenning enz). Nu kan ik boos en gefrustreerd worden, maar dat is niet de strekking van mijn mail, ik heb namelijk nog een deel leven voor mij en weet u, er is mij al zoveel afgepakt (mijn eigenwaarde, doelen in mijn leven, sociale contacten, fysieke/mentale gezondheid) van nature was ik een positief mens en ik probeer het dus liefdevol te benaderen, van boosheid wordt je namelijk nog zieker. Ik ben dankbaar dat ik deze bijzondere, geweldige mensen heb mogen leren kennen en dat de BNMO dit voor mij heeft mogelijk gemaakt (zij mij wel erkennen en een gezicht geven) mijn buddy, haar stinkende best doet en dat ik er vrienden bij heb gekregen, ik ben niet meer alleen. Eerlijk is eerlijk de aanleiding is minder fraai te noemen of beter triest, te triest voor woorden.

Beste meneer Akerboom en Leijstra, dit gaat niet alleen om mij, dit gaat om vele collegaś die ziek zijn geworden omdat hun hart niet van steen was! en dat van u?

Met vriendelijke groet,

(Naam bij mij bekend)

Fijn zo’n Wellness Giftcard, Not!!!!

De Wellness Giftcard is een mooi geschenk om te krijgen. Heerlijk een dagje genieten van een dagje sauna.

Als je zoals in mijn geval, oud diender met PTSS, per dag moet bekijken of je wel instaat bent om je onder de mensen te begeven, kan het zijn dat zo’n cadeaubon een tijd in de kast blijft liggen. Nu kan ik nog legio andere zaken bedenken waarom je zo’n kaart pas na maanden eens gaat uitgeven, maar laat ik het even dicht bij mijzelf houden.

Vandaag is zo’n dag dat ik mij instaat voelde om de sauna te gaan bezoeken. De cadeaukaart opgezocht en op internet gekeken wat de waarde van de kaart was. “Deze kaart heeft zijn geldigheid verloren en is niet meer in te wisselen!” Vreemd dacht ik nog, want cadeaukaarten zijn toch veel langer geldig dan één jaar! Wettelijk gezien mag het toch niet meer om een cadeaukaart na een jaar al zijn geldigheid te laten vervallen!

Een zoektocht op internet leverde me de volgende informatie op:

  • een minimale geldigheidsduur (bij een besteedbare cadeaukaartis dat minimaal 3 jaar en bij een cadeaukaart in natura is dat minimaal 2 jaar)
  • binnen deze geldigheidsduur is gegarandeerd dat u de cadeaukaart kunt inwisselen
  • erkende cadeaukaarten worden getoetst op voldoende dekkingsgraad en solide exploitatie en bedrijfsvoering.

Algemene voorwaarden

De deelnemende cadeaukaartuitgevers hanteren voor hun cadeaukaarten, waarvoor het Keurmerk is verleend, algemene voorwaarden die u hier kunt downloaden.
Deze Algemene Voorwaarden Cadeaukaarten zijn tot stand gekomen in overleg tussen de Stichting Keurmerk Cadeaukaarten en de Consumentenbond en zijn exclusief en alleen van toepassing op Cadeaukaartuitgevers die deelnemer zijn van Stichting Keurmerk Cadeaukaarten.
De deelnemende cadeaukaartuitgevers vermelden deze algemene voorwaarden ook op hun eigen website.

Hoe herken ik het Keurmerk?

U herkent een cadeaukaart die voldoet aan de eisen van het keurmerk aan:

  • het keurmerk logo op de cadeaukaart en/of op de verpakking van de cadeaukaart
  • het keurmerk logo is vermeld op de website van de betreffende cadeaukaart

Het keurmerk mag alleen gebruikt worden door cadeaukaarten die vermeld staan op deze website bij Erkende Cadeaukaarten.

Bron: (Stichting Keurmerk Cadeaukaarten)

Vol goede moed de klantenservice van www.wellnessgiftcard.nl gebeld er kan toch wel wat geregeld worden, want 50 euro die de kaart waard is is toch niet zomaar ongeldig! Nee hoor, er kan niets worden geregeld en zoals bij ieder gerenommeerd callcenter kan de medewerkster mij niet doorverbinden naar de afdeling die hier over gaat en ook een supervisor kan niet aan de lijn komen om me te woord te staan. Ik mag wel een mail sturen om mijn klacht voor te leggen. Daar heb ik vandaag natuurlijk helemaal niets aan, want juist vandaag voelde ik me instaat om naar de sauna te gaan. Instaat ja, maar dat is door dit telefoongesprek alweer omgeslagen naar vandaag toch maar even niet!

Boos en gefrustreerd de telefoon opgehangen en er een boze Tweet de wereld ingestuurd. Toch nog maar eens verder gezocht op internet en wat ik al vermoedde www.wellnessgiftcard.nl heeft helemaal geen keurmerk! Dit bedrijf kan schijnbaar maar doen wat ze willen, omdat zij zich niet willen conformeren aan gangbare en faire regels en wetgeving omtrent cadeaukaarten!

Hoeveel mensen zullen er wel niet zijn die door deze werkwijze gedupeerd zijn en nog worden? Hoeveel geld verdwijnt er in de zakken van een organisatie als www.wellnessgiftcard.nl?

Vandaag blijf ik maar thuis en gaat mijn vrouw met mijn buurvrouw naar de sauna!

Bedankt www.wellnessgiftcard.nl voor jullie klantvriendelijkheid en het verpesten van mijn dag die vanmorgen zo goed begon!

Fijn ik heb een eigen mening!

Het is al weer even terug dat ik mijn gedachten op papier heb gezet. Niet zozeer omdat ik niet wist wat ik moet schrijven, maar meer de manier waarop ik nu kan en mag schrijven!

Als politieagent kan en mag je niet altijd verwoorden hoe je persoonlijk tegen sommige zaken in de maatschappij aankijkt. Ik heb dat nooit echt als storend ervaren, de politie is waakzaam en dienstbaar aan alle burgers in Nederland en daarom behoor je als diender je ook neutraal op te stellen.

Of je nu als politieagent het wel of niet eens bent met de reden waarom een demonstratie gehouden wordt, je wordt ingezet om de rust en veiligheid te bewaren en dat doe je dan ook Blokkades van belangrijke objecten zullen worden opgeheven om de veiligheid van de maatschappij te waarborgen, ook al ben je het nog zo eens met de actievoerders, je eigen standpunt in deze doet er dan niet toe!

Sinds een week ben ik, na een eervol ontslag op medische gronden, weer burger en heb plots weer de vrijheid om mijn eigen mening te ventileren. Fijn zou je denken, schreeuw het maar van de daken! Maar zo eenvoudig is het niet. Zie het als dat je heel streng bent opgevoed en plots te horen krijgt dat de strengen regels opeens voor jou niet meer gelden. Wat doe je dan, sla je door, neem je het ervan of blijf je de regels die je altijd een vaste en veilige basis hebben gegeven trouw?

Door mijn PTSS neig ik heel sterk naar het eerste, het doorslaan! Maar weet me dan altijd weer gered door het stemmetje die me nog even op de regels van mijn strenge opvoeding wijst.

Fijn ik heb een eigen mening, maar wat ga ik er in de toekomst mee doen?

(Etnisch) Profileren

De laatste dagen overdenk ik mijn carrière bij de politie. De politie komt de laatste tijd vaak niet zo best in het nieuws, of althans de negatieve zaken voeren vaak de boven toon en ik vraag mij dan ook af hoe heb ik het als agent gedaan, heb ik mij schuldig gemaakt aan bijvoorbeeld etnisch profileren!

Met stelligheid kan ik zeggen dat ook ik in mijn werk me regelmatig heb laten leiden door te profileren, ik laat bewust het woordje etnisch weg,  omdat je bij opsporing van misstanden en criminele activiteiten je altijd een bepaald profiel van een mogelijke dader voor ogen hebt. Jaren lange ervaring met crimineel gedrag, in mijn geval zo’n 23 jaar, laat je ook op deze manier naar mensen kijken op straat.

Bij iedere soort van overlast of criminaliteit past een bepaald soort persoon. Iedere wijk heeft zo zijn eigen problemen met bijvoorbeeld overlast van asociaal verkeersgedrag, drank, geweld, drugs, inbraken of vernielingen. Als je lang in zo’n wijk werkt dan weet je als agent op wie je moet letten bij bepaalde problematiek. Zelf heb ik jaren in Barendrecht gewerkt, toen ik daar startte als agent nog niet zo’n groot dorp. Als agent was ik daar redelijk vrij in mijn dienst invullen en ik hield me veel bezig met de plaatselijke jeugd. Na enkele jaren tussen de jeugd gelopen te hebben wist ik dat als er een vernieling was gepleegd, ik de daders moest zoeken tussen de autochtone jeugd, jongeren met een allochtone afkomst deden dit niet. Gebruikers van speed, heroïne en cocaïne was ook meer een ding van de autochtone jeugd, de handel daarin was hoofdzakelijk in handen van de allochtone jeugd.

Als wij een inbraakgolf hadden, dan wisten we dat dit vaak door criminelen van buiten het dorp gepleegd werden. Junkies uit Rotterdam of Oost-Europeanen die even een paar nachten achter elkaar de boel kwamen leegroven.

Na verloop van tijd werd ik te werk gesteld aan het bureau van politie Zuidplein in Rotterdam. Ik belandde in een hele andere wereld, een wereld van heel veel drugs gerelateerd geweld. Vele schiet en steekpartijen met vele slachtoffers passeerde de revue. Veel druggebruikers heb ik zien vechten om te overleven deze groep bestond uit een bond gezelschap aan culturen en nationaliteiten, de dealers en drugsbazen, ik kan het niet mooier maken, waren vaak van allochtone afkomst. Als agent ga je, als je zoveel meemaakt in deze absurde drugswereld denken dat alle mensen uit deze landen zo zijn. Marianne van der Anker, oud politicus van Leefbaar Rotterdam, had hier een hele mooie benaming voor “Beroepsdeformatie”.

Beroepsdeformatie treed op als je net als mij te lang met alleen maar het slechte deel van een bevolkingsgroep te maken hebt en niet meer het positieve en mooie van het overgrote andere deel van deze groep kan zien. Dit ga je ook terug zien in je handelen op straat. Soms te kortaf of zelfs onredelijk kunnen zijn in je optreden. Toen ik hoorde van Beroepsdeformatie ben ik daar extra op gaan letten en heb mijn optreden daarop aan kunnen passen. Maar het profileren ben ik blijven doen, want daar vang je toch echt boeven mee.

Zijn er groepen die meer gecontroleerd worden door de politie? Ja dat denk ik wel, maar dat is in iedere wijk of dorp anders. In de haven of op verlaten industrieterreinen op vrijdag- en zaterdagavonden worden meer snelle auto’s met jongens van rond de 20, vaak blank en met een baseballcap op langs de kant gezet, omdat er door dit type jongeren vaak aan straatraces wordt deelgenomen. Groepen jongeren van onder de achttien die hangen in een park worden vaker gecontroleerd op drankbezit. Automobilisten met een Oost-Europees kenteken worden vaker op rijden onder invloed gecontroleerd dan anderen. Marokkaanse jongens die rijden in een dure huur- of leaseauto en dan praat ik over een weekhuur van 500 Euro, in een wijk die gedomineerd wordt door drugsoverlast, worden inderdaad vaker gecontroleerd dan anderen. Dat er in deze voorbeelden ook mensen worden gecontroleerd die niets verkeerd hebben gedaan komt natuurlijk ook regelmatig voor.

De organisatie Controle Alt Delete zet zich in tegen het etnisch profileren door de Nationale Politie en heeft daar een rapport over uitgebracht https://controlealtdelete.nl/files/2017-12/1513073975_controle-alt-delete-rapport-kies-een-kant-2017.pdf . Ik heb het hele rapport gelezen en herken zaken die ook ikzelf in de praktijk, hoewel dit al vijf jaar geleden is, heb meegemaakt of heb gedaan.

Ja, er wordt door de politie naar uiterlijk gekeken. Ja, sommige personen vallen in een bepaalde categorie en ja niet alle gecontroleerde personen zijn crimineel.

Kan het beter, natuurlijk kan het beter. Laten we eerst eens beginnen met het woord etnisch weg te laten in etnisch profileren. Het is niet leuk om iedere keer te worden weggestuurd door de politie als je lekker in het park zit met je vrienden omdat anderen voor overlast zorgen. Nee, het is niet fijn om met je Poolse kenteken weer een blaastest te moeten afleggen, omdat heel veel landgenoten van je hier al voor rijden onder invloed zijn gepakt en jij geen druppel drinkt. Nee het is niet fijn als je als advocaat, arts of geslaagde zakenman met Marokkaanse, Turkse of Caribische ouders in je zuurverdiende lease Mercedes AMG of Porsche Cayenne voor de zoveelste keer je papieren en je id moet laten zien! Weet dat het niet persoonlijk tegen jou gericht is. Dat de politie er niet op uit is om je te jennen en te zieken, maar probeert onze maatschappij leefbaar en veilig te houden voor ons allemaal.

Mocht je een dezer dagen worden staande gehouden door de politie, om wat voor reden dan ook, ga dan eens een leuk gesprek aan met een agent. Het zijn echt net mensen!

Geen nee kunnen zeggen!

Fijn die herinneringen uit het verleden op Facebook. Vandaag werd ik weer herinnerd aan een domme en impulsieve actie van mij, precies een jaar geleden!

Alle PTSS-ers die ik de afgelopen vijf jaar ben tegen gekomen zijn allemaal dezelfde type mensen. Niet qua uiterlijk maar wel qua innerlijk. Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat mensen zoals wij een zeer grote kans lopen op PTSS als zij in een hulpverleningsberoep werken.

Wat maakt ons dan zo gelijk aan elkaar? Wij zijn allemaal:

  • Loyaal naar de baas
  • Staan altijd voorop staan bij een melding
  • Heel moeilijk nee kunnen zeggen
  • Doen nooit een stap terug
  • Stellen een ander zijn gevoel boven die van zichzelf

In de vijf jaar dat ik nu thuis zit met PTSS heb ik mijzelf de eerste vier jaar regelmatig weg gecijferd door mee te werken aan krantenartikelen, tv optredens en radio uitzendingen over PTSS. Ik vond dat, hoe ziek ik ook was, ik er (toekomstige) lotgenoten mee zou kunnen helpen om niet zover in de shit te geraken als mij. Maar ik deed er ook aan mee om de buitenwereld meer bekendheid met dit onderwerp te geven. Ook gebruikte ik Twitter via mijn dienstaccount om de burger de keerzijde van mijn werk te laten zien. Ik schreef een blog en een boek over PTSS.

Door mijn blog en boek werd ik benaderd door Wakker Nederland, zij maakte een vijfdelige documentaire over hulpverleners die door hun werk PTSS hebben opgelopen. Natuurlijk zei ik ja op de vraag of ik hieraan mee wilde werken en cijferde mijzelf en mijn gevoel weg. Het was mij alles waard om mee te werken, al kon ik maar één collega zover krijgen om tijdig hulp te gaan zoeken. Dat dit eigenlijk allemaal veel te vroeg in mijn ziekteproces kwam, had ik toen niet door.

Ik deed dit soort optredens impulsief, geen rekening houdend met mijn gezin. Zo ook een jaar geleden. Tijden een tweedaagse aan de Basis in Doorn werd ik gebeld door de NPO, of ik mee wilde werken aan een radio uitzending op woensdag. Ik had mij weken ervoor al voorgenomen om mij niet meer voor dit soort werk te laten strikken. Ik zei dat ik de komende dagen met een cursus bezig zou zijn en het eigenlijk niet zag zitten om mee te werken. De volgende dag hingen de programmamakers weer aan de telefoon. Ik was behoorlijk moe van de tweedaagse en zei dat ik nog niet kon beslissen, “bel morgen maar terug dan ben ik thuis en weet ik hoe ik mij voel”  zei ik hen om er maar vanaf te zijn.

Op woensdagmorgen, we waren inmiddels weer thuis, was ik samen met mijn vrouw op weg naar het centrum van Rotterdam toen ik in de auto werd gebeld. Het was de redacteur van de NPO. Of ik nog wilde meewerken aan hun uitzending van die middag. Ik zei dat ik geen zin had om nog te gaan reizen voor de uitzending, ik was daarvoor te moe. “Maar dat is ook niet nodig, wij komen met een bus naar je woning” Ik hoor mijzelf nog ja zeggen en mijn adres doorgeven voor ik ophing. Met verbazing had mijn vrouw dit gesprek aangehoord en vroeg me wat ik net had afgesproken! “Ik zit vanmiddag in een radio uitzending en ze komen met een grote gele schoolbus voor ons huis staan!” stamelde ik, zelf nog niet goed beseffend wat ik had afgesproken.

Boos was ze, mijn vrouw! Ze had voor die middag van alles afgesproken, want ook zij heeft tijd voor zichzelf nodig, want leven met mij en mijn PTSS kost heel veel energie! “Ik geloof ook dat ze willen dat jij ook wat gaat zeggen!” stamelde ik. Dat kon ik op mijn buik schrijven, ik mocht het helemaal alleen opknappen, zei ze nog bozer!

Bij thuiskomst duurde het niet lang of de grote gele Amerikaanse schoolbus reed de straat in en parkeerde pontificaal voor onze woning. De programma makers waren zeer aardig en vertelde ons wat er besproken zou gaan worden. Wat ze van mij verwachtte en vroegen aan mijn vrouw ook haar zegje te doen. Na een flinke huilbui uit frustratie over mijn zoveelste domme actie, stemde zij toe om mee te werken. Het werd een hele mooie uitzending, waar we veel positieve reacties op hebben gekregen.

Na deze uitzending en de wijze waarop deze tot stand was gekomen, heb ik mij voorgenomen me niet meer te laten strikken voor radio- of televisie-optredens. Ik ben nog één maal gevraagd voor opnames voor een televisie-uitzending. Denkende aan de schoolbus en wat dat in ons gezin teweeg heeft gebracht, heb ik vriendelijk bedankt. Wel heb ik ze, zo loyaal en begaan als ik met lotgenoten ben, ze doorverwezen naar een ander die ook heel goed het woord voor onze doelgroep kan voeren. Het blijft nodig de publiciteit zoeken om Nederland te laten weten wat PTSS teweeg brengt bij hulpverleners en onze gezinnen. Ook blijft het nodig om onze werkgevers te blijven prikkelen om PTSS zeer serieus te blijven nemen en te blijven werken aan preventie en nazorg.

Hieronder een kleine opsomming waar ik de laatste vijf jaar aan heb (mee)gewerkt:

https://www.npo.nl/helden-in-de-knel/22-07-2014/POW_00824762

https://www.nporadio1.nl/nieuws-en-co/onderwerpen/387991-nieuws-co-bus-agenten-met-ptss
https://www.nporadio1.nl/nieuws-en-co/onderwerpen/387992-agenten-met-ptss-deel-2

https://www.mijnbestseller.nl/shop/index.php/hoe-mijn-jongensdroom-een-nachtmerrie-werd-41895-www-mijnbestseller-nl.html

https://www.ad.nl/rotterdam/agent-krijgt-doden-niet-meer-van-netvlies~a5c49245

Ik heb PTSS en schaam me daar niet voor!

Even voorstellen, mijn naam is Jacco Bezuijen en zoals de meeste van jullie wel weten heb ik door mijn werk bij de verkeerspolitie PTSS opgelopen. Wat doet de PTSS nu precies met mij en met mijn lotgenoten. Veel lotgenoten schamen zich dat zij PTSS hebben opgelopen, ik vind dat dit niet hoeft, wij zijn juist heel sterk geweest en hebben onszelf lang weggecijferd om anderen te helpen.

Met deze site wil ik jullie meenemen in mijn dagelijks leven met PTSS. Waar loop ik tegenaan en waar haal ik mijn kracht vandaan om er iedere dag mee te handelen! Wat doe ik eraan om in mijn kracht te komen en hoe ga ik om met de rot dagen waarin ik niets tot weinig kan.

Ik wil jullie laten meegenieten van mijn hobby en passie en dat is fotografie.

Heb je vragen stel ze gerust en ik probeer daar een zo goed en eerlijk mogelijk antwoord op te geven.

Jacco Bezuijen

Enjoy this blog? Please spread the word :)