wetgeving

Goede morgen meneer Akerboom.

Heeft u een goed weekend gehad? Of hebben de berichten in kranten en op social media, van en over uw (oud) collega’s, uw stemming dit weekend beïnvloed!

Hoe triest sommige verhalen ook waren was mijn stemming dit weekend best aardig te noemen. Dat best aardig komt doordat ik zag hoe massaal er door de burgers is gereageerd op alle berichten. Het voelde als erkenning en een hart onder de riem, zo fijn dat wildvreemde mensen de moeite nemen om even een goed woord te plaatsen onder de berichten.

Ook riepen alle berichten een hoop frustratie op bij lotgenoten. Collega’s, ja ook die van u, die door PTSS geveld zijn en in het zelfde schuitje zitten of dreigen te geraken. Frustratie, omdat wij sterk het gevoel hebben dat we afgedankt zijn of worden door één van de mooiste organisaties van Nederland. Een organisatie waarvoor wij ons voor 100% hebben ingezet, loyaal zijn geweest, onszelf hebben weggecijferd en jarenlang zeer emotioneel en zwaar werk hebben verricht die voor een normaal mens niet te bevatten zijn!

Hoe komt dat nu dat wij dit gevoel hebben? Ik heb er dit weekend menigmaal over nagedacht.

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na een tweedaagse Paardencoaching georganiseerd door het BNMO. We waren met een mooie groep mensen. (Oud) dienders en oud militairen. Bijna allemaal vechten we tegen onze PTSS en de kameraadschap onderling is heel erg fijn om te mogen ervaren. Kameraadschap die ik alleen in Doorn en in diverse lotgenotengroepen voel. Kameraadschap voel ik niet vanuit de politie vandaan. Niet van mijn oud ploeggenoten, niet van mijn chefs, niet van mijn hoofden en eigenlijk nog het ergste, niet van u!

In mijn videoboodschap aan u  van afgelopen vrijdag, misschien heeft u hem ook daadwerkelijk bekeken, noem ik ons de ZWARTE SCHAPEN van de blauwe familie. Het omschrijft heel goed het gevoel van er niet meer bij horen!

Hoe kan het dat het lijkt of alles met betrekking tot PTSS binnen de politie zo moeizaam verloopt? Een simpel voorbeeld. In januari heb ik de kosten voor voer en verzekering voor mijn Buddyhond Jinke ingediend. Dit was van enkele maanden en was voor een bedrag van bijna 500 Euro. Tot op heden heb ik zelfs geen ontvangstbevestiging gehad en zag mij dit weekend dan ook genoodzaakt om een mail te sturen om mijn declaratie in behandeling te laten nemen. Wordt mijn declaratie binnen vijf werkdagen niet in behandeling genomen, zie ik geen andere mogelijkheid dan de politie in gebreken te stellen.  Weer een juridische procedure, niet omdat ik dat wil maar omdat het noodzakelijk is. 500 euro is voor mij heel veel geld!

1 maart j.l. ben ik met eervol ontslag gegaan. In oktober 2017 is deze datum vastgesteld met de garantie vanuit de politie dat zowel de aanvulling op mijn WIA uitkering geregeld zou zijn, alsmede het premievrij opbouwen van mijn pensioen. U raad het al, ook deze belofte is niet waar gemaakt. ABP is niet goed gegaan en moet er nu zelf achteraan. Niet erg, maar wel heel frustrerend, omdat mij dit geestelijk heel erg belast. Wat wel erg is is dat de APG niet geregeld is, in maart werd er niet uitgekeerd en dat leverde mij een financieel gat op van 400 euro. Of het deze maand wel geregeld is is nog maar de vraag. Dit levert stress op, want ook in mijn huishouden gaan de vaste lasten gewoon door en dienen wel op tijd betaald te worden. Stress maakt mij zieker dan dat ik al ben en werpt mij terug in mijn broze herstel.

Nu is er sinds kort een nieuwe commissie in het leven geroepen, deze heet “De commissie Buitensporigheid”! Een commissie die moet gaan bepalen of de door de politie erkende werkgerelateerde PTSS wel zodanig buitensporig is geweest dat de getroffen diender recht heeft op verhaal van restschade! Een commissie die wederom gaat vragen om een incidentenlijst. Een lijst die men ook al heeft moeten aanleveren om tot erkenning beroepsziekte te komen. Vijf jaar nadat bij mij werkgerelateerde PTSS is erkend, moet ik opnieuw voor deze commissie mijn trauma’s gaan oprakelen! Trauma’s die mij ongevraagd steeds in gedachte springen en mijn huidige leven bepalen, moet ik nu bewust gaan herbeleven. Ik moet dan ook nog een keuze gaan maken welke trauma’s ik ga opgeven, want het mogen er maar 5 zijn, terwijl ik er voor de 37 meest heftige onder behandeling ben geweest!  Is deze commissie in het leven geroepen door de politie vraag ik mij af, of is het de verzekeringsmaatschappij waar u uw aansprakelijkheidsverzekering heeft lopen die tot deze onmenselijke commissie heeft besloten?

Kan dit nu niet beter geregeld worden vraag ik mij dan hardop af! Ja, ik denk het wel, maar daar moet u wel voor open staan.

  1. Ga weer een gemeend menselijk gesprek aan met uw (oud) dienders met PTSS en kom niet alleen op de lijn als de wet Poortwachter hierom vraagt.
  2. Zorg dat de werkvloer bekend raakt met het fenomeen PTSS, te vaak horen we nog dat het maar een modeziekte is!
  3. Zorg voor preventie aan de voorkant van het probleem, als je eenmaal bent uitgevallen is er al teveel en in bijna alle gevallen onherstelbare schade aangericht!
  4. Duidelijke en eensluidende procedures.
  5. Termijnbewaking, zodat er geen juridisch gevecht hoeft te ontstaan.
  6. Zorg voor voldoende gemotiveerd, opgeleide en gekwalificeerde Case-Managers.
  7. Laat daadwerkelijk blijken dat u geeft om de dienders met PTSS en hun gezinnen.
  8. Samen in overleg over restschade ipv weer verschijnen voor een commissie en/of dure advocaten in de arm moeten nemen.
  9. Maak werk van een vorm van maatschappelijke erkenning, neem als voorbeeld de veteranen status bij defensie.
  10. Ondersteun zelfhulpgroepen zodat zij bij elkaar kunnen komen.
  11. Investeer in organisaties als het BNMO, zodat veel lotgenoten en hun gezinnen zich hier elkaar kunnen ontmoeten en mee kunnen doen aan activiteiten die bijdragen om beter met deze rot ziekte om te leren gaan.

U ziet het ideeën genoeg en wat zou het nu mooi zijn als u en een groep (ervarings)deskundigen dit kunnen gaan bewerkstelligen. Het hoeft echt niet moeilijk te zijn!

Ik hoop dat 2018 een jaar wordt waarin we echt menselijke stappen gaan maken in het PTSS dossier van de politie.

Hoogachtend,

 

Jacco Bezuijen

Fijn zo’n Wellness Giftcard, Not!!!!

De Wellness Giftcard is een mooi geschenk om te krijgen. Heerlijk een dagje genieten van een dagje sauna.

Als je zoals in mijn geval, oud diender met PTSS, per dag moet bekijken of je wel instaat bent om je onder de mensen te begeven, kan het zijn dat zo’n cadeaubon een tijd in de kast blijft liggen. Nu kan ik nog legio andere zaken bedenken waarom je zo’n kaart pas na maanden eens gaat uitgeven, maar laat ik het even dicht bij mijzelf houden.

Vandaag is zo’n dag dat ik mij instaat voelde om de sauna te gaan bezoeken. De cadeaukaart opgezocht en op internet gekeken wat de waarde van de kaart was. “Deze kaart heeft zijn geldigheid verloren en is niet meer in te wisselen!” Vreemd dacht ik nog, want cadeaukaarten zijn toch veel langer geldig dan één jaar! Wettelijk gezien mag het toch niet meer om een cadeaukaart na een jaar al zijn geldigheid te laten vervallen!

Een zoektocht op internet leverde me de volgende informatie op:

  • een minimale geldigheidsduur (bij een besteedbare cadeaukaartis dat minimaal 3 jaar en bij een cadeaukaart in natura is dat minimaal 2 jaar)
  • binnen deze geldigheidsduur is gegarandeerd dat u de cadeaukaart kunt inwisselen
  • erkende cadeaukaarten worden getoetst op voldoende dekkingsgraad en solide exploitatie en bedrijfsvoering.

Algemene voorwaarden

De deelnemende cadeaukaartuitgevers hanteren voor hun cadeaukaarten, waarvoor het Keurmerk is verleend, algemene voorwaarden die u hier kunt downloaden.
Deze Algemene Voorwaarden Cadeaukaarten zijn tot stand gekomen in overleg tussen de Stichting Keurmerk Cadeaukaarten en de Consumentenbond en zijn exclusief en alleen van toepassing op Cadeaukaartuitgevers die deelnemer zijn van Stichting Keurmerk Cadeaukaarten.
De deelnemende cadeaukaartuitgevers vermelden deze algemene voorwaarden ook op hun eigen website.

Hoe herken ik het Keurmerk?

U herkent een cadeaukaart die voldoet aan de eisen van het keurmerk aan:

  • het keurmerk logo op de cadeaukaart en/of op de verpakking van de cadeaukaart
  • het keurmerk logo is vermeld op de website van de betreffende cadeaukaart

Het keurmerk mag alleen gebruikt worden door cadeaukaarten die vermeld staan op deze website bij Erkende Cadeaukaarten.

Bron: (Stichting Keurmerk Cadeaukaarten)

Vol goede moed de klantenservice van www.wellnessgiftcard.nl gebeld er kan toch wel wat geregeld worden, want 50 euro die de kaart waard is is toch niet zomaar ongeldig! Nee hoor, er kan niets worden geregeld en zoals bij ieder gerenommeerd callcenter kan de medewerkster mij niet doorverbinden naar de afdeling die hier over gaat en ook een supervisor kan niet aan de lijn komen om me te woord te staan. Ik mag wel een mail sturen om mijn klacht voor te leggen. Daar heb ik vandaag natuurlijk helemaal niets aan, want juist vandaag voelde ik me instaat om naar de sauna te gaan. Instaat ja, maar dat is door dit telefoongesprek alweer omgeslagen naar vandaag toch maar even niet!

Boos en gefrustreerd de telefoon opgehangen en er een boze Tweet de wereld ingestuurd. Toch nog maar eens verder gezocht op internet en wat ik al vermoedde www.wellnessgiftcard.nl heeft helemaal geen keurmerk! Dit bedrijf kan schijnbaar maar doen wat ze willen, omdat zij zich niet willen conformeren aan gangbare en faire regels en wetgeving omtrent cadeaukaarten!

Hoeveel mensen zullen er wel niet zijn die door deze werkwijze gedupeerd zijn en nog worden? Hoeveel geld verdwijnt er in de zakken van een organisatie als www.wellnessgiftcard.nl?

Vandaag blijf ik maar thuis en gaat mijn vrouw met mijn buurvrouw naar de sauna!

Bedankt www.wellnessgiftcard.nl voor jullie klantvriendelijkheid en het verpesten van mijn dag die vanmorgen zo goed begon!

Stichting Gebruikers Assistentiehonden

Op 14 juni 2016 is het VN-verdrag voor mensen met een handicap inwerking getreden. In deze wetgeving is een amendement opgenomen voor mensen met een assistentiehond. Artikel 2 lid 1 regeld het toelaten van assistentiehonden en zegt dat mensen met een handicap of chronische ziekte, vergezeld door een assistentiehond deel moeten kunnen nemen aan de maatschappij.

Er moeten wel heel ernstige bezwaren zijn om mensen met een assistentiehond te weren uit winkels, taxi’s, restaurants, bioscopen, theaters, dierentuinen of gezondheidsinstellingen. Zo’n ernstig bezwaar kan een afdeling van een ziekenhuis zijn waar mensen worden verpleegd die eer vatbaar zijn voor ziektekiemen.

Er heerst nog veel onbekendheid over deze wetgeving. Vaak door onbekendheid worden assistentiehonden ten onrechte geweigerd. Restauranteigenaren die geen honden binnen willen en zeggen dat dit is omdat dit van de voedsel en warenwet niet mag bijvoorbeeld, hebben ongelijk. Zelfs een openkeuken is geen reden om een assistentiehond niet toe te laten. Taxichauffeurs die geen assistentiehonden willen vervoeren omdat zij geen haren in hun auto willen, gaan hun boekje te buiten. Supermarkten die weigeren een assistentiehond binnen te laten omdat er levensmiddelen binnen zijn, mogen dit niet.

Als gebruiker van een assistentiehond wil je heel graag, net als ieder gezond ander mens, meedraaien in de maatschappij en niet afhankelijk te hoeven zijn van anderen. Een weigering om ergens binnen te komen voelt als niet volwaardig zijn, je gestraft voelen omdat je een handicap hebt.

Stichting Gebruikers Assistentiehonden bemiddeld tussen gebruikers en bedrijven of instellingen die assistentiehonden en hun baasjes weigeren. Vaak na een goed gesprek en duidelijke uitleg over de wetgeving draaien zij bij en zijn hierna de gebruikers wel welkom. Maar er is nog heel veel werk te verzetten om iedereen op de hoogte te brengen van deze wetgeving.

Vrijdag ben ik zelf met mijn PTSS Buddyhond mee geweest voor een schouw in Krimpen aan den Ijssel. Samen met Stichting Gebruikers Assistentiehonden en enkele politici zijn wij overheidsgebouwen en gezondheidsinstellingen afgegaan om te testen of en in hoeverre wij met een assistentiehond welkom zijn. Krimpen aan den Ijssel is een gemeente waar wij bij alle instellingen welkom zijn. Soms dacht ik dat er wat gezegd zou gaan worden, maar als men eenmaal door had dat het om een assistentiehond ging waren wij meer dan welkom.

Dit soort schouws is heel belangrijk en er zullen er nog vele gaan volgen. Ook blijft het nodig om de wetgeving aangaande assistentiehonden onder de aandacht te blijven brengen, er is nog veel onduidelijkheid.

Heel jammer is het dat er instellingen zijn die weten dat deze wetgeving er is, maar zich er niets van aantrekken. Zo is er een grote dierentuin in Rotterdam die blijft weigeren assistentiehonden toe te laten en hier ook niet of moeizaam over in gesprek wilt gaan. De grote dierentuin in Amsterdam is uiteindelijk wel overstag gegaan en laat nu assistentiehonden wel toe. Het is niet uit te leggen of te begrijpen waarom een dierentuin in bijvoorbeeld Amersfoort nog nooit een probleem heeft gemaakt van honden in het algemeen in hun park en deze zeer welkom zijn en een ander zegt dat de gezondheid van hun dieren niet te waarborgen valt.

Er valt nog veel te verbeteren en ik heb besloten om mij dit jaar als vrijwilliger in te gaan zetten voor de Stichting Gebruikers Assistentiehonden.

Wil je meer weten over deze stichting : http://stichtinggebruikersassistentiehonden.nl

Enjoy this blog? Please spread the word :)