Blog

Was ik een racistische politieagent?

Als oud politieagent heb ik in veel wijken van Rotterdam en omstreken mogen werken. Twaalf jaar heb ik gewerkt op Rotterdam Zuid, waarvan de meeste jaren in het dorp waar ikzelf nog steeds woonachtig ben.


Ik ben van de generatie agenten die geworven zijn met de slogan “Als je mond het beste wapen is!” een slogan die ik als agent in mijn eigen dorp als handvat heb gebruikt. Boetes schrijven deed ik weinig, volgens mijn baas te weinig, ik loste het vaak pratend op. Letterlijk en figuurlijk zat ik tussen de jeugd van mijn dorp in. Ik wist wat er speelde, wie deed wat, wie sloopte de boel, wie had er met wie ruzie, wie zorgde ervoor de cocaïne, pilletjes, speed en weed! De jeugd wist wat ze aan me hadden, afspraak is afspraak en pis je naast de pot ben je van mij! De regels van het kat en muisspel waren voor iedereen duidelijk, kleur en afkomst deden er niet toe. Bij mij kon de jeugd hun ei kwijt, problemen werden besproken en zo nodig opgelost. Als het even kon dan hielp ik de jeugd aan werk of aan de juiste zorg. Ik ging tijdens mijn diensten vaak alleen de straat op. Ook na de Koninginnenacht als dit feest weer eens op een slachtveld met de politie was uitgedraaid en hadden mijn collega’s en ik stenen en flessen staan koppen. Mijn vertrouwenspositie bij de jeugd was zo sterk dat ik dit zonder zorgen om mijn veiligheid kon doen, ook hier dacht mijn baas vaak anders over, maar liet me hier niet door tegen houden om toch alleen de straat op te gaan.

Anders was het werken op Rotterdam Zuid. Rotterdam Zuid kent een aantal probleemwijken waar drugs en geweld aan de orde van de dag waren. Mijn eerste slachtoffer van een schietpartij maakte ik mee op de eerste dienst buiten mijn eigen dorp. Ik kan mij nog goed voor de geest halen hoe het slachtoffer van deze schietpartij reageerde, voor hem was het “One Day At The office” risico van het vak leek het wel! Na deze dienst heb ik mij serieus afgevraagd of dit echt had plaatsgevonden. De wereld op nog geen tien kilometer van mijn huis was letterlijk een oorlogsgebied! Iedere dag werd er geschoten in deze wijken. Er werd met handvuurwapens op elkaar geschoten, gestoken met messen en hele magazijnen van Uzi’s leeggeschoten op elkaar. De vraag waarom werd me al snel duidelijk, deze oorlog ging om drugs en geld, heel veel geld!
De gevaren voor de politieagenten in deze wijken werden zo groot dat er werd besloten, nog voor heel Nederland erop overging, om ons uit te rusten met schiet- en steekwerende vesten die we tijdens onze dienst onder onze uniformkleding moesten dragen. Hoe belachelijk ik het ook vond dat dit nodig was, ben ik dit vest gaan dragen en heb nooit meer een dienst zonder gelopen.

Mijn mond, die altijd mijn sterkste wapen was, had in deze wijken totaal geen invloed. Het slag volk waar we mee te maken hadden luisterde alleen maar naar geweld of dreigen met geweld. De meeste aanhoudingen gingen gepaard met verbaal geweld, of met fysiek geweld. Hard optreden moest, anders werd je onder de voet gelopen, hier op straat gold de wet van de sterkste!

De clientèle waar ik mee te maken kreeg waren voornamelijk mensen met een buitenlandse afkomst, samen gepropt in achterstandwijken zoals de Millinxbuurt, Afrikaanderwijk, Tarwewijk en Hoogvliet. Voor vele waren de leefomstandigheden ronduit erbarmelijk en was de stap naar de criminaliteit klein en de kans om snel en eenvoudig veel geld verdienen. De “geslaagde” crimineel herkende je met gemak, want met mooie auto’s, kleding en een hoop bling bling werd dat voor de buitenwereld niet onder stoelen of banken gestoken.

Als je als agent dag in dag uit met deze laag van de bevolking te maken hebt krijg je een vertekend beeld van de werkelijkheid, zoals mevrouw Van der Anker ooit zei: De politie heeft last van beroepsdeformatie! Je krijgt moeite om niet iedereen over een kam te scheren. Als ik vanuit het oorlogsgebied in mijn eigen veilige thuisomgeving was, merkte ik dat ik veel meer wantrouwe had tegen mij onbekende gekleurde personen. Toen ik na twaalf jaar bij de verkeerspolitie ging werken, kwam na verloop van tijd mijn gevoel weer terug en kon ik gekleurde mensen weer zonder gekleurde bril benaderen en kon ik ook weer normaal een gesprek aangaan en weer de kat zijn die op muizen jaagt.

Was ik in de tijd dat ik op Zuid werkte een racistische politieagent, vraag ik me wel eens af! Ik ben voor mijzelf tot de conclusie gekomen dat ik nooit racistisch ben geweest. Door de omstandigheden in mijn wereld van toen had ik bijna alleen maar met de gekleurde medemens te maken, waardoor je als blanke politieagent al snel wordt weggezet als racist. Ik had ook veel liever meer soorten vis in mijn vijver gehad om uit te vissen, helaas was de vijver vergeven van de roofvissen en ontnamen je het zicht op de mooie tropische vissen!

Wat ik met deze blog wil vertellen is dat politiewerk moeilijk en zwaar werk is en zeker als je dag in dag uit met de zelfkant van deze maatschappij te maken hebt. Ik zeg hiermee niet dat racisme binnen de politie niet voorkomt, maar te lang in een moeilijke wijk werken werkt beroepsdeformatie in de hand en dat moet worden voorkomen voor het omslaat in racisme. Hoe dat te bewerkstelligen is aan de Politiek en de Nationale politie.

In Limbo

Maandagmorgen en ik zit voor de televisie, met een gespannen lijf druk ik op de playknop van mijn afstandsbediening. Zaterdagavond was de korte film In Limbo uitgezonden en ik durfde hem toen niet te kijken en had hem opgenomen.


Nasrdin Dchar speelt hierin een politieagent die worstelt met zijn gevoel na een dodelijk schietincident. Nasrdin heeft met agenten gesproken die soortgelijke incidenten hebben meegemaakt en zich ingeleefd in de gevoelens en het gevecht wat zij nadien hebben of nog steeds leveren.

Zelf heb ik geen schietincidenten met dodelijk afloop meegemaakt, maar tijdens mijn werk als agent wel veel, te veel met dood en verderf in aanraking geweest. Zoveel zelfs dat ik nu bijna zes jaar met de gevolgen hiervan thuis zit, ik heb PTSS.

Door mijn PTSS leef ik met monsters in mijn hoofd, monsters die ontstaan zijn door alles wat ik heb meegemaakt. Monsters die ongevraagd en op ongezette tijden tevoorschijn komen en mijn wereld op z’n kop zetten.

Het leven met PTSS is extreem zwaar, niet alleen voor mij maar ook voor mijn vrouw, kinderen en iedereen die ik lief heb. Hoe ga je iets, wat ik en met mij dik 2000 politiecollega’s iedere dag doormaken als acteur neerzetten! Hoe kan je iets neerzetten als je nooit het zelf de angst hebt beleefd, nooit heb gezien, gevoeld en geroken!
De eerste beelden die ik zie zijn voor mij gelijk pakkend. Ik voel de afwezigheid van Oscar, zoals Nasrdin in de film heet! Zittend in de taxi gebeurd er van alles om hem heen maar is zich er niet van bewust, in zijn hoofd is het een chaos!

Je ziet dat Oscar moeite heeft met de drukte om hem heen, te veel prikkels en daardoor erg alert op alles wat er om hem heen gebeurd. Maar voor de buitenwereld in dit geval zijn vrouw ontkent hij dat het niet goed met hem gaat. De nachten zijn zwaar en kleine geluiden triggeren hem, waardoor hij zijn trauma herbeleeft. De glijbaan scene maakt dit extra beeldend, van het ene op het andere moment overvallen worden door je monster en er dan middenin zitten, er is niet aan te ontsnappen.

Hoe vertel je iemand over het ergste wat je ooit hebt meegemaakt! Dat wil je het liefste niet, want je wilt de ander graag beschermen en ze niet opzadelen met een trauma. Maar dat praten oplucht klopt! De film laat zien dat de scherpen randen er vanaf gaan als je praat, maar er los van komen doe je niet. Oscar zijn monsters bleken al de hele film een belangrijke rol te spelen. Oscar heeft aan het einde van de film zijn trauma een plek gegeven. Dat vader en zoon, Oscar zijn monsters, altijd een deel van Oscar zijn leven zullen zijn werd heel mooi verbeeld in het laatste shot.

Nasrdin, mag ik je bedanken voor een hele mooie film en nee, ik heb het niet droog weten te houden. Je hebt Nederland laten zien wat een gevecht ik en mijn lotgenoten iedere dag moeten leveren. Bedankt dat je hebt laten zien hoe moeilijk het is voor onze geliefden om met onze ziekte om te gaan. Bedankt dat de film een open einde heeft en laat zien dat de monsters niet verdwijnen na een goed gesprek.

Jacco Bezuijen

Fascist

In mijn vorige leven, die van politieagent, ben ik voor van alles en nog wat uitgemaakt, maar nog nooit voor fascist. Gisterenavond de primeur! Deze beschuldiging  kwam van een juriste uit Amersfoort, naar aanleiding van het feit dat ik, mij van geen kwaad bewust, gezegd heb dat ik op Forum voor Democratie (FvD) heb gestemd

Ik ben maar eens gaan zoeken wat fascisme nu daadwerkelijk betekend, want wie weet heeft deze juriste gelijk en blijk ik dus een fascist te zijn!

Het fascisme (Italiaans: fascismo) is een extreme vorm van autoritair nationalisme en is antidemocratisch, anticommunistisch, antiliberaal, antiparlementair en anti-intellectueel.[1] Het is een politiek stelsel dat onder meer werd ingesteld in Italië van 1922 – 1943. Zo is ook het nationaalsocialistisch bewind van Adolf Hitler en zijn partij de NSDAP van 1933 – 1945 in Duitsland fascistisch. Eén partij of persoon heeft alle macht. Door middel van partijmilities (in uniform), massademonstraties en verheerlijking van de leider probeerde men het volk tot een eenheid te smeden.

Bovenstaande uitleg op Wikipedia heb ik zowel op mijzelf betrokken en op het partijprogramma van FvD, ik kan mij ernstig vergissen maar ik zie geen raakvlakken met het fascisme!

Ja, ik ben voor opvang van vluchtelingen in hun eigen regio, om vanuit daar de werkelijke motieven te onderzoeken waarom men vlucht. Vluchten voor oorlog of omdat je leven gevaar loopt door politieke achtergronden of je sexuele geaardheid, wees welkom. Zijn je motieven niets anders dan economisch, dan is het beter dat je daar blijft. Hard, ja! Maar met het naar Europa halen van economische vluchtelingen schieten wij niets op, maar ook de “vluchteling” zelf niet! Investeren in beter economische- en leefomstandigheden in land van herkomst lijkt mij een betere oplossing. Maakt mij dit een fascist?

Ook ben ik voor afschaffing van de mogelijkheid om een dubbele nationaliteit te hebben. Je bent of Nederlander of je hebt een andere nationaliteit. Kan je je niet gedragen hier in Nederland, dan moet het mogelijk zijn je een stuk gemakkelijker de deur te wijzen dan nu het geval is. Maakt mij dit een fascist?

Ook ben ik voor een kenniskabinet. Ministers en staatssecretarissen die komen uit het vakgebied van hun departement, mannen en vrouwen die weten waarover zij praten en weten waar de pijnpunten uit hun branche zich bevinden. Maakt mij dit een fascist?

Ook ben ik voor een NEDIX, de Europese unie  wordt hoe langer hoe meer een gedrocht. We storten geld in een bodemloze put, waarvan een groot gedeelte in de zakken verdwijnt van de vele (hoge)ambtenaren in Brussel, ambtenaren die er meer lijken te zitten voor eigen gewin dan te zorgen dat Europa leefbaar gehouden wordt. De eerste barsten en diepe scheuren in fort Europa zijn al zichtbaar, het is een kwestie van tijd dat de eerste muren gaan omvallen.  Maakt mij dit een fascist?

Dat er mensen zijn die het niet met mij eens zijn, dat mag. Noem me dom, onwetend of egoïstisch, maar bestempel mij niet als een fascist!

Toetsenborddemonstrant

Herinnert u zich nog al die demonstraties uit de tachtigerjaren! Grote demonstaties tegen de kruisraket, woningnood en onderwijs. Demonstraties die steevast vele duizenden betogers trokken. Dit soort grote demonstraties zie je nog maar zelden.

Tegenwoordig trekken wij niet meer massaal de straat op om te protesteren of te demonstreren. In het jaar 2018 demonstreren we op een moderne manier, digitaal via de vele social media kanalen die het internet rijk is! We luchten daar ons hart en laten in woord en soms beeld zien dat we boos of teleurgesteld zijn. We schreeuwen van achter ons toetsenbord de longen uit ons lijf.

Hoeveel effect heeft deze vorm van demonstreren nu eigenlijk, vraag ik me soms af! Ja, ook ik ben een toetsenbordendemonstrant, ik kruip in de pen als ik vind dat ik ergens mijn mening over moet ventileren. Waar ik vroeger op een groot plein tegen een podium stond te roepen, kan ik nu mijn ongenoegen kwijt bij de personen of instellingen waartegen ik ageer! Met mijn toetsenbord sta ik niet meer op dat grote plein in het niets te roepen, maar kom ik in de persoonlijke leefomgeving van diegene aan wie mijn ongenoegen gericht is. Ik houd van een goede discussie en regelmatig ontstaan er hele mooie gesprekken en soms ook heftige discussies, maar altijd rekening houdend met normale omgangsvormen.

Internet is een vreemde wereld, een wereld waar iedereen anders lijkt te zijn dan in de “echte” wereld. Op internet durven mensen meer te zeggen dan wanneer zij face to face met iemand een discussie aangaan. Men durft iemand voor alles wat slecht is uit te schelden, durven anders denkende te bedreigen of dood te wensen. Dan heb je ook nog het type mens dat dit alleen maar durft als zij ook nog eens een volledig anoniem account hebben aangemaakt. Volledig anoniem gaan dit soort figuren los op alles en iedereen die anders denkt dan zij, wetende dat zij op deze manier mensen bang kunnen maken. Soms zelfs zo bang door het serieuze karakter van deze bedreigende berichten, dat men moet onderduiken of beveiliging moet krijgen.

Terug komend op mijn vraag of digitaal demonstreren daadwerkelijk zin heeft, denk ik dat dit maar heel weinig effect heeft. Het ouderwetse naar buiten gaan en op een plein samen komen met heel veel gelijk gestemde sorteert naar mijn bescheiden mening meer effect. 10.000 steunbetuigingen op bijvoorbeeld een Twitterbericht lijkt lang niet zoveel als 1000 man op de stoep van bijvoorbeeld de Tweede Kamer.

Door achter je toetsenbord vandaan te komen en wel de straat op te gaan en deel te nemen aan een demonstratie of bijeenkomst bereik je soms heel veel. Deze week zag ik hoe een paar honderd man de BBQ van Pegida, bij een moskee in Rotterdam wisten tegen te houden. In mijn herinnering staat nog de snelwegblokkade van boze Friezen in het geheugen die een demonstratie van Kick out Zwarte Piet wisten tegen te houden. Twee voorbeelden, beide met een zeer heftige aanleiding, het niet tolerant zijn en uit willen sluiten van anderen in onze maatschappij!

Een paar dagen geleden zag ik een oproep om te komen demonstreren en denkende aan het bovenstaande ga ik voor het eerst sinds hele lange tijd, niet alleen mijn toetsenbord laten spreken, maar spreek mij ook uit met mijn persoonlijke aanwezigheid!

Wat is er nu zo belangrijk om deze stap te maken zult u denken! Het uitsluiten van de grootste politieke partij van mijn gemeente. Met bijna de helft van alle uitgebrachte stemmen tijdens de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen in Barendrecht, zijn zij bij de vorming van een nieuw college volledig buitenspel gezet door de overige zes partijen die mijn gemeente rijk is. Vijf van deze partijen zijn door de burger afgestraft en verloren allemaal één of meerdere zetels. Maar ondanks deze afstraffing  willen zij, met al hun in het verleden onoverkoombare politieke standpunten, een college gaan vormen. Om alle zes de partijen vriendjes te kunnen laten zijn met elkaar, mogen ze allemaal één wethouder leveren, nu zijn dat er nog vier. De kosten voor deze listige kunstgreep kost de burger enkel tonnen aan Euro’s extra. De één zegt twee ton, de ander spreekt over bijna een miljoen. Feit blijft dat het onnodig belastinggeld gaat kosten, die beter in geweldige plaatselijke projecten gestoken kan worden. De burgers, waarvan ik er één ben en zeker de stemmers op de grootste partij, zijn boos, morren en voelen zich door de plaatselijke politiek niet serieus genomen.

Donderdagavond sta ik dus voor het gemeentehuis om persoonlijk mijn ongenoegen te laten blijken.

Open brief aan Diergaarde Blijdorp

Beste Diergaarde Blijdorp,

Ik stuur u een openbrief, niet alleen namens mij maar ook namens de vele gebruikers van assistentiehonden in Nederland. Mijn naam is Jacco Bezuijen en ben door mijn PTSS gebruiker geworden van een assistentie- buddyhond genaamd Jinke.

Ik hoef u dit waarschijnlijk niet eens te vertellen, want u heeft me de laatste maanden veelvuldig langs zien komen op Twitter en Facebook, misschien wel eens tot vervelens toe. Al bijna twee jaar vraag ik u om mij en mijn buddyhond toe te laten tot uw mooie Diergaarde, helaas nog steeds zonder resultaat en nog steeds laat u mij en met mij vele gebruikers van assistentiehonden in de kou voor uw toegangshekken staan. Nooit heb ik van u een antwoord gekregen op mijn Tweets of FB-posts. Oké, dat is niet helemaal waar, u heeft mij ooit eens naar het toegangsbeleid verwezen.

Gisteren las ik tot mijn verbazing in het Algemeen Dagblad dat u tot zeker na de zomer nog de tijd nodig heeft om uw doel te behalen en dat is mensen met een assistentiehond in uw park toe te laten.  U noemt in dit stuk een drietal zaken waardoor het nu niet mogelijk is om de assistentiehonden toe te laten.

De honden schrikken van de Tijger! Het vlinderparadijs is te warm! De krokodillenrivier is te benauwd, mensen met PTSS voelen zich daar niet op hun gemak!

Drie zaken die mijns inzien niet hoeft te leiden tot het niet toelaten van assistentiehonden. De vlindertuin niet toegankelijk maken,  waarschuwingsbord bij de Tijger dat honden kunnen schrikken en ik als PTSS-er kan zelf wel beslissen of ik mij ergens wel of niet op mijn gemak voel en anders is daar mijn Buddyhond die me weghaalt uit de situatie.

Het volgende wat mij zorgen baard is dat u alleen met de KNGF als gesprekspartner praat. De KNGF is een geweldige organisatie en ben ze eeuwig dankbaar dat ik via hun mijn Jinke heb gekregen. Zonder hun zou ik nu niet zo strijdvaardig in de pen klimmen om toegang tot uw park te krijgen. Zonder de KNGF zat ik nu nog verstopt binnen en kwam ik nergens. Waarom heeft u niet contact gezocht met Stichting Gebruikers Assistentiehonden! Deze organisatie is met Artis tot een goed werkend toelatingsbeleid gekomen. Tot volle tevredenheid van Artis mag ik wel zeggen.  U had dan niet opnieuw het wiel hoeven uitvinden!

In het artikel in het AD geeft u aan dat u vanaf nu regelmatig, zonder de KNGF, met eigen honden gaat oefenen in uw park. Mag ik u bij deze mijn hulp aanbieden. Ik ben bereid iedere week met mijn Jinke, in uw park, uw dieren te laten wennen aan honden. Ik weet ook dat u via Stichting Gebruikers Assistentiehonden, genoeg gebruikers bereid  zal vinden om uw dieren aan de honden te laten wennen.

Namens heel veel gebruikers van assistentiehonden spreek ik de hoop uit dat u als Diergaarde veel sneller dan dat u nu belooft voor ons uw deuren opent!

Het kan, kijk maar naar Artis, Gaia Zoo, Emmen, Amerfoort, Beeksebergen en nog vele andere dierenparken!

Met vriendelijke groet,

Jacco Bezuijen en Buddyhond Jinke

PS: Deze open brief zal ook verschijnen op Twitter en Facebook

Link naar het krantenartikel AD: https://www.ad.nl/rotterdam/hulphonden-schrikken-zich-een-hoedje-van-tijgers-in-blijdorp~ab3bfb92/

Goede morgen meneer Akerboom.

Heeft u een goed weekend gehad? Of hebben de berichten in kranten en op social media, van en over uw (oud) collega’s, uw stemming dit weekend beïnvloed!

Hoe triest sommige verhalen ook waren was mijn stemming dit weekend best aardig te noemen. Dat best aardig komt doordat ik zag hoe massaal er door de burgers is gereageerd op alle berichten. Het voelde als erkenning en een hart onder de riem, zo fijn dat wildvreemde mensen de moeite nemen om even een goed woord te plaatsen onder de berichten.

Ook riepen alle berichten een hoop frustratie op bij lotgenoten. Collega’s, ja ook die van u, die door PTSS geveld zijn en in het zelfde schuitje zitten of dreigen te geraken. Frustratie, omdat wij sterk het gevoel hebben dat we afgedankt zijn of worden door één van de mooiste organisaties van Nederland. Een organisatie waarvoor wij ons voor 100% hebben ingezet, loyaal zijn geweest, onszelf hebben weggecijferd en jarenlang zeer emotioneel en zwaar werk hebben verricht die voor een normaal mens niet te bevatten zijn!

Hoe komt dat nu dat wij dit gevoel hebben? Ik heb er dit weekend menigmaal over nagedacht.

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na een tweedaagse Paardencoaching georganiseerd door het BNMO. We waren met een mooie groep mensen. (Oud) dienders en oud militairen. Bijna allemaal vechten we tegen onze PTSS en de kameraadschap onderling is heel erg fijn om te mogen ervaren. Kameraadschap die ik alleen in Doorn en in diverse lotgenotengroepen voel. Kameraadschap voel ik niet vanuit de politie vandaan. Niet van mijn oud ploeggenoten, niet van mijn chefs, niet van mijn hoofden en eigenlijk nog het ergste, niet van u!

In mijn videoboodschap aan u  van afgelopen vrijdag, misschien heeft u hem ook daadwerkelijk bekeken, noem ik ons de ZWARTE SCHAPEN van de blauwe familie. Het omschrijft heel goed het gevoel van er niet meer bij horen!

Hoe kan het dat het lijkt of alles met betrekking tot PTSS binnen de politie zo moeizaam verloopt? Een simpel voorbeeld. In januari heb ik de kosten voor voer en verzekering voor mijn Buddyhond Jinke ingediend. Dit was van enkele maanden en was voor een bedrag van bijna 500 Euro. Tot op heden heb ik zelfs geen ontvangstbevestiging gehad en zag mij dit weekend dan ook genoodzaakt om een mail te sturen om mijn declaratie in behandeling te laten nemen. Wordt mijn declaratie binnen vijf werkdagen niet in behandeling genomen, zie ik geen andere mogelijkheid dan de politie in gebreken te stellen.  Weer een juridische procedure, niet omdat ik dat wil maar omdat het noodzakelijk is. 500 euro is voor mij heel veel geld!

1 maart j.l. ben ik met eervol ontslag gegaan. In oktober 2017 is deze datum vastgesteld met de garantie vanuit de politie dat zowel de aanvulling op mijn WIA uitkering geregeld zou zijn, alsmede het premievrij opbouwen van mijn pensioen. U raad het al, ook deze belofte is niet waar gemaakt. ABP is niet goed gegaan en moet er nu zelf achteraan. Niet erg, maar wel heel frustrerend, omdat mij dit geestelijk heel erg belast. Wat wel erg is is dat de APG niet geregeld is, in maart werd er niet uitgekeerd en dat leverde mij een financieel gat op van 400 euro. Of het deze maand wel geregeld is is nog maar de vraag. Dit levert stress op, want ook in mijn huishouden gaan de vaste lasten gewoon door en dienen wel op tijd betaald te worden. Stress maakt mij zieker dan dat ik al ben en werpt mij terug in mijn broze herstel.

Nu is er sinds kort een nieuwe commissie in het leven geroepen, deze heet “De commissie Buitensporigheid”! Een commissie die moet gaan bepalen of de door de politie erkende werkgerelateerde PTSS wel zodanig buitensporig is geweest dat de getroffen diender recht heeft op verhaal van restschade! Een commissie die wederom gaat vragen om een incidentenlijst. Een lijst die men ook al heeft moeten aanleveren om tot erkenning beroepsziekte te komen. Vijf jaar nadat bij mij werkgerelateerde PTSS is erkend, moet ik opnieuw voor deze commissie mijn trauma’s gaan oprakelen! Trauma’s die mij ongevraagd steeds in gedachte springen en mijn huidige leven bepalen, moet ik nu bewust gaan herbeleven. Ik moet dan ook nog een keuze gaan maken welke trauma’s ik ga opgeven, want het mogen er maar 5 zijn, terwijl ik er voor de 37 meest heftige onder behandeling ben geweest!  Is deze commissie in het leven geroepen door de politie vraag ik mij af, of is het de verzekeringsmaatschappij waar u uw aansprakelijkheidsverzekering heeft lopen die tot deze onmenselijke commissie heeft besloten?

Kan dit nu niet beter geregeld worden vraag ik mij dan hardop af! Ja, ik denk het wel, maar daar moet u wel voor open staan.

  1. Ga weer een gemeend menselijk gesprek aan met uw (oud) dienders met PTSS en kom niet alleen op de lijn als de wet Poortwachter hierom vraagt.
  2. Zorg dat de werkvloer bekend raakt met het fenomeen PTSS, te vaak horen we nog dat het maar een modeziekte is!
  3. Zorg voor preventie aan de voorkant van het probleem, als je eenmaal bent uitgevallen is er al teveel en in bijna alle gevallen onherstelbare schade aangericht!
  4. Duidelijke en eensluidende procedures.
  5. Termijnbewaking, zodat er geen juridisch gevecht hoeft te ontstaan.
  6. Zorg voor voldoende gemotiveerd, opgeleide en gekwalificeerde Case-Managers.
  7. Laat daadwerkelijk blijken dat u geeft om de dienders met PTSS en hun gezinnen.
  8. Samen in overleg over restschade ipv weer verschijnen voor een commissie en/of dure advocaten in de arm moeten nemen.
  9. Maak werk van een vorm van maatschappelijke erkenning, neem als voorbeeld de veteranen status bij defensie.
  10. Ondersteun zelfhulpgroepen zodat zij bij elkaar kunnen komen.
  11. Investeer in organisaties als het BNMO, zodat veel lotgenoten en hun gezinnen zich hier elkaar kunnen ontmoeten en mee kunnen doen aan activiteiten die bijdragen om beter met deze rot ziekte om te leren gaan.

U ziet het ideeën genoeg en wat zou het nu mooi zijn als u en een groep (ervarings)deskundigen dit kunnen gaan bewerkstelligen. Het hoeft echt niet moeilijk te zijn!

Ik hoop dat 2018 een jaar wordt waarin we echt menselijke stappen gaan maken in het PTSS dossier van de politie.

Hoogachtend,

 

Jacco Bezuijen

Vrolijk Pasen

Heeft u gisteren ook naar The Passion gekeken. Hoe 20.000 mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden en afkomst een geweldig evenement beleefde. Zag u ook de saamhorigheid, de verdraagzaamheid en de aandacht voor elkaar!

Ik ben Rooms-katholiek opgevoed, maar rond mijn zestiende ben ik mij steeds meer een Atheïst gaan voelen. Mijn werk bij de politie heeft mijn Atheïsme alleen maar sterker gemaakt, want hoe kan het zijn dat een God, uit welke religie dan ook, toestaat dat er zoveel ellende op de wereld is!

Maar ik dwaal af. Op sommige momenten heb ik echt met kippenvel op de bank zitten kijken naar dit spektakelstuk. Mooie pakkende liedjes die het paasverhaal heel mooi vertalen naar onze moderne tijd. Bij sommige liedjes liepen niet alleen bij mij, maar ook bij mensen op het plein de tranen over mijn wangen. Aan een volger op Twitter zei ik al, hoewel ik Atheïst ben, ik door deze uitzending me meer dan eens bewust ben dat ik omringt word door hele lieven mensen. Mensen die van me houden en ik van hen.

Nu, de Day After, sla ik de krant weer open en lees dan weer zoveel verhalen over oorlog, religie en onverdraagzaamheid in onze samenleving. Als ik dit zo lees dan lijkt het wel of we echt in een verrotte wereld leven, waar iedereen elkaar maar het liefst de hersens in willen slaan of elkaar de wil of gedachte goed van een ander op willen leggen. Kan dit niet met woorden dan zorgen ze er wel voor dat het onder dreiging met of met geweld gedaan gaat worden.

Hoe kan het dat wij, de Nederlandse samenleving, zo gemakkelijk te beïnvloeden zijn door een handje vol organisaties die vol van hun eigen gelijk zijn. Anti-Islam, Anti-racisme, Anti-politiek, Anti-geloof, Anti-vrouw, Anti-homo, Anti-politie, Anti-joods en nog veel meer van dit soort Anti groeperingen. Groeperingen die vol van hun eigen gelijk de samenleving ontwrichten. Mensen tegen elkaar uitspeelt en tegen elkaar opzet.

Als ik dan naar mijn eigen leefomgeving kijk en het dicht bij huis houd, kijk ik naar mijn straat. Kijk in naar de mensen die in mijn straat wonen. Kijk ik naar hoe wij in onze straat met elkaar omgaan. Ik zie een kleurrijke straat. Ik zie een straat met elf verschillende nationaliteiten of afkomst. Ik zie een straat met prachtige mensen die voor elkaar klaarstaan en elkaar helpen waar nodig.

Dat we soms ook bonje hebben met elkaar hoort daar ook bij, maar dat heeft niets te maken met wat al die Anti groeperingen ons proberen wijs te maken. Dat ik het niet met mijn Afghaanse buurman kan vinden heeft niets te maken met zijn afkomst of geloof. Het heeft ook niets te maken met vreemdelingenhaat of racisme, het is gewoon een hele vervelende man! Het maakt mij ook geen boze witte man. Ik hoef niet met iedereen bevriend te zijn toch!

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn straat The Passion in het klein is. Een straat waar je alle spelers uit het verhaal, zoals in The Passion vertelt wordt terug kan vinden. Iedere buurtbewoners vertoont wel overeenkomsten met bijvoorbeeld Jezus, Judas, Maria, Petrus, Pontius Pilatus of met meerdere personages. Maar mijn straat is bovenal een straat waar ik trots op ben en een straat waar ik blij ben dat ik tussen zoveel verschillende mensen mag wonen.

Als iedereen nu eens kijkt naar zijn eigen straat en hoe het er daar aan toe gaat en dit eens spiegelt met wat al die Anti groeperingen ons wijs proberen te maken, dan blijft er maar weinig van hun argumenten en angstverhalen over.

Voor iedereen een vrolijk Pasen, of je nu gelovig bent of niet!

Mijn hart is niet van Steen!

Dat de communicatie tussen de korpsleiding en ziek personeel, ondanks de belofte op beterschap, nog steeds niet goed is wil ik graag de onderstaande tekst van een collega en lotgenoot, met jullie delen: 

Beste meneer Akerboom en Leijstra,

Aangezien u nu na 8 weken vanaf mijn eerste mail, inhoudelijk nog niet bent teruggekomen, neem ik de moeite terug te komen. Wel bijzonder, mijn klacht ging over niet serieus genomen worden door de organisatie, door beloftes en vooral niet reageren. Hoe wonderlijk, dat in ons mail contact, het zelfde gebeurt. Aanleiding, voor de moeite die ik neem, is dat ik dit weekend, geweldige collega ś heb mogen ontmoeten, mannen, vrouwen en hun partners, prachtige mensen, maar helaas ziek, net als ik. U kent beiden vast het spreekwoord, gedeelde smart is half smart of samen sterk, alhoewel die laatste opmerking voor velen niet meer van toepassing is, grote kerels en sterke vrouwen waar emotioneel en fysiek niets meer van over is, door hun aandoening, maar vooral de nasleep en het gevecht met de organisatie (niet gehoord worden en geen erkenning enz). Nu kan ik boos en gefrustreerd worden, maar dat is niet de strekking van mijn mail, ik heb namelijk nog een deel leven voor mij en weet u, er is mij al zoveel afgepakt (mijn eigenwaarde, doelen in mijn leven, sociale contacten, fysieke/mentale gezondheid) van nature was ik een positief mens en ik probeer het dus liefdevol te benaderen, van boosheid wordt je namelijk nog zieker. Ik ben dankbaar dat ik deze bijzondere, geweldige mensen heb mogen leren kennen en dat de BNMO dit voor mij heeft mogelijk gemaakt (zij mij wel erkennen en een gezicht geven) mijn buddy, haar stinkende best doet en dat ik er vrienden bij heb gekregen, ik ben niet meer alleen. Eerlijk is eerlijk de aanleiding is minder fraai te noemen of beter triest, te triest voor woorden.

Beste meneer Akerboom en Leijstra, dit gaat niet alleen om mij, dit gaat om vele collegaś die ziek zijn geworden omdat hun hart niet van steen was! en dat van u?

Met vriendelijke groet,

(Naam bij mij bekend)

Op de vlucht

Vanuit een klein plaatsje even buiten de stad ben je op weg naar je woning als er plots een man met een automatisch wapen voor je auto staat en je zegt uit te stappen. Je moet de sleutels van je auto inleveren. Ook neemt deze man je geld en je horloge van je af. Als je tegen stribbelt wordt de loop van het wapen op je hoofd gezet en het wapen doorgeladen! Je mag kiezen, of je auto afgeven en blijven leven of dood worden geschoten en ook je auto kwijt zijn! De keuze is snel gemaakt, want je bent echtgenoot van een mooie vrouw en vader van twee kinderen! Je ziet je auto verderop rechtsaf slaan en uit het zicht verdwijnen!

Geschrokken maar blij dat je nog leeft loop je verder. Je moet zien of je huis nog in orde is, je bent er al een tijdje niet geweest, omdat het in de wijk waar je huis staat erg onveilig is. Je loopt snel en vlak langs de gevels. Op ieder kruispunt die je over moet steken ren je voor je leven. De kans dat je levend de overkant haalt is 50/50. Sluipschutters hebben het voorzien op alles wat beweegt. Het is bijna routine geworden om je zo over straat te begeven. Ook is het routine geworden om iedere keer dat je je gezin alleen laat innig afscheid van ze te nemen, want mogelijk is dit de laatste keer dat ze je in leven zien!

Als je bij je huis komt blijkt er geen voordeur meer in je woning in te zitten. Alles wat het jouw huis maakte is weg! Meubels zijn verdwenen, televisie, keukenapparatuur, zelfs de gordijnen en het glas van je ramen. Er zit geen stopcontact meer op de muur en alle bedrading is uit de muur getrokken.

Waar vroeger de stad 24/7 bruiste van energie, de mensen vrolijk en vrijgevig waren, de cafés en restaurantjes uitpuilde, is het nu verworden tot een kapot geschoten stad!

Vlakbij slaat een granaat in en als het stof is opgetrokken verlaat je voor de allerlaatste keer je huis! Je weet gelukkig veilig je gezin te bereiken en met de hele familie besluiten jullie te vluchten.  Weg uit het door door jouw zo geliefde, maar door oorlog verscheurde land. Alles achterlatend, je bedrijf waar je zo hard voor hebt gewerkt, je vrienden, je hele leven!

Fijn zo’n Wellness Giftcard, Not!!!!

De Wellness Giftcard is een mooi geschenk om te krijgen. Heerlijk een dagje genieten van een dagje sauna.

Als je zoals in mijn geval, oud diender met PTSS, per dag moet bekijken of je wel instaat bent om je onder de mensen te begeven, kan het zijn dat zo’n cadeaubon een tijd in de kast blijft liggen. Nu kan ik nog legio andere zaken bedenken waarom je zo’n kaart pas na maanden eens gaat uitgeven, maar laat ik het even dicht bij mijzelf houden.

Vandaag is zo’n dag dat ik mij instaat voelde om de sauna te gaan bezoeken. De cadeaukaart opgezocht en op internet gekeken wat de waarde van de kaart was. “Deze kaart heeft zijn geldigheid verloren en is niet meer in te wisselen!” Vreemd dacht ik nog, want cadeaukaarten zijn toch veel langer geldig dan één jaar! Wettelijk gezien mag het toch niet meer om een cadeaukaart na een jaar al zijn geldigheid te laten vervallen!

Een zoektocht op internet leverde me de volgende informatie op:

  • een minimale geldigheidsduur (bij een besteedbare cadeaukaartis dat minimaal 3 jaar en bij een cadeaukaart in natura is dat minimaal 2 jaar)
  • binnen deze geldigheidsduur is gegarandeerd dat u de cadeaukaart kunt inwisselen
  • erkende cadeaukaarten worden getoetst op voldoende dekkingsgraad en solide exploitatie en bedrijfsvoering.

Algemene voorwaarden

De deelnemende cadeaukaartuitgevers hanteren voor hun cadeaukaarten, waarvoor het Keurmerk is verleend, algemene voorwaarden die u hier kunt downloaden.
Deze Algemene Voorwaarden Cadeaukaarten zijn tot stand gekomen in overleg tussen de Stichting Keurmerk Cadeaukaarten en de Consumentenbond en zijn exclusief en alleen van toepassing op Cadeaukaartuitgevers die deelnemer zijn van Stichting Keurmerk Cadeaukaarten.
De deelnemende cadeaukaartuitgevers vermelden deze algemene voorwaarden ook op hun eigen website.

Hoe herken ik het Keurmerk?

U herkent een cadeaukaart die voldoet aan de eisen van het keurmerk aan:

  • het keurmerk logo op de cadeaukaart en/of op de verpakking van de cadeaukaart
  • het keurmerk logo is vermeld op de website van de betreffende cadeaukaart

Het keurmerk mag alleen gebruikt worden door cadeaukaarten die vermeld staan op deze website bij Erkende Cadeaukaarten.

Bron: (Stichting Keurmerk Cadeaukaarten)

Vol goede moed de klantenservice van www.wellnessgiftcard.nl gebeld er kan toch wel wat geregeld worden, want 50 euro die de kaart waard is is toch niet zomaar ongeldig! Nee hoor, er kan niets worden geregeld en zoals bij ieder gerenommeerd callcenter kan de medewerkster mij niet doorverbinden naar de afdeling die hier over gaat en ook een supervisor kan niet aan de lijn komen om me te woord te staan. Ik mag wel een mail sturen om mijn klacht voor te leggen. Daar heb ik vandaag natuurlijk helemaal niets aan, want juist vandaag voelde ik me instaat om naar de sauna te gaan. Instaat ja, maar dat is door dit telefoongesprek alweer omgeslagen naar vandaag toch maar even niet!

Boos en gefrustreerd de telefoon opgehangen en er een boze Tweet de wereld ingestuurd. Toch nog maar eens verder gezocht op internet en wat ik al vermoedde www.wellnessgiftcard.nl heeft helemaal geen keurmerk! Dit bedrijf kan schijnbaar maar doen wat ze willen, omdat zij zich niet willen conformeren aan gangbare en faire regels en wetgeving omtrent cadeaukaarten!

Hoeveel mensen zullen er wel niet zijn die door deze werkwijze gedupeerd zijn en nog worden? Hoeveel geld verdwijnt er in de zakken van een organisatie als www.wellnessgiftcard.nl?

Vandaag blijf ik maar thuis en gaat mijn vrouw met mijn buurvrouw naar de sauna!

Bedankt www.wellnessgiftcard.nl voor jullie klantvriendelijkheid en het verpesten van mijn dag die vanmorgen zo goed begon!

Enjoy this blog? Please spread the word :)