Diagnose stellen

7 maart 2019 PTSS

Met dikke rode ogen van het huilen, uitgeput en met een doosje slaappillen verliet ik de huisartsenpraktijk. Het stukje in de auto naar huis reed ik op automatische piloot en thuis aangekomen viel ik huilend in de armen van Sandra. Het was chaos in mijn hoofd, het zoemde en het bonsde en ik voelde een enorme hoofdpijn opkomen. Hortend en stotend probeerde ik Sandra te vertellen wat er bij de huisarts had plaats gevonden en dat ik er echt helemaal doorheen zat. De huisarts vermoedde dat ik een Burn-out had, iets wat me een paar jaar daarvoor ook al eens was overkomen, ik had toen in korte tijd meerdere heftige meldingen te verwerken gekregen. Het gevoel van toen was er nu ook, maar dan met een overtreffende trap.

In de tijd dat ik mijn bed was ingekropen om tot rust te komen en van mijn hoofdpijn af te komen, is Sandra gaan bellen. Ze maakte voor mij een afspraak bij de bedrijfsmaatschappelijkwerkster van onze regio, ik kon er de volgende dag al terecht.

Alle spieren in mijn lijf stonden onder spanning, mijn gedachten vlogen alle kanten op en de stap om het politiebureau in te gaan waar de bedrijfsmaatschappelijkwerkster haar kantoor had was moeilijk te maken. “Wat ga ik zo te horen krijgen?” Samen met Sandra moest ik in de publiekshal van het politiebureau wachten tot we naar boven werden geroepen. Ik voelde me ongemakkelijk tussen de burgers, was bang dat ze aan mij konden zien dat ik heel slecht in mijn vel zat. Op het moment dat ik het bureau uit wilde vluchten, omdat ik in paniek begon te raken, werden we naar boven geroepen. Het werd een heftig en emotioneel gesprek, ik probeerde zo goed als ik kon te vertellen wat er in mijn hoofd afspeelde. Dat ik beelden van slachtoffers zag, de emotie van toen voelde net alsof ik er weer bij was. Dat ik geen controle over deze beelden had, hierdoor niet meer kon slapen en lichamelijk uitgeput was.

Voor de tweede keer stortte ik volledig in, nu gelukkig met Sandra naast me, maar wat zal ook dit voor haar een zwaar moment zijn geweest. Zien hoe je man voor je ogen alle controle over zijn emotie kwijt raakt, niets van hem overblijft en je alleen nog een zielig hoopje mens ziet zitten. Wat moet Sandra zich daar ontzettend rot, verdrietig en alleen gevoeld hebben.

Tijdens dit gesprek viel voor het eerst de term “PTSS”, ik had er ooit wel eens wat over gehoord maar had me er nooit in verdiept. Ik werd doorverwezen naar het PDC (de politie poli) in Diemen om me op PTSS te laten testen. Voor ik daar heen kon kreeg ik een blaadje mee waarop een internet zelftest was genoteerd. “Misschien is het handig om deze test thuis te gaan maken!” kreeg ik als advies mee. Thuis aangekomen heb ik deze test gemaakt en scoorde 100%. Samen met Sandra zijn we ons gaan inlezen in wat PTSS nu precies was. Het was één en al herkenning. Wat ik las was wat ik voelde en wat ik al heel lang doormaakte.

Na een week of twee stond de afspraak bij het PDC gepland. Van de reis naar Diemen weet ik niets meer, maar het akelige beklemmende gevoel die ik had toen ik het pand binnen stapte staat me nog levendig bij. Er werden die dag nog meer collega’s getest. Hoewel ik wist dat zij voor hetzelfde kwamen, durfde ik niet bij ze te gaan zitten, bang om in huilen uit te barsten. Ik denk dat het een stuk schaamte was die ik voelde, schaamte dat ik die tot voor kort alles aan leek te kunnen nu tot niets meer in staat was. Samen met Sandra gingen we aan een aparte tafel zitten en zonderde ik me van de anderen af.

Het eerste gesprek dat ik had was met een psycholoog en Sandra mocht bij het gesprek aanwezig zijn. Na enkele vragen liep ik emotioneel helemaal leeg, weer stortte ik voor de ogen van Sandra in. Ik voelde alle energie die ik nog in mij had wegstromen en wilde mijn ogen sluiten om alleen nog maar te kunnen slapen. Na het gesprek bleek het al tegen twaalf uur te zijn en in de middag, na de gezamenlijke lunch met alle andere collega’s, zou ik nog een gesprek met een psychiater krijgen. Sandra nam toen voor mij de juiste beslissing en drong erop aan dat we dit gesprek gelijk zouden krijgen, ik trok het niet meer en was uitgeput, barstte van de hoofdpijn en kon geen zinnig woord meer uitbrengen. Gelukkig ging de psychiater hierin mee en we konden gelijk met haar in gesprek. Wat ik niet verwacht had gebeurde, de psychiater kwam direct met haar diagnose: “Werkgerelateerde PTSS met een matige depressie”

Nog op de parkeerplaats van het PDC ben ik in de auto inslaap gevallen en werd vlak voor thuiskomst weer wakker. Wat was ik blij dat we de tip ter harte hadden genomen om niet alleen naar Diemen te gaan en iemand mee te nemen. Het zou mij nooit zijn gelukt om zelfstandig thuis te komen.

De weken na de diagnose waren onwerkelijk, het monster had een naam gekregen maar echt doordringen deed het nog niet bij me. Tot de dag dat de papieren uitslag van het PDC op de deurmat viel. Nu was het echt, nu had ik officieel PTSS, want het stond immers in een officieel document. Dagen ben ik van dit schrijven van slag geweest, dit was het en niets anders. Het klinkt misschien raar, maar er was steeds een stukje hoop dat het gewoon een depressie was, een Burn-out of oververmoeidheid.

Het monster in mijn hoofd had nu officieel een naam en kon de zoektocht naar hulp opgestart worden.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)