Psychologen

8 maart 2019 PTSS

“Sandra, zou je niet zo hard door de stad willen rijden, je mag hier maar vijftig”, ik hoor een gniffel naast me. “Kijk eens op de teller” hoor ik Sandra zeggen. Als ik op de snelheidsmeter kijk zie ik dat we dertig km/u rijden. De laatste tijd gaat alles me te snel, mijn hersenen kunnen de snelheid van de buitenwereld niet aan en ik beleef alles om mij heen in flitsen.

We zijn onderweg naar Rotterdam-Noord voor mijn eerste ontmoeting met mijn psycholoog. Een psycholoog die mij door de politie is toegewezen. Ik weet niet wat ik ervan moet verwachten en bel bij het opgegeven adres aan. Een oudere dame met grijshaar en een, oneerbiedig gezegd, soepjurk aan doet de deur open. Ze is vriendelijk en heeft een rustige uitstraling.  Nadat ik haar even in mij heb opgenomen, voelt het goed en denk ik wel dat ik het met haar kan vinden en over mijn diepste gevoelens kan hebben.

Haar praktijk is in haar woonkamer en ze wijst Sandra en mij een stoel. De eerste sessie is een kennismaking waarin we de hulpvraag bij haar neerleggen en die is herstellen van PTSS. De vrouw legt ons uit wat ze van plan is met me en dat ze me wilt gaan behandelen met EMDR. EMDR is een therapie die door geluid, licht , beweging of aanraking de scherpen randen van een trauma halen en eenmaal uitbehandeld zitten de trauma’s dan in het deel van je hersenen waar je, als je dat wilt, ze zelf kan oproepen, maar ook weer weg kan stoppen als je er genoeg aan gedacht hebt. Eigenlijk zoals dat bij een gezond mens van nature gaat. Nu zitten de trauma’s op een plek waar ik er geen controle over heb, zie het als een kapotte archiefkast die ongevraagd opengaat en ongecontroleerd er alles eruit gooit en je dan de grootste moeite hebt om het weer geordend terug te stoppen. We krijgen te horen dat na een sessie Sandra niet aan mij mag vragen hoe de sessie is geweest, als ik uit mezelf ga vertellen is dat geen probleem. Toen ik nog aan het werk was vertelde ik Sandra altijd wel wat voor meldingen ik had gehad die dag, maar trad nooit in de heftige details. Nu dat de beelden uit het verleden mij ongevraagd om de oren vliegen, doe ik dat nog steeds niet. De beelden in mijn hoofd zijn te heftig en te bloederig, daar wil ik Sandra niet mee belasten, bang dat zij hier ook last van gaat krijgen.

Na een week zit ik weer in de huiskamer van mijn psycholoog, Sandra wacht buiten in het zonnetje op me. Ik krijg een koptelefoon op waardoor een klikkend geluid te horen valt. Ik krijg de opdracht in mijn gedachte naar het heftigste moment van mijn kerntrauma te gaan. Een kerntrauma is HET trauma waar je het meeste last van hebt. Ik schrik van de opdracht, want ik weet wat ik nu ga zien. De psycholoog zegt me dat het goed is en dat alle emoties die los gaan komen erbij horen. De pest is dat ik veel van mijn trauma’s bijna van minuut tot minuut kan reproduceren met daarbij alle emoties van toen, ook proef en ruik ik de geuren van toen, ook voel ik levensecht de gebroken lichamen weer in mijn handen. De eerste sessie is een drama, wat heftig en wat een verdriet. Ik denk dat ik de hele sessie heb zitten huilen, gelukkig staan er genoeg tissues op tafel om mijn constante stroom aan tranen te drogen.

De weken erna staat er iedere week een EMDR sessie gepland, iedere week wordt het emotioneel steeds moeilijker. Ik krijg angst om naar zo’n sessie te gaan, omdat ik weet wat voor verschrikkingen ik in dat uur ga zien en herbeleven. Die beelden wil ik niet zien, ze komen al te vaak ongevraagd langs en ze zelf oproepen vind ik steeds lastiger. Maar hé, ik wil wel beter worden en als de psycholoog zegt dat dit goed is dan gaan we ermee door. Sandra vertel ik alleen maar hoeveel tissues ik tijdens de sessie hebt verbruikt om mijn tranen te drogen, het was een manier om haar niet te belasten maar toch aan te geven hoe zwaar de therapie voor mij die dag was.

Na zeventien sessies kreeg ik te horen dat de week erop de therapie klaar was. Mijn psycholoog kreeg maar voor achttien sessies betaald en vond dat ik klaar was. “Klaar, klaar, maar hoe dan?”  schreeuwde een stem binnen in mij! Ik voel me nog exact hetzelfde als toe ik bij haar begon. Ik had nog steeds volop herbelevingen, angstaanvallen, nachtmerries en raakte steeds meer geïsoleerd van de buitenwereld. Eigenlijk ging het steeds slechter, de EMDR sessies zorgden ervoor dat er steeds meer trauma’s aan de oppervlakte leken te komen. Het voelde als een vulkaan die uitbarstte die mijn hoofd vulde met een niet te stoppen lavastroom van dood en verderf.

Door de psycholoog werd melding gedaan aan het PDC van mijn “Herstel”. Volgens haar had haar therapie mij zover hersteld dat er alleen nog van een depressie sprake was. Het betekende einde hulp en moest maar een afspraak maken bij de huisarts voor een recept antidepressiva.

De maanden erop was ik door de medicijnen geestelijk vlak. Ik voelde geen pieken of dalen meer, ik kon nergens meer echt blij om zijn, maar kon ook niet meer echt verdrietig zijn. “VLAK” zijn betekend ook dat je ook geen gevoel meer hebt bij het verdriet van de mensen om je heen die je zo dierbaar zijn. Het betekent ook dat je er niet meer voor ze bent, geen schouder kan bieden om op te steunen. Ik leefde wel in mijn gezin, maar om nu te zeggen dat ik er onderdeel van uitmaakt! De wereld trok zich in een mist aan me voorbij.

Meerdere malen werd er aan de bel getrokken bij mijn chef. Sandra schreeuwde om hulp, hulp die er keer op keer maar niet kwam. Toen schreeuwen om hulp niet hielp is zij in de pen gekropen en heeft zij haar verhaal gedaan. In een open brief (https://jaccobezuijen.blogspot.com/2014/02/buitenspel-gezet.html?m=1 )die via social media heel veel werd gedeeld, kwam er eindelijk hulp. Mijn toenmalige chef bood zijn excuses aan, hij had niet begrepen dat het zo slecht met mij ging!

Er werd een afspraak bij de bedrijfsarts gemaakt. De bedrijfsarts schrok van de toestand waarin ik verkeerde. Ze was niet op de hoogte gehouden door mijn chef en dat ik na negen maanden ziek thuis zijn pas voor een tweede keer bij haar was  aangemeld irriteerde haar zichtbaar. Ze zette direct de nodige stappen en een week later kon ik bij een nieuwe psycholoog terecht.

Door mijn medicijngebruik  en de zwaarte van de therapie die ik ging volgen kon ik geen auto rijden en werd ik door Sandra of door één van mijn kinderen naar de nieuwe psycholoog in Delft gebracht. Wat een wereld van verschil tussen deze psycholoog en die ik in Rotterdam had. Deze man sprak mijn taal, politietaal wel te verstaan. Hij zette me meerdere malen op mijn plek als ik de boel weer eens beter voordeed dan dat het was. Noem het hard, maar ik had het nodig om geen zelfmedelijden te krijgen.  

Na een zeer uitgebreid psychologisch onderzoek van ruim 800 vragen werd mijn behandelplan opgesteld. Uit het onderzoek bleek ook dat ik altijd al behoefte had aan duidelijke structuur en dat onregelmatig werk niet goed voor mij is. Vanaf dat moment moest ik mijn dagelijkse leven gaan plannen en veel dingen op vaste tijden op een dag gaan doen. Eten en uit en nar bed gaan waren daarin de drie belangrijkste veranderingen.  

Mijn medicijngebruik werd tegen het licht gehouden en daarvoor werd ik verwezen naar een psychiater. De medicijnen die ik van mijn huisarts had gekregen en waar nooit na-controle op was geweest, bleken niet geschikt voor mij te zijn. Na het proberen van een vijftal verschillende soorten antidepressiva, van sommige werd ik ernstig manisch, vonden we uiteindelijk de meest geschikte voor me. Deze medicijnen haalde net genoeg scherpe randjes van mijn emoties af, maar kon daarbij nog wel blijven voelen.  

De therapie kon nu geïntensiveerd worden. Ik bleek 37 trauma’s te hebben die stuk voor stuk uitbehandeld moesten worden met EMDR en een sporttherapie. Hoe goed deze psycholoog ook was, EMDR bleek te zwaar voor me. Twee dagen voor een sessie werd ik steeds depressiever en sliep ik niet meer. Het vooraf weten wat je in een uur EMDR weer gaat herbeleven maakte mij steeds zieker. Had ik de sessie afgerond, dan moest ik daar weer dagen van bijkomen, zodat er maar één of twee dagen in de week waren waarin ik me nog een beetje mens voelde.  

Na bijna twee jaar waarin we “twee” hele trauma’s behandeld hadden, werd het me allemaal teveel. Ik zag en voelde, hoe goed ik ook mijn best had gedaan, dat ik er slechter aan toe was dan dat ik de therapie was ingegaan. In samenspraak met mijn psycholoog besloten we om de EMDR te laten voor wat het was en ons te gaan richten op het leefbaar maken van mijn leven met PTSS. Niet meer terug naar alle trauma’s en de verschrikkelijke beelden die ik daar bij zag. Werken aan hoe ga je om kan gaan met je angsten, je nachtmerries, depressie en hoe maak je je leven weer een stukje aantrekkelijker. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin.

Het was een opluchting geen EMDR meer te hoeven volgen. Het niet meer bewust oproepen van trauma’s gaf rust in mijn hoofd, rust waar ik zo aan toe was. Het was ook het moment dat ik moest gaan accepteren dat PTSS voor altijd deel blijft uitmaken van mijn leven en dat ik keihard mijn best moet gaan doen om er zo goed mogelijk mee om te gaan.

Please follow and like us:

5 Replies to “Psychologen”

  1. Theodora schreef:

    Wat ontzettend goed beschreven , bepaalde dingen zijn herkenbaar . Wat ben je een sterk mens en mooi, dank je wel, dat je dit deelt !

  2. Rob Muller schreef:

    Beste Jacco.
    Wat heb je alles mooi verwoord en beschreven in je blog! Ik haal er vooral zoveel herkenning uit. Ik wens jou en je gezin alle goeds!
    Groet Rob

  3. Irene schreef:

    Ik ben 9 jaar later begonnen met emdr.
    Voor die tijd was het te zwaar voor me. Ondanks dat het me toch ook de hele nacht en dag wel bezighield.

    Waarmee ik wil zeggen dat omdat het nu niet.lukt, het in de toekomst niet wél succesvol kan zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)