Ga leuke dingen doen

11 maart 2019 PTSS

Als je net je diagnose PTSS hebt gekregen is, Ga leuke dingen doen, een vaak gehoorde tip. Ook wij kregen deze tip en besloten in mei van 2013 onze koffers te pakken en een weekje naar Spanje te gaan. Genieten van de zon en de boel even de boel te laten.

Schiphol was de eerste horde die we moesten nemen. De drukte op het vliegveld vloog me naar mijn keel en ik raakte meerdere malen in paniek. Gelukkig pakte Sandra iedere keer mijn hand, stelde me gerust en leidde mij richting de juiste gate waar we een rustig plekje vonden voor we konden boorden. Van de vlucht zelf weet ik niet veel meer, ik heb me zo veel mogelijk proberen af te sluiten voor wat er rondom mij heen gebeurde om maar niet in paniek te raken. Na de landing hebben we gewacht tot iedereen het vliegtuig had verlaten zodat ik niet tussen de mensen hoefde te lopen.

Volgende stop was de autoverhuur. Sandra wilde haar telefoon pakken om de mail van het verhuurbedrijf op te zoeken en keek mij vervolgens verschrikt aan! “Mijn telefoon ligt nog in het vliegtuig!!!” Ze had deze tijdens de vlucht in het opbergvak van de rugleuning van de stoel voor haar gedaan en hem vergeten eruit te halen. De paniek sloeg bij mij volledig toe, maar zo rustig als Sandra de hele dag al was, liep ze naar een informatie desk en legde het probleem van haar vermiste telefoon uit. Terwijl het zweet over mijn rug liep en alle doemscenario’s door mijn hoofd spookte, loste Sandra het probleem op. Binnen een half uur was zij weer verenigd met haar telefoon.

Waarom blijkt een goedkope huurauto in het buitenland toch altijd één grote leugen te zijn. De man achter de balie vertelde zonder schaamte dat we nog even bij moesten betalen voor een extra verzekering en volle brandstoftank bij aflevering. “Ga maar even buiten staan, ik handel dit wel af” zei Sandra kalm. Ze zag mijn woede en wist dat als ik dan mijn mond zou open trekken dit niet in ons voordeel zou werken. Toen ze naar buiten kwam zei ze alleen maar tegen me: “Accepteren en doorgaan”.

Na een klein uurtje rijden kwamen we bij ons hotel aan. Na het inchecken hebben we onze kamer opgezocht en even een uurtje op bed gelegen. Het hotel was mooi gelegen aan de boulevard en onze hotelkamer had een ruim balkon en uitzicht op zee. Het restaurant zag er goed uit en omdat we all inclusive hadden geboekt konden we pakken wat we wilden. Helaas was onze jubelstemming over het hotel snel weg. Wij bleken één van de weinige Europeanen in het hotel te zijn, de rest van de gasten waren Russen. Nu begrepen we ook waarom de receptioniste Engels met een zwaar Russische accent sprak. Borden werden door de Russen luidruchtig en met overdreven hoeveelheden eten gevuld, namen er twee happen van en lieten de rest staan. Gillende kinderen die hun gang mochten gaan en niet werden gecorrigeerd. De meeste van deze Russen waren ook al zwaar aangeschoten van de gratis drank en dan was het pas vijf uur in de middag. Paniek maakte zich weer van mij meester, moest ik hier een hele week tussen gaan zitten? Kalm en rustig zoals altijd zei Sandra: “Maak je niet druk, hier gaan we niet meer eten, er zijn zat restaurantjes op de Boulevard”

Na een verkennend rondje door de buurt was ik bekaf, ik wilde slapen en dus zochten we onze hotelkamer op. We waren nog niet goed en wel klaar om ons bedje in te stappen, toen we harde muziek van buiten hoorden komen. Aan de overzijde van boulevard, recht tegenover onze kamer was een strandtent gevestigd die juist onze eerste avond in Spanje had uitgekozen om het dance event Sensation in White eens dunnetjes over te doen. Keiharde dance muziek en een hoop mensen in het wit gekleed, die luidruchtig lieten blijken dat ze het ontzettend naar hun zin hadden. We hebben elkaar aangekeken en er maar om gelachen. Met een glas wijn hebben we vanaf ons balkon het feest over ons heen laten komen, het was precies de afsluiting die bij onze chaotische eerste vakantiedag hoorde.

Samen waren we in het verleden al twee keer in Barcelona geweest, twee keer met meer dan 30 graden en ik moet zeggen dat ik dat toen geen pretje vond. Nu zaten we vroeg in het seizoen en de temperatuur was een behaaglijke 20 graden en we besloten om met de trein naar Barcelona te gaan. We wilde naar de Rambla en de Sagrada Familia, twee plekken waar we samen nog niet geweest waren.

De treinreis naar Barcelona was een hel. Hoe dichter we bij de stad kwamen hoe voller de trein werd. Bij ieder station werd het voller en voller en de mensen kwamen steeds dichter bij me in de buurt staan. De paniek sloeg toe en wilde de trein uit, maar we moesten nog maar een klein stukje, toch maar blijven zitten dan en naar buiten kijken. Niet op de mensen letten, maar huizen tellen die ik langs het spoor zag. Aangekomen op het station in Barcelona weer paniek, zoveel mensen en waar is de uitgang. Sandra loodste me vakkundig naar buiten en daar stonden we dan, midden in Barcelona.

De Rambla was druk, heel druk. Ik voelde me er niet op mijn gemak en we zijn via achteraf straatjes langs de Rambla gelopen, weg van de mensenmassa.  In een heel stil restaurantje hebben we geluncht en zijn met de metro naar de Sagrada Familia gegaan. Te veel mensen, te druk in mijn hoofd en te gestrest, dat weet ik nog, maar dat ik er ook daadwerkelijk ben geweest is één grote mist in mijn hoofd.

De terugreis met de trein was nog verschrikkelijker dan de heenreis. Het leek wel of iedere Catalaan precies op deze tijd met de trein mee moest en ook nog eens bij ons in de coupe wilden zitten. Sandra was geweldig, ving me op, leidde me af en kreeg me weer veilig en wel in ons hotel.

De vakantie was niet alleen maar ergernis, stress en angst. Samen enden lopen over het strand ende boulevard, met de auto naar kustplaatsjes waar we in onze eerdere vakanties in Spanje mooie herinneringen hadden liggen. We hebben kunnen genieten van elkaar en heel veel kunnen praten. Echt praten hadden we al heel lang niet meer op deze manier met elkaar gedaan, weliswaar zonder de diepte in te gaan over mijn trauma’s, maar ik denk dat we in Spanje de basis hebben gelegd om samen sterker uit deze waardeloze tijd te komen.

Please follow and like us:

2 Replies to “Ga leuke dingen doen”

  1. John Pel schreef:

    Heel herkenbaar Jacco. Ik woon het grootste gedeelte van het jaar in Spanje. Werkt voor mij therapeutisch, zon, zee en bergen. Geen triggers meer als ik “buiten” ben. Dat is in NL en met name in Asd en omgeving wel anders. Ik heb wel geleerd om er ondanks alles het beste ervan te maken. Kan nu ook veel beter voor mijzelf kiezen en opkomen. Ga leuke dingen doen is wel een dingetje. Ik draai het graag om. Wat ik niet wil gebeurt ook niet.

    • jack112 schreef:

      Ook voor mij is rust en stilte om mij heen het fijnste wat er is. Helaas is vertrekken uit de randstad er nog niet bij. Fijn dat jij je plekje hebt gevonden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)