PTSS is een egoïstische ziekte

12 maart 2019 PTSS

PTSS is een egoïstische ziekte en dat egoïsme trekt regelmatig een behoorlijke wissel op een relatie. Het is niet zo en laat ik voor mijzelf spreken, dat ik egoïstisch wil zijn, maar er gaat zoveel mis in mijn bovenkamer dat ik soms teveel aan mijn eigen gedachten en emoties heb en er niet nog eens de emoties van een ander erbij kan hebben. Het is niet verwonderlijk dat heel veel relaties en huwelijken stranden door PTSS.

Zeker de eerste paar jaar sloot ik mij af voor de strubbelingen en emoties die er in mijn gezin speelden. Als er iemand in mijn gezin verdriet had, dan liep ik daarvoor weg en liet het oplappen aan Sandra over. Als Sandra in de knoop zat, dan moest ze het zelf maar oplossen. Ik verschool mij in mijn mobiele telefoon. Door mij alleen maar op mijn telefoon te richten kon ik even ontsnappen aan wat er om mij heen gebeurde. Mijn telefoon was de muur van waarachter ik mij kon verschuilen tegen emoties van anderen.

Regelmatig kreeg ik boze blikken en opmerkingen over mijn verstoppertje spelen en besefte me ook dondersgoed dat mijn gezin gelijk had, maar ik kon gewoonweg niet anders. Ik had teveel aan mijn eigen problemen.  Het verstoppertje spelen werkte zo goed, dat ik me uiteindelijk ook niet meer kon verplaatsen in het gevoel van mijn gezinsleden en voor kon stellen dat een ander ook verdriet kon hebben. Empathie kwam in mijn woordenboek niet meer voor. Toen ik ook nog eens antidepressiva kreeg voorgeschreven werd ik helemaal een egoïst. Het kleine beetje gevoel van emotie voor een ander die ik nog wel bezat werd door de medicijnen nog verder afgevlakt. Het leven draaide om mij en mijn ziekte, voor mij bestond er niets anders meer.

Er zijn genoeg momenten geweest waar ik het Sandra niet kwalijk zou hebben genomen als zij de handdoek in de ring had gegooid en een punt achter onze relatie had gezet en het niet gek had gevonden als zij mijn koffers op de stoep zou hebben gezet. Het zou ook niet gek zijn geweest als mijn kinderen mij een waardeloze vader vonden en uit huis waren gegaan om aan de situatie thuis te ontsnappen. Voor dat ik ziek werd was het altijd een zoete inval bij ons. Alle vrienden en vriendinnen van mijn kinderen kwamen altijd graag bij ons over de vloer. Er werd gelachen en gek gedaan en ik deed daar vol overgave aan mee. Maar sinds papa ziek werd bleven hun vrienden en vriendinnen verplicht weg, want papa kon de drukte niet meer aan.

Nu word ik heel verdrietig als ik denk aan wat mijn gezin de laatste jaren met mij te stellen heeft gehad en wat hebben zij veel moeten laten door mijn ziekte. Wat is ptss toch een egoïstische ziekte en wat heeft dat een impact op een gezin.

Na alle strubbelingen die mijn PTSS met zich meebrengt, ben ik blij dat we nog een gezin zijn en blij en trots dat ik Sandra nog steeds mijn vrouw mag noemen.

Sandra, Brian en Dana ik hou van jullie.

Please follow and like us:

2 Replies to “PTSS is een egoïstische ziekte”

  1. Bettina schreef:

    Geweldig geschreven! Weer een stapje de andere richting uit toch!

  2. Marcel de Korte schreef:

    Zoveel herkenning Jacco. Ook ik ben zo trots op mijn gezin. Zij blijven onvoorwaardelijk mijn steun. Zij zijn mijn echte helden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)