Tja, het UWV

14 maart 2019 PTSS

Als je langdurig ziek bent krijg je uiteindelijk met het UWV te maken voor een WIA-keuring. De WIA-keuring bestaat uit een gesprek/onderzoek door een keuringsarts en een onderzoek door een arbeidsdeskundige, beide werkzaam voor het UWV. Aan de hand van deze onderzoeken stellen zij de mate van arbeidsongeschiktheid vast. Voor de aanvraag voor deze keuring moeten heel veel formulieren worden ingevuld en rapporten van bv externe arbeidsdeskundigen en behandelend (bedrijfs)artsen worden bijgevoegd.

De gedachten alleen al aan het invullen, opvragen en uitzoeken van formulieren en rapporten zorgde ervoor dat ik van slag en in paniek raakte. Door deze paniek en stress riep ik voor het eerst sinds ik ziek thuis was de hulp in van iemand van buitenaf.

Sandra, die ook werkzaam is bij de politie en op dat moment chef was en veel met personeelszorg te maken had wist de laatste twee jaar veel op te vangen uit te zoeken en te regelen door zo af en toe eens een belletje naar afdelingen te maken als iets niet lekker verliep. Maar deze aanvraag voor de keuring was ook haar te veel. We besloten om een belangenbehartiger van de bond in te schakelen. Iemand, zo hoopte wij, met verstand van zaken omtrent de aanvraag voor een keuring, maar ook verstand over PTSS had.

Het eerste gesprek met de belangenbehartiger viel behoorlijk tegen. We konden ons niet aan de indruk onttrekken dat de bondsman die ons was toegewezen niet zo best was ingelezen in de wondere wereld van PTSS en hij meer geïnteresseerd was in het werk van Sandra.  Hij beloofde wel dat hij zijn best voor mij ging doen en hij contact zou zoeken met mijn “Case-manager PTSS”om het een en ander in goede banen te gaan leiden.

Het was voor het eerst dat wij van het bestaan van een Case-manager PTSS hoorden. Nooit heeft hier iemand vanuit de politie ons over het bestaan van deze Case-manager verteld. Deze man had ons met heel veel zaken moeten en kunnen bijstaan in de eerste twee jaar van mijn ziek zijn, maar nu hebben we zelf alles uit moeten uitzoeken en uitvinden.

Samen met mijn belangenbehartiger werd er een afspraak gemaakt met een medewerkster van personeelszorg. Deze dame had enorm goed werk gedaan, door de hele aanvraag al klaar en compleet te maken, ik hoefde na controle alleen nog maar mijn handtekening onder het enorme dossier te zetten. Het was op deze afspraak ook de aller eerst keer dat ik kennis maakte met de Case-manager. De man had een vreemde voorstelling van zijn functie. Volgens hem bestond zijn werk alleen maar uit het delegeren van zijn taken naar de leidinggevende van een uitgevallen collega. Maar zelfs dat had hij in mijn geval niet eens gedaan. Gelukkig werden de taken van een Case-manager de maanden erna beter omschreven en er kwamen meer case-managers die, in het begin heel onwennig maar gedreven, wel de zorg voor mij en mijn lotgenoten oppakten.

Na inzenden van het dossier naar het UWV duurde het niet lang voor ik een oproep kreeg mij bij de keuringsarts van het UWV te melden.  De week voorafgaande aan de afspraak was een hel. Deze arts zou na zijn onderzoek en in samenspraak met een arbeidsdeskundige gaan beslissen in hoeverre ik arbeidsongeschikt zou zijn. Slapen, wat ik toch al nauwelijks deed, ging helemaal niet meer. Mijn gedachten namen een loopje met me en emotioneel zakte ik zo diep weg dat ik thuis niets meer voor elkaar kreeg.

Samen met Sandra en mijn belangenbehartiger van de bond meldden wij ons op het UWV-kantoor in Rotterdam-Zuid. Sandra en de bondsman bespraken met elkaar over het onderzoek. De woorden drongen niet tot me door, ik zag ze praten maar het leek voor mij alsof ze een andere taal spraken. De keuringsarts nam ons mee naar een spreekkamer en daar moest ik vertellen waarom ik voor hem zat. Na nog geen drie woorden gesproken te hebben barstte ik in een enorme huilbui uit. Ik kreeg geen woord meer over mijn lippen. Sandra nam het gesprek over, want mijn belangenbehartiger vond de apps op zijn telefoon belangrijker dan voor mij mijn belangen behartigen.  Ik voelde mij wegzakken, heel langzaam ging bij mij het licht uit ik voelde mij in een soort van slaap vallen, net alsof er een knop werd omgezet die mijn bewustzijn buitenwerking stelde. Het was de eerste keer dat ik merkte dat mijn lichaam een aan- en uitknop had, die mij leek af te schermde voor nieuwe heftige emoties.

Dat dit medisch onderzoek een klein deel is van de WIA-keuring is en waar ook daadwerkelijk een mens bij betrokken is merkte ik toen ik de uitslag van de keuring kreeg. Naar aanleiding van het onderzoek door de arts en de arbeidsdeskundige van het UWV worden alle uitkomsten in een computer gestopt. Deze computer kijkt naar wat je nog wel en niet aan arbeidsvermogen hebt. Met deze parameters komt de computer met een reeks van beroepen die je fictief zou kunnen uitoefenen. Ook komt er het aantal uur per week uit dat je, volgens het UWV zou kunnen werken. Met het salarissen die bij deze beroepen horen en het aantal uur dat je volgens de deskundigen zou kunnen werken, heeft de computer een berekening gemaakt. Het percentuele verschil tussen je laatstverdiende salaris en het virtuele salaris van de het hoogst ingeschatte beroep door de computer geselecteerd, is je percentage arbeidsongeschiktheid. In mijn geval kwam de computer van het UWV op 76,8% arbeidsongeschikt.

Snapt u het nog? Ik heb er ook heel lang over gedaan om dit te snappen, maar ik had er wel mee te doen.

Vertrouwen in mijn belangenbehartiger was na de dag van de keuring weg en ik nam contact op met de bond om mij een jurist toe te wijzen die het UWV besluit kon doornemen, want zover ik er wijs uit kon worden werden er beroepen in de berekening gebruikt die ik, gezien mijn beperkingen niet zou kunnen uitoefenen. De computer van het UWV had als beroep die mij het meest aan salaris zou opleveren “Verzekeringsconsulent op een schadeafdeling” toebedacht. In deze fictieve functie zou ik contact moeten onderhouden met cliënten en minimaal 16 dossiers op een dag zou moeten kunnen afhandelen. In de lijst van beperkingen die zowel een externe arbeidsdeskundige als de verzekeringsarts had opgesteld, waren contact met burgers, vermijden van emoties en een rustige werkplek waar ik afgezonderd van anderen één taak per keer zou kunnen afhandelen en strookte totaal niet met de keuze voor dit beroep. De Jurist werd mij toegewezen en ook hij zag dat de uitkomsten die de computer van het UWV had uitgebraakt, totaal geen rekening met mijn beperkingen had gehouden. De jurist stelde een bezwaar op en deze werd naar het UWV gestuurd.

Na acht weken werd mijn bezwaar behandeld, wederom werd ik gekeurd door een keuringsarts van het UWV die zijn bevindingen weer doorspeelde naar de arbeidskundige van het UWV. Weer was deze keuring een drama voor mijn psyche en ik was dagen helemaal van het padje.

Na een week of zes kwam het herziene besluit, ik was in het gelijk gesteld en ze hadden de computer een nieuwe berekening laten maken. “Verzekeringsconsulent” was verwijderd en “Koerier” ervoor in de plaats gekomen. Mijn percentage arbeidsongeschiktheid kwam daardoor op 78,88%.  Maar de functie van koerier was ook een vreemde keuze. Auto rijden is voor mij een bezigheid die ik toen hoogstens een uur kon doen, daarna nam mijn concentratie af en kon ik de prikkels en snelheid niet meer aan. Mijn uitknopje werd dan weer in werking gesteld en voelde de energie in rap tempo wegvloeien. Ook het aantal pakketten, de verantwoording en de druk die je als koerier ondervindt paste niet in  het rijtje van beperkingen vastgesteld door de keuringsarts en arbeidsdeskundigen. Aangezien je maar één keer in bezwaar mag tegen een besluit zagen we ons genoodzaakt om in beroep te gaan tegen dit besluit. In beroep gaan doe je bij de bestuursrechter en het wachten op een zittingsdatum duurt gemiddeld negen maanden. Negen maanden van wederom onzekerheid en stress.

Mijn psycholoog en psychiater maakte een rapportage op voor mijn jurist dat beroepsmatig auto rijden in mijn toestand niet mogelijk en onverantwoordelijk was. Mijn psychiater ging zelfs nog een stapje verder dan dat en hield, in niet misverstane bewoordingen, het UWV verantwoordelijk voor de terugval in mijn herstel als zij het besluit niet zouden aanpassen.

De zittingsdatum kwam inderdaad pas na een maand of negen. Op de dag dat de zitting plaatsvond was ik enorm gestrest, was oververmoeid van het slaapgebrek en ik nam hondsmoe en emotioneel plaats naast mijn jurist in de rechtszaal De rechtszaak duurde al met al nog geen kwartier. De advocaat van het UWV nam gelijk het woord en gaf aan dat het UWV twee dagen voor de rechtszaak mijn besluit had aangepast. De functie van koerier was geen passende waren ook zij nu van mening. Met andere woorden mijn beroep werd gegrond verklaard. Mijn percentage arbeidsongeschiktheid kwam daar door in het nieuwe besluit op 82,6%, volledig arbeidsongeschikt.

Na een gevecht, want zo voelde het, van anderhalf jaar eindelijk de juiste beslissing, maar wat een ontzettend rotgevoel heb ik aan de werkwijze van het UWV overgehouden. Het klakkeloos overnemen van een uitdraai van een computer zonder deze, zo lijkt het tenminste, door een mens na te laten kijken op eventuele fouten, ik kan er nu nog niet met mijn pet bij. Waarom kan een besluit twee dagen voor de rechtszaak opeens wel aangepast worden en hebben ze me hier negen maanden voor in onzekerheid gelaten, dit zou toch beter moeten en kunnen!

Na de rechtszaak, we stonden nog in het gerechtsgebouw de plotselinge aanpassing van het UWV-besluit nog na te spreken met mijn jurist, toen ik werd gebeld. Een 020 nummer, de schrik sloeg toe “Het zal toch niet waar zijn!”, ik pakte mijn telefoon op en na een paar tellen liepen de tranen over mijn gezicht. Door mijn emotie kon ik geen gesprek meer voeren en gaf met trillende handen de telefoon aan Sandra en heb mijn tranen de vrije loop gelaten.

“Hallo Sandra, met de KNGF. We hebben Jacco net verteld dat we een match hebben. Jacco krijgt zijn Buddyhond, zo te horen is hij heel erg blij!”  

In een half uur twee maal goed nieuws, maar het laatste nieuws overheerste de rest van de dag en de weken die zouden komen. Sinds tijden was ik niet zo blij en gelukkig geweest.

Please follow and like us:

4 Replies to “Tja, het UWV”

  1. Tom schreef:

    Ben zelf gepensioneerd politieman. Heb een dochter met werkgerelateerde PTSS. Zij moet dit traject van keuring nog gaan lopen. Zij heeft als grote steun een buddyhond waardoor het leven wat dragelijker is geworden. Ik zie met grote zorg de komende tijd tegemoet.
    Je bloq’s zijn geweldig.. gooi het er maar uit zou ik zeggen. Zo wordt het iedereen duidelijk wat PTSS is en wat het te weeg brengt om er verder mee te moeten leven.
    Veel sterkte en hoop nog veel mooie bloqs van je mogen lezen. ##jacco-bezuijen.nl##

    • jack112 schreef:

      Wat zullen jullie een moeilijke tijd doormaken. Fijn dat je dochter met als ik een buddyhond heeft. Je wordt er niet beter van, maar wat is mijn kwaliteit van leven verbeterd sinds de komst van mijn Jinke.

  2. Hilbert schreef:

    Bij mij werden de beroepen Stemacteur, cliniclown en iets met ballet, terwijl ik 120 kg schoon aan de haak was.op een gegeven moment was ik 86,45 % arbeidsongeschikt verklaard. Omdat ik helemaal vereenzaamde en toch wel graag wat menselijk contact wilde, reageerde ik op een oproep van een verpleeghuis. Zij vroegen een vrijwilliger, die eens in de 10 dagen de aangepaste bus wilde besturen. Het werk houdt in 4 mensen ophalen voor dagbesteding afleveren om 09:00 uur. Dan naar huis en om 1600 uur de mensen weer naar huis brengen. Na overleg met Uwv mocht dit. 2 x gereden met begeleiding en 2 x zelfstandig, prachtig dankbaar werk!! Maar….. herkeuring door Uwv met als resultaat, je kunt wel taxiritjes rijden 31% arbeidsongegeschikt. Bijna een jaar nodig gehad dit weer ongedaan te maken. Arbeidsdeskundige zegt dit moet een vergissing zijn ik ga het met de arts overleggen de arts zegt hij gaat maar in beroep.

    • jack112 schreef:

      Het is een constant gevecht die we eigenlijk niet kunnen voeren. Maar we blijven vechters en gaan dus, ook als we er nog zieker van worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)