Erger dan de diepste put

15 maart 2019 PTSS

Is er iets erger dan zelf in de diepste put te zitten, zwaar depressief, ongevraagd gegeseld te worden door de meest gruwelijke beelden die je in je werk hebt gezien en geen weg naar boven kan vinden?
Met de stelligste overtuiging kan ik zeggen dat ik die vraag met ja kan beantwoorden.

Het ergste van in die diepe put zitten is het feit dat je gezin machteloos van een afstand moet toekijken hoe hun man en vader een zielig hoopje mens is geworden en niet weten hoe ze hier mee om moeten gaan, laat staan wat er in mijn hoofd zich afspeelt.

Het eerste jaar van mijn ziek zijn onttrok ik mij zoveel mogelijk aan het gezinsleven. Tijdens de maaltijden zat ik wel aan tafel en at ik mee, maar tussen de maaltijden door probeerde ik me zoveel mogelijk af te zonderen. We hebben geen groot huis dus verstoppen was best lastig, als het even kon lag ik op mijn bed met de gordijnen dicht. De chaos van herbelevingen en depressieve gedachten, hoe goed ik ook mijn best deed, kon ik niet van me afzetten.

Vlak voor ik uitviel op mijn werk had ik mijn eerste boek uitgegeven en zag in het schrijven een manier om mijn gedachten aan het papier toe te vertrouwen. Door te schrijven hoefde ik er met niemand over te praten, het was een manier om ze toch een klein beetje een inkijk in mijn gedachten geven. Wat ik niet besefte was dat dit kleine beetje info wat ik in mijn verhalen losliet bij lange na niet de zorgen die mijn gezin om mij had wegnam.

Van mijn eerste psycholoog had ik de opdracht gekregen om mijn kerntrauma, het trauma waar ik het meeste last van had, op papier te zetten. Het trauma, zoals die door mijn hoofd spookte tot in het kleinste detail op te schrijven. In mijn speciaal daarvoor gekocht blauwe boekje ben ik gaan schrijven. De eerste keer lukte het me maar om er maar een paar regels in te schrijven. Stukje bij beetje vulden de bladzijdes zich met mijn horror. Wat voelde ik mij opgelucht toen ik de allerlaatste punt van het verhaal kon zetten. Ik kon niet zeggen dat ik me er beter door ging voelen nu het hele incident nu op papier stond. In mijn hoofd kon ik de buitenwereld beschermen tegen alle lugubere details, maar nu moest ik het blauwe boekje verstoppen zodat niemand het ooit zou kunnen lezen.

Sandra heeft zo vaak geprobeerd mij aan het praten te krijgen. Wat zijn we vaak huilend in slaap gevallen, omdat ik gewoonweg niet kon vertellen wat voor beelden ik zag tijdens een herbeleving. Sandra wilde er zo graag voor me zijn, maar ik kon haar niet belastten met de beelden die ik zag. Bang ook haar ziek te maken door haar deelgenoot te maken van de heftige dingen die ik had gezien en nog zag.

Op een ochtend, na weer een poging van Sandra om mij te laten praten en haar deelgenoot te maken van mijn pijn en verdriet besloot nam ik een beslissing. Ik pakte mijn blauwe boekje en heb deze op de eettafel neergelegd. “Ik kan het niet vertellen, maar als je wilt lees mijn verhaal.” Niet gelijk, het tijdstip waarop ik het boekje gaf, vlak voor ze moest werken, was niet best gekozen, maar op een later tijdstip heeft Sandra mijn verhaal gelezen.  Een overwinning, ik had haar deelgenoot gemaakt van mijn monsters.

Maar hoe ga je om met de angst van je kinderen. Mijn kinderen die toen al 19 en 20 jaar oud waren, liepen op hun tenen om mij maar zoveel mogelijk te ontzien. Kinderen die hun vader niet durfde te vragen hoe het met hem ging, bang om hem pijn te doen of misschien wel erger boos te maken. Niet dat ik agressief was, maar kon wel heel erg geïrriteerd zijn als de stilte die ik zo graag wilde om mij heen verstoord werd.

Op een dag zaten we met ons gezin in de woonkamer te kletsen, door Sandra werd het gesprek vakkundig in een bepaalde richting gedirigeerd. Het werd een zeer open gesprek, een gesprek zoals ik ze weinig met mijn gezin heb gevoerd. Er werden heel veel vragen over mijn ziekte gesteld. Eenvoudige vragen, die, omdat het gesprek zo vrij verliep, voor mij makkelijk te beantwoorden waren. Ik voelde en zag dat het beantwoorden van de vragen veel onduidelijkheid en onrust wegnam bij de kinderen.

Één vraag had ik totaal niet zien aankomen. “Papa, wil jij dood”  

Ook de kinderen hadden zich verdiept in de wereld van PTSS. Op internet is er veel over te vinden, zo ook over het hoge aantal zelfdodingen onder lotgenoten. Het was dan ook te begrijpen dat ze met de angst leefden dat ik ook met die gedachten rondliep. Met mijn hand op mijn hart kon ik ze vertellen dat ik nog nooit het idee had gehad “Eruit te willen stappen”.  Tot op de dag van vandaag heb ik deze gedachten ook nog niet gehad.

De gesprekken met mijn gezin lieten mij wel voelen dat zij er helemaal alleen voor staan. Voor hen is er geen hulp van buitenaf. Zij werden niet begeleid door hulpverleners op het moment dat de diagnose PTSS bij hun vader werd vastgesteld. Zij moeten zelf opzoek naar antwoorden op prangende vragen of zelf de hulp zoeken als zij er zelf psychisch doorheen zaten. Als vader hoorde ik er voor mijn gezin te zijn, maar ik kon het niet.

Voor de gezinnen van lotgenoten is het enorm zwaar om te dealen met een vader of moeder de met PTSS. Wat zou het fijn zijn als zij vanaf het begin hulp krijgen van de juiste instanties en daar niet om hoeven te vragen. Dat directe hulp bij de diagnose PTSS voor gezinnen een standaard wordt. Onze gezinnen hebben daar recht op!

Please follow and like us:

2 Replies to “Erger dan de diepste put”

  1. Nic schreef:

    Het lezen van dit korte maar O zo lange verhaal geeft mij een antwoord op mijn gedachten waarom je op twitter berichten plaatst. Berichten die mij verbazen om van een onbekend iemand te lezen. En nu deze blog. Heb zelf geen enig benul dan alleen de wetenschap van het bestaan van PTSS. Door Bosnische collega’s en ook tijdens mijn bezoek aan BIH. Je blog deelt en verdeelt je gevoelens. Een volgende stap in een proces van verwerken en loslaten. Wat ik graag een bijdrage in wil zijn.

    • jack112 schreef:

      Dank je Nic, ik hoop dat mijn blogs bijdrage aan begrip voor alle dienders, brandweermannen/vrouwen, defensiepersoneel en iedereen die ptss heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)