Bedankt 2017

Op social media zie ik heel veel mensen die terugblikken op 2017 en ik kan eigenlijk niet achter blijven.

Ik wil het niet hebben over alle negatieve zaken die rondom mijn PTSS spelen, maar wil terugblikken op al het mooie wat 2017 mij gebracht heeft. Dit betekend niet dat ik niet aan het negatieve denk, maar 2017 heeft mij geleerd dat ik met positiviteit een stuk verder kom dan mij te laten leiden door de minder leuke dingen in mijn leven.

2017 stond in het teken van ontdekken. Het ontdekken van mijn nieuwe ik en ik blijk best een aardige gozer te zijn. Als ontdekkingsreizigers heb ik samen met Sandra mijn vrouw door delen van Europa gezworven. In totaal hebben we bijna twee maanden rondgezworven in Tsjechië, Duitsland, Denemarken, Zweden en Oostenrijk. Meer dan 10.000 kilometers afgelegd, waarvan Sandra er zo’n 9,000 voor haar rekening heeft genomen, want autorijden is niet meer mijn sterkste kant.

Al deze reizen stonden in het teken van zoeken naar rust en stilte en die hebben we op vele plaatsen gevonden. We zijn verliefd geworden op twee landen in het bijzonder, Zweden en Oostenrijk. Twee landen waar je met weinig moeite op plekken kunt komen waar er niets anders is dan stilte. Alleen het geluid van de wind die ritselt door de bomen en fluitende vogels en geen storende geluiden van de moderne wereld.

Ieder keer als wij weer van zo’n wonderschone plek afscheid moesten nemen heb ik gehuild, gehuild van geluk dat ik dit mocht meemaken, maar ook gehuild, omdat afscheid nemen nu eenmaal pijn doet.

2018 zal qua reizen niet zo’n topjaar worden als 2017, maar Zweden en Oostenrijk gaan we ook in 2018 niet overslaan.

In 2017 hebben veel mensen voor ons klaar gestaan en ons hele mooie momenten laten beleven. Vrienden dichtbij huis die altijd voor ons klaar staan en een hele mooie groep lotgenoten en hun partners die we echte vrienden mogen noemen. Jullie geven veel zonder er ook maar iets tegenover te stellen. Jullie laten me zijn wie ik ben, zonder oordelen te vellen. Bij jullie kan ik onbedaarlijk lachen en huilen zonder me bezwaard of anders dan een ander te voelen. Jullie zijn stuk voor stuk kanjers en ik kijk uit naar meer mooie en onvergetelijke momenten in een nieuw jaar samen met jullie!

Verder ik wens iedereen, dichtbij of veraf een geweldig mooi, gezond en positief 2018 toe.

Oudjaar

Nog twee dagen en dan is het weer oud jaar. Gezellig met vrienden en familie het nieuwe jaar inluiden! Maar gezellig het nieuwe jaar inluiden is voor te talloze hulpverleners die deze nacht moeten werken niet zo vanzelf sprekend!

Onderstaand verhaal komt uit mijn boek “Hoe mijn jongensdroom een nachtmerrie werd!” 

**********************************************************************************************************************************

Het is oudejaarsavond en ik ben klaar met mijn dienst. Ik neem afscheid van mijn collega’s en wens hen alvast een goed Nieuwjaar. Ik wens de collega’s die moeten werken een rustige en veilige dienst toe en vertrek naar huis, waar mijn gezin op mij zit te wachten.

“3, 2, 1 Gelukkig Nieuwjaar!” klinkt er door de woonkamer. Met de kinderen aan de Jip & Janneke en mijn vrouw en ik aan de “echte” Champagne, klinken wij op het nieuwe jaar. Dan is het tijd voor het vuurwerk. De kinderen vermaken zich best met de knalerwten en sterretjes die zij zelf hebben mogen kopen. Zoals gewoonlijk steek ik samen met mijn vrouw één vuurpijl af. Een pijl die voor ons al jaren dient om een beetje geluk en gezondheid af te dwingen. Het werkt al jaren dus afschaffen van deze traditie zou wel heel erg dom zijn!

Als ik de buren een goed Nieuwjaar aan het wensen ben, hoor ik om mij heen sirenes van politieauto’s aangaan. Ik hoor aan het geluid dat zij allemaal in dezelfde richting rijden. Na een paar minuten hoor ik ook dat een ambulance dezelfde richting oprijdt. Ik hoop dat het niet iets ernstig is en dat mijn collega’s veilig de nacht doorkomen. Met die gedachte loop ik mijn woning in en werk nog een appelflap weg.

Als we besluiten om ons bedje op te gaan zoeken gaat de telefoon. Ik pak vrolijk op, want ik verwacht iemand die ons al het goede wil toewensen. Het is een collega en hij klinkt zenuwachtig en nerveus. “Jacco, Roel is net bij zijn woning neergestoken. Hij is met spoed naar het ziekenhuis en we weten nog niet of hij het gaat redden!” Ik schrik me rot en hang op met de afspraak dat ik op de hoogte wordt gehouden hoe het met Roel gaat. Ik heb net nog dienst met hem gedaan, denk ik verschrikt.

Roel blijkt een slagaderlijke bloeding te hebben opgelopen in zijn zij.

Tijdens een spoedoperatie hebben de artsen, gelukkig,  zijn leven weten te redden.

Als ik wakker word loop ik direct naar het bureau. Daar aangekomen hebben zich nog meer collega’s verzameld om het laatste nieuws te vernemen en te horen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Roel had samen met zijn buren vuurwerk afgestoken. Toen al het vuurwerk op was hebben zij de overblijfselen bij elkaar geveegd om het in een vuilniszak te stoppen. Op dat moment kwamen er twee jongens de straat in lopen die duidelijk zwaar onder invloed waren. Een van de jongens trapte de net bij elkaar geveegde hoop afval uit elkaar. Door de buurtbewoners werd hier boos op gereageerd en de jongens namen gelijk een houding aan om met de buren op de vuist te gaan. Roel greep direct in. Hij pakte de jongens bij hun middel en nam hen mee weg van zijn buren. “Jongens kom op, het is feest, laat het een feest blijven!”zei Roel tegen de jongens. Na een aantal meter met hen te hebben gelopen voelde Roel plots een harde tik in zijn zij en voelde een brandende pijn. De jongens zette het vervolgens op een lopen.  Roel voelde op de plek waar het pijn deed en zag dat zijn hand vuurrood van het bloed was. Toen besefte hij dat hij niet was geslagen maar met een mes was gestoken! De buren belde direct  om een ambulance en een aantal zette de achtervolging op de jongens in. Een was zo dronken dat hij vrij snel overmeesterd kon worden. De tweede is later op een plat dak van een appartementencomplex aangehouden, het mes lag vlak bij hem.

De eerste collega’s ter plaatse namen de eerste hulp aan Roel over van de buren. De wond werd stevig dichtgedrukt, maar ze konden niet voorkomen dat  Roel heel erg veel bloed verloor. Zo veel dat ze dachten dat Roel in hun handen zo overlijden. Een heftige oudejaarsnacht die erg veel indruk heeft gemaakt op iedereen aan ons bureau. En zeker voor de directe collega’s die eerste hulp hebben verleend aan Roel.

De jongens zijn zwaar gestraft voor hun daad. Met Roel is het na lang revalideren lichamelijk weer goed gekomen, maar deze gebeurtenis heeft op hem en zijn gezin veel indruk gemaakt.

Een veilig en vooral gezellig Oud en Nieuw toegewenst!

Daglicht

De laatste weken zit ik niet lekker in mijn vel. Mijn PTSS speelt weer behoorlijk de kop op en voel me weer in een put zakken. Mijn aankomend ontslag en de feestdagen zorgen voor stress en een vermoeidheid die in lange tijd niet zo heftig is geweest.

Slapen lukt niet echt best, ik ben om de haverklap wakker en sta iedere ochtend ver voor de rest van het gezin naast mijn bed. Vanmorgen was het half zes toen ik al aan het ontbijt en een bak koffie zat. Ook had ik mijn eerste paar peuken alweer opgestoomd.

Na een uurtje stonden mijn beide honden me vragend aan te kijken, waarschijnlijk dachten ze dat als het baasje toch al wakker is, hij dan ook wel alvast met hun een rondje kon gaan lopen. Daar liep ik dan om half zeven in het sportpark, het was donker, nat en koud. Tijdens het lopen met de honden krijg ik altijd lumineuze ideeën. Vaak zijn dit hersenspinsels die ik vaak alweer loslaat voor ik thuis ben. Sommige ideeën halen het tot een overdenkfase, waarna ze in de prullenbak belandden. Maar sommige halen ook echt de uitvoerfase! Mooie ideeën voor foto’s bijvoorbeeld!

Vandaag liep ik in het park te overpeinzen wat nu de reden zou kunnen zijn dat ik depressief aan het worden ben. Met mijn triggers weet ik redelijk om te gaan en weet ook dat dit na verloop van tijd weer wegtrekt, maar dit gevoel is anders! Een stukje verder in het park kwam ik bij een donker stuk aan, op dit stuk voel ik mij nooit prettig in het donker. Ook dit is weer zo’n vreemd verschijnsel sinds ik met PTSS te kampen heb. Vroeger ben ik nooit bang geweest voor het donker, nu verhoogt mijn hartslag en ben ik absurd alert en sta klaar om iedere boef die me denkt te overvallen neer te hoeken!

Maar het donker kwam ook met een inzicht. “Zou ik niet last hebben van een winterdepressie?” vroeg ik mij bijna hardop af! Het zou wel een deel van mijn gevoel verklaren. Via Dokter Google zocht ik op mijn mobiel naar “Winterdepressie” en “Behandelmethode”. Als één van de methodes om een winterdepressie te behandelen is lichttherapie. Daglichtlampen schijnen het te kort aan zonlicht op te kunnen vangen en zo de depressie te verminderen!

Nu heb ik achter in mijn tuin een klein fotostudiootje gebouwd en tussen mijn flitslampen heb ik ook twee daglichtlampen staan. Vlug maakte ik het rondje met de honden af, want ik moest en zou dit direct gaan uitproberen. Thuisgekomen ben ik mijn fotostudio ingedoken. Mijn lampen opgesteld, een lekkere stoel neergezet en onder het genot van het boek  Picstrory van fotograaf  William Rutten heb ik een half uur verhalen gelezen, plaatjes gekeken en licht opgenomen. Ik weet niet of het werkt en of ik me er beter door ga voelen, maar het is zeker het proberen waard.

Nu hoor ik de stem van collega en lotgenoot Ruud in mijn hoofd roepen “Je moet emigreren naar Spanje Jacco, want van de zon, warmte en rust hier voel je je stukken beter! ”

 Wie weet Ruud, ooit!

Diana

“Hoi Jacco, gaat het wel?” hoor ik een mij bekende stem vragen. Het is Diana de dochter van onze beste vriendin, zij werkt bij de Albert Heijn waar ik nu boodschappen probeer te doen. Ik sta al een tijdje bij de aardappelen, want daar lopen nu geen mensen. Het is vreselijk druk met mensen die inkopen doen voor de Kerst. Normaal gesproken probeer ik de tijden te vermijden waar het heel druk is in de winkel, maar nu zo vlak voor Kerst is er geen rustig moment.

Nee, het gaat helemaal niet goed met me. Ik probeer een paniekaanval te onderdrukken door op een rustige plek te gaan staan en mij op Jinke mijn hulphond te concentreren. Mijn manier van boodschappen doen komt erop neer dat ik een gangpad bekijk, staan er te veel mensen loop ik naar een ander gangpad, ik voel me niet prettig en niet veilig tussen veel mensen, zodoende loop ik vele malen de winkel op en neer om al mijn boodschappen te pakken. Van mijn boodschappenlijstje streep ik iedere keer iets weg als ik deze heb gepakt en nu hoef ik er nog maar drie artikelen en dan ben ik klaar en kan ik naar huis.

“Moet ik de rest even voor je gaan halen?” vraagt Diana. Een heel aantrekkelijk aanbod, maar ik sla deze resoluut af. Ik moet en zal zelf mijn boodschappen doen, iets wat ik vanaf het begin dat ik ziek thuis kwam te zitten heb gedaan. Eerst onder dwang van mijn vrouw, want anders kwam ik nooit meer buiten en nu vind ik dat ik dit zelf moet blijven doen. Met Jinke is dit een stuk makkelijker geworden, want ik ben in de winkel meer met haar bezig dan met de mensen om mij heen. Nu met de chaos aan mensen in de winkel krijg ik het niet voor elkaar mijzelf af te sluiten voor wat er om mij heen gebeurd.

In de mensenmassa ontstaat een opening en ik zie mijn kans schoon om de drie laatste boodschappen te pakken. Met trillende handen hang ik mijn scanner in het rek en begin met afrekenen. “Pincode onjuist” verschijnt er tweemaal in het schermpje. @#%$*& denk ik. Mijn brein draait overuren en ik baal van mijzelf. Ik wil nogmaals de code invoeren en kom er dan gelukkig op tijd achter dat ik niet de juiste pas gebruik. Het spaart me weer het aanvragen van een nieuwe pas uit, maar mijn hoofd.

Diana spreekt mij nog even aan en zegt me dat als ik de komende dagen nog boodschappen moet , ik dat voor openingstijd van de winkel mag doen, ik hoef haar alleen maar te Appen. Ze wil zelfs, als ik een lijstje aan haar door geef, de boodschappen al voor mij pakken, zodat ik het alleen maar hoef af te rekenen. Wat een ontzettend lief gebaar, maar ik weet dat ik er geen gebruik van hoef te maken, alles voor de kerst is nu in huis en mochten we toch wat vergeten zijn, dan gaat mijn vrouw dat even halen. Ik geef Diana een dikke knuffel en wens haar hele fijne kerstdagen.

Als ik naar huis loop voel ik dat ik helemaal leeg ben. Mijn ogen willen tijdens het lopen dichtvallen en mijn benen voelen als pap, zo moe ben ik. Thuis aangekomen snel de boodschappen ingeruimd, vele spullen niet op de juiste plek, dus dat wordt een hele uitdaging voor mijn vrouw om ze te vinden als ze ze nodig heeft.  Het interesseert me niet zoveel, want ik moet nu snel even gaan liggen  en mijn ogen sluiten voor ik terplekke instort.

Diana je bent een lieverd!

Geen nee kunnen zeggen!

Fijn die herinneringen uit het verleden op Facebook. Vandaag werd ik weer herinnerd aan een domme en impulsieve actie van mij, precies een jaar geleden!

Alle PTSS-ers die ik de afgelopen vijf jaar ben tegen gekomen zijn allemaal dezelfde type mensen. Niet qua uiterlijk maar wel qua innerlijk. Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat mensen zoals wij een zeer grote kans lopen op PTSS als zij in een hulpverleningsberoep werken.

Wat maakt ons dan zo gelijk aan elkaar? Wij zijn allemaal:

  • Loyaal naar de baas
  • Staan altijd voorop staan bij een melding
  • Heel moeilijk nee kunnen zeggen
  • Doen nooit een stap terug
  • Stellen een ander zijn gevoel boven die van zichzelf

In de vijf jaar dat ik nu thuis zit met PTSS heb ik mijzelf de eerste vier jaar regelmatig weg gecijferd door mee te werken aan krantenartikelen, tv optredens en radio uitzendingen over PTSS. Ik vond dat, hoe ziek ik ook was, ik er (toekomstige) lotgenoten mee zou kunnen helpen om niet zover in de shit te geraken als mij. Maar ik deed er ook aan mee om de buitenwereld meer bekendheid met dit onderwerp te geven. Ook gebruikte ik Twitter via mijn dienstaccount om de burger de keerzijde van mijn werk te laten zien. Ik schreef een blog en een boek over PTSS.

Door mijn blog en boek werd ik benaderd door Wakker Nederland, zij maakte een vijfdelige documentaire over hulpverleners die door hun werk PTSS hebben opgelopen. Natuurlijk zei ik ja op de vraag of ik hieraan mee wilde werken en cijferde mijzelf en mijn gevoel weg. Het was mij alles waard om mee te werken, al kon ik maar één collega zover krijgen om tijdig hulp te gaan zoeken. Dat dit eigenlijk allemaal veel te vroeg in mijn ziekteproces kwam, had ik toen niet door.

Ik deed dit soort optredens impulsief, geen rekening houdend met mijn gezin. Zo ook een jaar geleden. Tijden een tweedaagse aan de Basis in Doorn werd ik gebeld door de NPO, of ik mee wilde werken aan een radio uitzending op woensdag. Ik had mij weken ervoor al voorgenomen om mij niet meer voor dit soort werk te laten strikken. Ik zei dat ik de komende dagen met een cursus bezig zou zijn en het eigenlijk niet zag zitten om mee te werken. De volgende dag hingen de programmamakers weer aan de telefoon. Ik was behoorlijk moe van de tweedaagse en zei dat ik nog niet kon beslissen, “bel morgen maar terug dan ben ik thuis en weet ik hoe ik mij voel”  zei ik hen om er maar vanaf te zijn.

Op woensdagmorgen, we waren inmiddels weer thuis, was ik samen met mijn vrouw op weg naar het centrum van Rotterdam toen ik in de auto werd gebeld. Het was de redacteur van de NPO. Of ik nog wilde meewerken aan hun uitzending van die middag. Ik zei dat ik geen zin had om nog te gaan reizen voor de uitzending, ik was daarvoor te moe. “Maar dat is ook niet nodig, wij komen met een bus naar je woning” Ik hoor mijzelf nog ja zeggen en mijn adres doorgeven voor ik ophing. Met verbazing had mijn vrouw dit gesprek aangehoord en vroeg me wat ik net had afgesproken! “Ik zit vanmiddag in een radio uitzending en ze komen met een grote gele schoolbus voor ons huis staan!” stamelde ik, zelf nog niet goed beseffend wat ik had afgesproken.

Boos was ze, mijn vrouw! Ze had voor die middag van alles afgesproken, want ook zij heeft tijd voor zichzelf nodig, want leven met mij en mijn PTSS kost heel veel energie! “Ik geloof ook dat ze willen dat jij ook wat gaat zeggen!” stamelde ik. Dat kon ik op mijn buik schrijven, ik mocht het helemaal alleen opknappen, zei ze nog bozer!

Bij thuiskomst duurde het niet lang of de grote gele Amerikaanse schoolbus reed de straat in en parkeerde pontificaal voor onze woning. De programma makers waren zeer aardig en vertelde ons wat er besproken zou gaan worden. Wat ze van mij verwachtte en vroegen aan mijn vrouw ook haar zegje te doen. Na een flinke huilbui uit frustratie over mijn zoveelste domme actie, stemde zij toe om mee te werken. Het werd een hele mooie uitzending, waar we veel positieve reacties op hebben gekregen.

Na deze uitzending en de wijze waarop deze tot stand was gekomen, heb ik mij voorgenomen me niet meer te laten strikken voor radio- of televisie-optredens. Ik ben nog één maal gevraagd voor opnames voor een televisie-uitzending. Denkende aan de schoolbus en wat dat in ons gezin teweeg heeft gebracht, heb ik vriendelijk bedankt. Wel heb ik ze, zo loyaal en begaan als ik met lotgenoten ben, ze doorverwezen naar een ander die ook heel goed het woord voor onze doelgroep kan voeren. Het blijft nodig de publiciteit zoeken om Nederland te laten weten wat PTSS teweeg brengt bij hulpverleners en onze gezinnen. Ook blijft het nodig om onze werkgevers te blijven prikkelen om PTSS zeer serieus te blijven nemen en te blijven werken aan preventie en nazorg.

Hieronder een kleine opsomming waar ik de laatste vijf jaar aan heb (mee)gewerkt:

https://www.npo.nl/helden-in-de-knel/22-07-2014/POW_00824762

https://www.nporadio1.nl/nieuws-en-co/onderwerpen/387991-nieuws-co-bus-agenten-met-ptss
https://www.nporadio1.nl/nieuws-en-co/onderwerpen/387992-agenten-met-ptss-deel-2

https://www.mijnbestseller.nl/shop/index.php/hoe-mijn-jongensdroom-een-nachtmerrie-werd-41895-www-mijnbestseller-nl.html

https://www.ad.nl/rotterdam/agent-krijgt-doden-niet-meer-van-netvlies~a5c49245

Moe

Maandag een geweldig dag met yoga en mindfulness gehad. Helaas heeft zo’n fijne dag altijd een prijs die ik ervoor moet betalen. Op dinsdag bij het uit bed stappen voel ik de rekening die mij word gepresenteerd en dat is een flinke nota met ernstige vermoeidheid.

Het is geen lichamelijke vermoeidheid die mij na zo’n leuke dag treft, maar het is psychische vermoeidheid die mij geselt, één van de minst fijne bijkomstigheden van mijn PTSS. Al meerdere malen heb ik mij medisch laten onderzoeken en iedere keer ontdekt men helemaal niets. Alle bloedwaardes zijn uitmuntend en soms nog beter dan ze behoren te zijn. Buiten een versleten knie en een af en toe onwillig onderbeen, overgehouden aan een aanrijding met een tram, heb ik verder geen lichamelijke klachten.

Slapen doe ik al meer dan vijf jaar heel slecht. Heftige dromen zorgen ervoor dat ik niet in mijn diepe slaap kan komen en juist die diepe slaap is nodig om je lichaam de kans te geven te herstellen van alle inspanningen van de dag. Ook zorgt de diepe slaap ervoor dat je je emoties kan verwerken, momenteel de twee belangrijkste zaken die voor enig herstel kunnen zorgen, maar helaas werkt dat bij mij niet.

Een paar jaar geleden ontweek ik dagen zoals maandag, want ik wist dat ik hier dagen van slag van was. Dan deed ik ze liever maar niet, want rotter voelen dan ik al deed wilde ik niet. Ik vergat dat ik hierdoor ook mijn gezin deze leuke dagen ook ontnam! Ongeveer een jaar geleden werd ik door een lotgenoot hierover aangesproken. Hij vertelde me dat hij het anders deed. Hij accepteerde de rot dagen na een leuke dag, maar had dan wel genoten van deze dag en met hem ook zijn gezin. Vanaf dat moment ben ik deze aanpak gaan toepassen en wat ben ik blij dat ik het gedaan heb.  Ik onderneem weer leuke dingen met mijn gezin en geniet als ik ze zie genieten. Als ik dan de volgende dag verrot op de bank lig en baal van de vermoeidheid hoef ik alleen maar de leuke dag terug te halen en krijg dan een glimlach op mijn gezicht.

Yoga en Mindfulness

Sinds een paar weken heb ik een besloten Facebookgroep opgezet voor hulpverleners met PTSS en hun partners. Nu zal je denken, maar daar zijn er toch al heel veel van. Dat klopt, maar ik probeer een pagina te onderhouden waar we even niet negatief zijn naar een werkgever of een instantie zoals het UWV! Een pagina waar we geen trauma’s aan elkaar vertellen omdat dit anderen te veel triggert en herbelevingen veroorzaakt. De pagina moet een plek zijn waar we elkaar positief beïnvloeden, waar we elkaar tips and tricks geven hoe we ondanks alle ellende die onze ziekte met zich meebrengt, positiever in het leven kunnen staan.

Het mooie van deze site is dat men elkaar op vele vlakken op gaat zoeken en dingen gaan organiseren en ondernemen. We laten elkaar kennis maken met onze hobby’s. Er blijkt heel veel creativiteit onder de leden te zijn. Er wordt geschilderd, gefotografeerd, geboetseerd aan de mooiste kunstwerken.

Ook op gebied van sport en ontspanning proberen we elkaar positief te beïnvloeden. Voor gisteren stond er een middag Yoga en mindfulness op het programma. Dit door de leden zelf georganiseerde evenement vond plaats aan de Basis in Doorn. Wij komen hier regelmatig omdat de De Bond van Nederlandse Militaire Oorlogs- en Dienstslachtoffers (BNMO) hier meerdaagse cursussen geeft om beter met de ziekte of handicap om te gaan. Deze cursussen zijn ook toegankelijk voor hulpverleners die werkzaam zijn of geweest zijn bij bijvoorbeeld de politie, ambulancedienst en brandweer. Voor mij is de Basis een veilige plek, een plek waar ik even niet anders ben dan een ander. Waar ik onbedaarlijk kan lachen zonder bang te hoeven zijn dat andere daar een oordeel over hebben, want hoe kan je nou lol hebben als je PTSS hebt!

Met acht mannen en vrouwen, lotgenoten en hun partners, meldden wij ons klokslag één uur in Doorn om van Nathalia les te gaan krijgen in Yoga en Mindfulness. Nathalia is een politiecollega die zich meer dan verdienstelijk inzet voor de gezondheid van haar collega’s en een vrouw met een heel groot hart is en een bijzonder positieve kijk op de wereld heeft. Het fijne voor de politiewereld is dat zij steeds meer ruimte en tijd krijgt om zich voor collega’s in te mogen zetten.

Nathalia liet ons eerst nadenken over gewoontes die wij op een dag hebben en als onmisbaar worden ervaren. Waarvan sla je uit het lood als dit onderdeel op een dag er plots niet meer is. Is dit wel zo onmisbaar als je denkt of zorgt je mindset ervoor dat je hierdoor van slag raakt. Ik, verstokt roker, kan bij het naar bed gaan al helemaal van slag zijn als er geen sigaret meer in huis is om de volgende dag mee te beginnen. Ik kan daar een halve nacht van wakker liggen en in het ergste geval stap ik dan in de auto om ergens een pak peuken te scoren. Van de zotte natuurlijk, want de winkel is ’s morgens om acht uur gewoon open. Het je aanleren om je mindset te veranderen en het niet als een probleem te zien, want de oplossing ligt in het om acht uur al open gaan van de winkel, klinkt en is heel simpel.  Nu nog in de praktijk brengen!

Wandelschoenen aan en het bos in voor een Mindfulness Stiltewandeling. De opdracht was om zonder iets tegen elkaar te zeggen te gaan wandelen en alleen maar te luisteren naar de omgeving waar we in liepen. Ik heb veel last van externe prikkels, harde geluiden, auto’s, vliegtuigen en treinen. Ik kan daar helemaal van slag van raken en in het ergste geval schakelt mijn lichaam zich uit en val ik in slaap. Lopend in het bos, normaal een plek waar ik rust vind, kon ik alleen maar het geluid horen van de  in de verte langsrijdende auto’s op de snelweg en van de treinen die over een spoor kilometers verderop rijden. Hoe ik mij ook probeerde te concentreren op fluitende vogels en ritselende takken en bladeren ging ik steeds meer die vreselijke snelweg en treinen horen. Pas toen ik de opdracht kreeg om het mooie van het bos te zien, kreeg de fotograaf in mij de overhand en kon ik in plaatjes gaan denken. Ik zag mooie paden, mooie knoestige bomen en vogels. Toen pas kon ik mij afsluiten voor de storende geluiden die niet in een bos thuis horen.

In de bewegingszaal van de Basis hebben wij hierna anderhalf uur aan Yoga gedaan. Buiten de honden uitlaten heb ik weinig tot geen beweging en ben zo stijf als een plank. Voorover bukken om de honden aan de riem te doen is al een hele sport op zich! Dit was voor mij de derde keer dat ik serieus met Yoga heb meegedaan. Tot een paar jaar geleden schaamde ik mij om hieraan mee te doen. Ik vond Yoga zweverig en geen stoere (politie)mannen ding. Maar nu vind ik het heerlijk! De wijze waarop wij deze les krijgen voorgeschoteld kost niet al te veel energie, maar je gebruikt al je spieren, zelf die waarvan je niet wist dat je ze hebt. Jinke mijn PTSS Buddyhond vind deze lessen ook geweldig , want nu krijgt ze de kans om het baasje helemaal af te lebberen als hij staande op handen en voeten zich niet kan verweren. Het fijnste onderdeel vind ik de afsluiting. Even languit op je rug liggen onder een dekentje en heel bewust met je ademhaling bezig zijn. Waar het me thuis maar niet lukt om totaal ontspannen in slaap te vallen, ben ik hier na acht ademhalingen in dromenland.

Deze middag was zeer geslaagd en dat viel ook de mensen van de Basis op. We gaan eens bekijken of we deze les structureel kunnen gaan onderbrengen bij het BNMO zodat er meer hulpverleners en hun partners hieraan deel kunnen nemen.

Helemaal versleten na deze dag bij thuiskomst mijn bedje opgezocht en direct de ademhalingsoefeningen toegepast en wat denk je! Ik viel vrijwel meteen in slaap.

Waar het opzetten van een Facebookgroep allemaal niet toe kan leiden!

Interessante links:  https://www.de-basis.nl/ https://www.bnmo.nl/

Kaiserschmarn

In september van dit jaar ben ik samen met mijn vrouw naar Oostenrijk gegaan om samen met een vriend en vriendin heerlijk in de bergen te wandelen.

Voor ons was het de eerste keer in de zomer dat we daar waren en wat een heerlijk land is Oostenrijk. Geen stress, geen drukte en geen prikkels. Thuis word ik door de vele geluiden om mij heen zeer gestrest en bij teveel van deze externe prikkels gaat mijn uitknopje om en kan ik ter plekke in slaap vallen. Maar in Oostenrijk voel ik geen stress en word ik weinig geprikkeld en zit dan voor mij doen goed in mijn vel.

Op één van onze wandelingen kwamen we aan bij Lackenalm en het restaurantje van boer Anton. Voor het eerst heb ik daar Kaiserschmarn gegeten en volgens ingewijden de lekkerste van Gerlos en omstreken. Kaiserschmarn kan je een beetje vergelijken met onze poffertjes alleen vele malen lekkerder, maar ook vele malen machtiger dan onze poffertjes. Als je je bordje leeg eet dan heb je voor de rest van de dag genoeg gegeten.

Nu ben ik thuis de kok en heb best wel lol in de keuken. Ik maak graag lekkere dingen en een uitdaging ga ik hiervoor niet uit de weg. Vandaag was ik alleen thuis omdat mijn vrouw avonddienst had en toen schoot mij die heerlijke Kaiserschmarn van boer Anton weer te binnen en wist gelijk wat ik vanavond zou gaan eten.

Van onze vrienden hadden we een recept voor goede Kaiserschmarn gekregen en na even zoeken kon ik deze vinden.

Mij goed aan het recept gehouden en na een half uurtje stond daar mijn eigen Kaiserschmarn op tafel en ik moet zeggen, Anton eat your heart out! mijn Kaiserschmarn is net zo, misschien nog wel lekkerder dan die van jouw!

Voor iedereen die nu nieuwsgierig is geworden naar hoe Kaiserschmarn nu smaakt volgt hieronder het recept.

Ingrediënten voor 4 porties

100 gram rozijnen
5 el rum of water
6 eigeel
1 zakje vanillesuiker
1 eetlepel suiker
1 theelepel zout
250 gram bloem
500 ml melk
50 gram zachte boter
Poedersuiker.

Bereiding

Laat de rozijnen minimaal een half uur wellen in de rum of het water. (voor kinderen gebruik je natuurlijk water)
Klop het eigeel, vanille en een beetje zout tot een luchtige schuimige massa.
Schep met een spatel eerst een beetje bloem dan een beetje melk door de massa, herhaal dit tot zowel de bloem als de melk op zijn.
Roer de zachte boter door het ontstane deeg.
Klop vervolgens het eiwit op tot een stevig schuim.
Schep nu het opgeklopte eiwit door het deeg, schep net zolang om tot er geen eiwitvlokken meer zichtbaar zijn.
Als laatste mogen de (uitgelekte) rozijnen door de massa.
De rozijnen mogen ook weggelaten worden als je dit niet lekker vindt!

Warm een koekenpan op en vet de bodem in met boter.
Giet nu een laagje van ongeveer 1 cm deeg in de pan.
Op een halfhoog vuur bak je tot de onderzijde bruin begint te worden en het deeg begint in te dikken.
Verdeel de ontstane pannenkoek in vier delen en draai deze om, dit is een klein beetje een kliederwerkje omdat de bovenzijde nog gedeeltelijk vloeibaar is.
Als de bovenzijde nu ook bruin begint te worden snij de de stukken in kleinere delen.
Strooi er wat suiker over heen zodat dit wat kan karamelliseren.
Haal van het vuur als de binnenzijde nog iets zacht is en leg alles op een bord.
Strooi er nu wat poedersuiker over.

Serveren met appelmoes of jam, allebei mag ook.
Een flinke toef slagroom is er ook heerlijk bij.

Eet smakelijk

Laat me even weten als je dit recept hebt gemaakt en wat je ervan vond.

Triggers

Als PTSS-er loop ik meerdere malen per dag tegen triggers op, soms zijn die zo heftig dat die n me dan helemaal van het padje af kunnen helpen.

Maar wat zijn nou triggers en wat gebeurd er dan met me?

  • Bepaalde geluiden
  • Aanraking
  • Beelden
  • Plaatsen
  • Mensen
  • Geuren

De bovenstaande vijf voorbeelden kunnen mij van het één op het andere moment terugbrengen naar heftige incidenten die ik in het verleden heb meegemaakt. Dat teruggaan naar zo’n incident is dan voor mij weer even levensecht. Ik ruik, voel en ervaar weer exact de dingen die ik daar mee heb meegemaakt, het is alsof ik het allemaal weer opnieuw beleef.

Tot een jaar geleden kon ik wel uren blijven hangen in zo’n herbeleving, ik doorging alles weer en als alles weer gezakt was, was ik helemaal op. Mijn accu was dan volledig leeg en kon de rest van de dag niets meer. Vorig jaar is Jinke in mijn leven gekomen, Jinke is een PTSS Buddyhond en zij zorgt ervoor dat als ik door iets getriggerd word, ik nooit langer dan een minuut of tien erin blijf hangen. Jinke leidt mij dan af door of even haar kop op mijn schoot te leggen of met een speeltje naar mij toe te komen. Mijn aandacht word dan weggetrokken van de heftige beelden in mijn hoofd naar mijn buddyhond. Ik ben er erg op vooruit gegaan, maar dat neemt niet weg dat de Triggers blijven komen!

Om de gevolgen van de triggers enigszins in toom te houden zijn er meer manieren om weer tot jezelf te komen. Dit kan onder andere door Joga en Mindfulness. Als je al ver in je proces van acceptatie van je PTSS zijn deze vormen van ontspannen redelijk toto goed aan te leren, zit je nog aan het begin van je proces dan is het niet of nauwelijks te doen om uit zo’n trigger te geraken.

Mocht je na het lezen van deze blog ideeën of positieve ervaringen hebben om uit een trigger te komen hoor ik ze graag.

 

Fotografie

Zoals ik in mijn eerste bericht al aangaf is mijn passie fotografie. Door te fotograferen kan ik mijn hoofd even leegmaken van alle vreselijke beelden die ongewild en ongevraagd in mijn hoofd opkomen.

Momenteel doe ik veel zelfportretten maken. Met de portretten probeer ik mijn gevoel weer te geven welke  ik niet onder woorden kan brengen. Hieronder een voorbeeld.

Wil je meer van mijn werk zien volg mij dan op Instagram (www.instagram.com/jaccobez)

1 2 3 4