fotografie

Heinenoordtunnel

Wat is het toch fijn om ’s-Avonds als er bijna niemand op straat is er met mijn camera eropuit te trekken. Gisteren avond samen met collega en lotgenoot Bas naar Ridderkerk getogen om plaatjes te schieten.

 

Eigenlijk was deze avond niet gepland en kwam de afspraak op het laatste moment tot stand. Vlug de camera en lenzen gepakt. Camera gecontroleerd en zag dat ik één lege accu had en de tweede was vol, dus daar moest ik het wel mee gaan redden, helaas dacht de kou daar iets anders over. Na een uurtje bezig te zijn geweest vond de accu het wel welletjes en met een korte melding “Accu leeg” werd mijn beeldscherm zwart en was mijn avond fotograferen over.

Samen met Bas ons geplande rondje afgemaakt, tips and tricks gegeven over instellingen en nog even als model mogen fungeren. Dat laatste werd ook opgemerkt door de tunnelwachter van de Heinenoordtunnel. We hoorden al een tijdje een zoemend geluid uit de tunnel komen. Dan was het weer even stil om vervolgens weer een kort zoem te horen. Als PTSS-er vallen dit soort zaken extra op, omdat we altijd alert en waakzaam zijn. Toen kreeg ik de beveiligingscamera’s boven ons hoofd in de gaten. Als we een stukje verplaatsten, dan bewoog de camera met ons mee. We lachten de spanning ervan af en zwaaide naar de camera en het mooie was dat de camera naar ons terug zwaaide. Zullen ze op de meldkamer van Rijkswaterstaat om ons gelachen hebben?

Nieuwe deur openen

Een nieuw jaar is weer begonnen en dit wordt een jaar met de nodige veranderingen. De grootste verandering wordt het feit dat ik na 23 jaar in maart opeens weer burger ben. Helaas houdt mijn jongensdroom dan op en moet ik afscheid gaan nemen van mijn werk bij de politie. Maar waar er deuren sluiten gaan er ook weer deuren open, hoor ik veel mensen tegen mij zeggen!

Deuren gaan niet vanzelf open en ik zal deze zelf moeten doen. 2017 was een jaar van berusting, het ontwikkelen van een positieve kijk op mijn PTSS. Wat kan ik niet en wat kan ik nog wel? Waar vind ik rust en wat maakt mij gelukkig? In 2017 kwam ik erachter dat ik heel veel behoefte aan rust en stilte nodig heb. De rust en stilte vond ik in Zweden en Oostenrijk, oorverdovende stilte mag ik wel zeggen. Het op een grote rots midden in de wildernis van Zweden zitten en me beseffen dat er buiten de wind en de vogels om mij heen, totaal geen storende geluiden zijn. Door deze rust werd mijn PTSS niet geprikkeld en voelde ik mij voor het eerst sinds vele jaren weer echt gelukkig, een gevoel die me de nodige tranen van geluk heeft opgeleverd.

In 2016 heb ik geprobeerd een deur te openen. Na een toelatingsexamen bij Nederlands beste fotografie opleiding, werd ik aangenomen op de vakopleiding van de Fotoacademie in Amsterdam. In fotografie ligt mijn passie en kan daar heerlijk mijn hoofd mee leeg maken. Helaas bleek ik te vroeg in mijn herstelproces een nieuwe deur te hebben geopend. De opleiding kostte, hoewel ik er maar één dag in de twee weken heen ging, mij geestelijk te veel energie. Ik kon alleen nog maar aan foto’s en opdrachten denken en raakte daardoor weer steeds dieper in de donkere krochten van mijn PTSS verzeild! De opleiding heb ik na drie maanden vaarwel moeten zeggen, de maanden daarna heb ik het gevoel van falen gehad, ook dit kon ik dus niet! Gelukkig drongen de woorden van mijn vakdocent Milan Gies pas later goed tot mij door. “Met of zonder academie, jij komt er wel!” waren zijn mooie woorden bij het afscheid nemen van mijn klas.

Na lang na te hebben gedacht, alle voors en tegens te hebben afgewogen, ga ik een nieuwe deur openen. Wat deze nieuwe doorgang mij gaat opleveren weet ik nog niet, maar het wordt een combinatie van het opzoeken van stilte en deze stilte vast te leggen in woord en beeld. In maart ga ik samen met mijn buddyhond Jinke, mijn camera en pen en papier, aan een reis naar zuid Europa beginnen. Drie weken ga we naar Spanje om daar op zoek te gaan naar de stilte die ik ook in Zweden en Oostenrijk heb mogen ervaren.

Om mijzelf geen druk op te leggen ga ik na de reis bekijken wat ik met alle verhalen en foto’s ga doen.  Het zou zo maar eens mijn derde boek kunnen gaan opleveren.

Daglicht

De laatste weken zit ik niet lekker in mijn vel. Mijn PTSS speelt weer behoorlijk de kop op en voel me weer in een put zakken. Mijn aankomend ontslag en de feestdagen zorgen voor stress en een vermoeidheid die in lange tijd niet zo heftig is geweest.

Slapen lukt niet echt best, ik ben om de haverklap wakker en sta iedere ochtend ver voor de rest van het gezin naast mijn bed. Vanmorgen was het half zes toen ik al aan het ontbijt en een bak koffie zat. Ook had ik mijn eerste paar peuken alweer opgestoomd.

Na een uurtje stonden mijn beide honden me vragend aan te kijken, waarschijnlijk dachten ze dat als het baasje toch al wakker is, hij dan ook wel alvast met hun een rondje kon gaan lopen. Daar liep ik dan om half zeven in het sportpark, het was donker, nat en koud. Tijdens het lopen met de honden krijg ik altijd lumineuze ideeën. Vaak zijn dit hersenspinsels die ik vaak alweer loslaat voor ik thuis ben. Sommige ideeën halen het tot een overdenkfase, waarna ze in de prullenbak belandden. Maar sommige halen ook echt de uitvoerfase! Mooie ideeën voor foto’s bijvoorbeeld!

Vandaag liep ik in het park te overpeinzen wat nu de reden zou kunnen zijn dat ik depressief aan het worden ben. Met mijn triggers weet ik redelijk om te gaan en weet ook dat dit na verloop van tijd weer wegtrekt, maar dit gevoel is anders! Een stukje verder in het park kwam ik bij een donker stuk aan, op dit stuk voel ik mij nooit prettig in het donker. Ook dit is weer zo’n vreemd verschijnsel sinds ik met PTSS te kampen heb. Vroeger ben ik nooit bang geweest voor het donker, nu verhoogt mijn hartslag en ben ik absurd alert en sta klaar om iedere boef die me denkt te overvallen neer te hoeken!

Maar het donker kwam ook met een inzicht. “Zou ik niet last hebben van een winterdepressie?” vroeg ik mij bijna hardop af! Het zou wel een deel van mijn gevoel verklaren. Via Dokter Google zocht ik op mijn mobiel naar “Winterdepressie” en “Behandelmethode”. Als één van de methodes om een winterdepressie te behandelen is lichttherapie. Daglichtlampen schijnen het te kort aan zonlicht op te kunnen vangen en zo de depressie te verminderen!

Nu heb ik achter in mijn tuin een klein fotostudiootje gebouwd en tussen mijn flitslampen heb ik ook twee daglichtlampen staan. Vlug maakte ik het rondje met de honden af, want ik moest en zou dit direct gaan uitproberen. Thuisgekomen ben ik mijn fotostudio ingedoken. Mijn lampen opgesteld, een lekkere stoel neergezet en onder het genot van het boek  Picstrory van fotograaf  William Rutten heb ik een half uur verhalen gelezen, plaatjes gekeken en licht opgenomen. Ik weet niet of het werkt en of ik me er beter door ga voelen, maar het is zeker het proberen waard.

Nu hoor ik de stem van collega en lotgenoot Ruud in mijn hoofd roepen “Je moet emigreren naar Spanje Jacco, want van de zon, warmte en rust hier voel je je stukken beter! ”

 Wie weet Ruud, ooit!

Fotografie

Zoals ik in mijn eerste bericht al aangaf is mijn passie fotografie. Door te fotograferen kan ik mijn hoofd even leegmaken van alle vreselijke beelden die ongewild en ongevraagd in mijn hoofd opkomen.

Momenteel doe ik veel zelfportretten maken. Met de portretten probeer ik mijn gevoel weer te geven welke  ik niet onder woorden kan brengen. Hieronder een voorbeeld.

Wil je meer van mijn werk zien volg mij dan op Instagram (www.instagram.com/jaccobez)

Ik heb PTSS en schaam me daar niet voor!

Even voorstellen, mijn naam is Jacco Bezuijen en zoals de meeste van jullie wel weten heb ik door mijn werk bij de verkeerspolitie PTSS opgelopen. Wat doet de PTSS nu precies met mij en met mijn lotgenoten. Veel lotgenoten schamen zich dat zij PTSS hebben opgelopen, ik vind dat dit niet hoeft, wij zijn juist heel sterk geweest en hebben onszelf lang weggecijferd om anderen te helpen.

Met deze site wil ik jullie meenemen in mijn dagelijks leven met PTSS. Waar loop ik tegenaan en waar haal ik mijn kracht vandaan om er iedere dag mee te handelen! Wat doe ik eraan om in mijn kracht te komen en hoe ga ik om met de rot dagen waarin ik niets tot weinig kan.

Ik wil jullie laten meegenieten van mijn hobby en passie en dat is fotografie.

Heb je vragen stel ze gerust en ik probeer daar een zo goed en eerlijk mogelijk antwoord op te geven.

Jacco Bezuijen

Enjoy this blog? Please spread the word :)