geweld

Was ik een racistische politieagent?

Als oud politieagent heb ik in veel wijken van Rotterdam en omstreken mogen werken. Twaalf jaar heb ik gewerkt op Rotterdam Zuid, waarvan de meeste jaren in het dorp waar ikzelf nog steeds woonachtig ben.


Ik ben van de generatie agenten die geworven zijn met de slogan “Als je mond het beste wapen is!” een slogan die ik als agent in mijn eigen dorp als handvat heb gebruikt. Boetes schrijven deed ik weinig, volgens mijn baas te weinig, ik loste het vaak pratend op. Letterlijk en figuurlijk zat ik tussen de jeugd van mijn dorp in. Ik wist wat er speelde, wie deed wat, wie sloopte de boel, wie had er met wie ruzie, wie zorgde ervoor de cocaïne, pilletjes, speed en weed! De jeugd wist wat ze aan me hadden, afspraak is afspraak en pis je naast de pot ben je van mij! De regels van het kat en muisspel waren voor iedereen duidelijk, kleur en afkomst deden er niet toe. Bij mij kon de jeugd hun ei kwijt, problemen werden besproken en zo nodig opgelost. Als het even kon dan hielp ik de jeugd aan werk of aan de juiste zorg. Ik ging tijdens mijn diensten vaak alleen de straat op. Ook na de Koninginnenacht als dit feest weer eens op een slachtveld met de politie was uitgedraaid en hadden mijn collega’s en ik stenen en flessen staan koppen. Mijn vertrouwenspositie bij de jeugd was zo sterk dat ik dit zonder zorgen om mijn veiligheid kon doen, ook hier dacht mijn baas vaak anders over, maar liet me hier niet door tegen houden om toch alleen de straat op te gaan.

Anders was het werken op Rotterdam Zuid. Rotterdam Zuid kent een aantal probleemwijken waar drugs en geweld aan de orde van de dag waren. Mijn eerste slachtoffer van een schietpartij maakte ik mee op de eerste dienst buiten mijn eigen dorp. Ik kan mij nog goed voor de geest halen hoe het slachtoffer van deze schietpartij reageerde, voor hem was het “One Day At The office” risico van het vak leek het wel! Na deze dienst heb ik mij serieus afgevraagd of dit echt had plaatsgevonden. De wereld op nog geen tien kilometer van mijn huis was letterlijk een oorlogsgebied! Iedere dag werd er geschoten in deze wijken. Er werd met handvuurwapens op elkaar geschoten, gestoken met messen en hele magazijnen van Uzi’s leeggeschoten op elkaar. De vraag waarom werd me al snel duidelijk, deze oorlog ging om drugs en geld, heel veel geld!
De gevaren voor de politieagenten in deze wijken werden zo groot dat er werd besloten, nog voor heel Nederland erop overging, om ons uit te rusten met schiet- en steekwerende vesten die we tijdens onze dienst onder onze uniformkleding moesten dragen. Hoe belachelijk ik het ook vond dat dit nodig was, ben ik dit vest gaan dragen en heb nooit meer een dienst zonder gelopen.

Mijn mond, die altijd mijn sterkste wapen was, had in deze wijken totaal geen invloed. Het slag volk waar we mee te maken hadden luisterde alleen maar naar geweld of dreigen met geweld. De meeste aanhoudingen gingen gepaard met verbaal geweld, of met fysiek geweld. Hard optreden moest, anders werd je onder de voet gelopen, hier op straat gold de wet van de sterkste!

De clientèle waar ik mee te maken kreeg waren voornamelijk mensen met een buitenlandse afkomst, samen gepropt in achterstandwijken zoals de Millinxbuurt, Afrikaanderwijk, Tarwewijk en Hoogvliet. Voor vele waren de leefomstandigheden ronduit erbarmelijk en was de stap naar de criminaliteit klein en de kans om snel en eenvoudig veel geld verdienen. De “geslaagde” crimineel herkende je met gemak, want met mooie auto’s, kleding en een hoop bling bling werd dat voor de buitenwereld niet onder stoelen of banken gestoken.

Als je als agent dag in dag uit met deze laag van de bevolking te maken hebt krijg je een vertekend beeld van de werkelijkheid, zoals mevrouw Van der Anker ooit zei: De politie heeft last van beroepsdeformatie! Je krijgt moeite om niet iedereen over een kam te scheren. Als ik vanuit het oorlogsgebied in mijn eigen veilige thuisomgeving was, merkte ik dat ik veel meer wantrouwe had tegen mij onbekende gekleurde personen. Toen ik na twaalf jaar bij de verkeerspolitie ging werken, kwam na verloop van tijd mijn gevoel weer terug en kon ik gekleurde mensen weer zonder gekleurde bril benaderen en kon ik ook weer normaal een gesprek aangaan en weer de kat zijn die op muizen jaagt.

Was ik in de tijd dat ik op Zuid werkte een racistische politieagent, vraag ik me wel eens af! Ik ben voor mijzelf tot de conclusie gekomen dat ik nooit racistisch ben geweest. Door de omstandigheden in mijn wereld van toen had ik bijna alleen maar met de gekleurde medemens te maken, waardoor je als blanke politieagent al snel wordt weggezet als racist. Ik had ook veel liever meer soorten vis in mijn vijver gehad om uit te vissen, helaas was de vijver vergeven van de roofvissen en ontnamen je het zicht op de mooie tropische vissen!

Wat ik met deze blog wil vertellen is dat politiewerk moeilijk en zwaar werk is en zeker als je dag in dag uit met de zelfkant van deze maatschappij te maken hebt. Ik zeg hiermee niet dat racisme binnen de politie niet voorkomt, maar te lang in een moeilijke wijk werken werkt beroepsdeformatie in de hand en dat moet worden voorkomen voor het omslaat in racisme. Hoe dat te bewerkstelligen is aan de Politiek en de Nationale politie.

In Limbo

Maandagmorgen en ik zit voor de televisie, met een gespannen lijf druk ik op de playknop van mijn afstandsbediening. Zaterdagavond was de korte film In Limbo uitgezonden en ik durfde hem toen niet te kijken en had hem opgenomen.


Nasrdin Dchar speelt hierin een politieagent die worstelt met zijn gevoel na een dodelijk schietincident. Nasrdin heeft met agenten gesproken die soortgelijke incidenten hebben meegemaakt en zich ingeleefd in de gevoelens en het gevecht wat zij nadien hebben of nog steeds leveren.

Zelf heb ik geen schietincidenten met dodelijk afloop meegemaakt, maar tijdens mijn werk als agent wel veel, te veel met dood en verderf in aanraking geweest. Zoveel zelfs dat ik nu bijna zes jaar met de gevolgen hiervan thuis zit, ik heb PTSS.

Door mijn PTSS leef ik met monsters in mijn hoofd, monsters die ontstaan zijn door alles wat ik heb meegemaakt. Monsters die ongevraagd en op ongezette tijden tevoorschijn komen en mijn wereld op z’n kop zetten.

Het leven met PTSS is extreem zwaar, niet alleen voor mij maar ook voor mijn vrouw, kinderen en iedereen die ik lief heb. Hoe ga je iets, wat ik en met mij dik 2000 politiecollega’s iedere dag doormaken als acteur neerzetten! Hoe kan je iets neerzetten als je nooit het zelf de angst hebt beleefd, nooit heb gezien, gevoeld en geroken!
De eerste beelden die ik zie zijn voor mij gelijk pakkend. Ik voel de afwezigheid van Oscar, zoals Nasrdin in de film heet! Zittend in de taxi gebeurd er van alles om hem heen maar is zich er niet van bewust, in zijn hoofd is het een chaos!

Je ziet dat Oscar moeite heeft met de drukte om hem heen, te veel prikkels en daardoor erg alert op alles wat er om hem heen gebeurd. Maar voor de buitenwereld in dit geval zijn vrouw ontkent hij dat het niet goed met hem gaat. De nachten zijn zwaar en kleine geluiden triggeren hem, waardoor hij zijn trauma herbeleeft. De glijbaan scene maakt dit extra beeldend, van het ene op het andere moment overvallen worden door je monster en er dan middenin zitten, er is niet aan te ontsnappen.

Hoe vertel je iemand over het ergste wat je ooit hebt meegemaakt! Dat wil je het liefste niet, want je wilt de ander graag beschermen en ze niet opzadelen met een trauma. Maar dat praten oplucht klopt! De film laat zien dat de scherpen randen er vanaf gaan als je praat, maar er los van komen doe je niet. Oscar zijn monsters bleken al de hele film een belangrijke rol te spelen. Oscar heeft aan het einde van de film zijn trauma een plek gegeven. Dat vader en zoon, Oscar zijn monsters, altijd een deel van Oscar zijn leven zullen zijn werd heel mooi verbeeld in het laatste shot.

Nasrdin, mag ik je bedanken voor een hele mooie film en nee, ik heb het niet droog weten te houden. Je hebt Nederland laten zien wat een gevecht ik en mijn lotgenoten iedere dag moeten leveren. Bedankt dat je hebt laten zien hoe moeilijk het is voor onze geliefden om met onze ziekte om te gaan. Bedankt dat de film een open einde heeft en laat zien dat de monsters niet verdwijnen na een goed gesprek.

Jacco Bezuijen

Controle Alt Delete

 

Naar aanleiding van mijn blog (Etnisch) Profileren werd ik vandaag via de organisatie Controle Alt Delete benaderd via Twitter met het volgende bericht:

*********************************************************************************************************************************

Controle Alt Delete‏ @CntrleAltDlt 4 uur geleden

Meer

Ga eens een leuk praatje aan met een agent? Leg dat maar uit aan deze man https://controlealtdelete.nl/blog/agressieve-motoragent-in-assen … Onze kritiek is niet persoonlijk, maar gericht aan het instituut @politie: de agent in dit filmpje krijgt hier geen sanctie voor, zegt @PolitieAssen @paslort

*******************************************************************************************************************************
Ik had ze immers in mijn Twitterpost getagd, dus zat al op een reactie te wachten.

Deze organisatie is een meldpunt waar je als burger kunt klagen over Etnisch Profileren, Micro Agressie of Politiegeweld. Een organisatie waarvan ik dacht dat zij, omdat zij een serieuze gesprekspartner van de Nederlandse politie pretenderen te zijn, een klacht over één van deze drie onderwerpen serieus en met een open instelling beoordelen. Geen vooroordelen of vooringenomen standpunten, maar gewoon de feiten aanschouwen.

Helaas bleek ik ongelijk te hebben. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen gedachten over zaken, zo ook ik . Ik als bijna ex-diender kijk naar een filmpje, zoals mij werd toegezonden, heel anders dan een organisatie als Controle Alt Delete. Van een organisatie als Controle Alt Delete verwacht ik dat zij, juist omdat zij de kloof tussen, bot gezegd Zwart en Wit, willen wegnemen, iedereen, ongeacht welke kleur hij of zij heeft, gelijk behandeld en met een open en ongekleurde blik beoordeeld. Dat je naar alle feiten en omstandigheden kijkt, hoor en wederhoor toepast en dan uiteindelijk tot een oordeel komt. Helaas heb ik moeten constateren dat de gedachtegang van Controle Alt Delete hoofdzakelijk Zwart of Wit is, en zij niet in grijstinten kan of wilt denken.

Na het berichtje ontstond er een discussie waarvan ik het idee had dat alle vormen van toenadering tot elkaar werden teniet werden gedaan door een halsstarrige houden van Controle Alt Delete. Het meest vreemde aan hun betoog vond ik dat zei de aanleiding, feiten en omstandigheden die hebben geleid tot de aanhouding van deze man, alleen willen beoordelen op de gemaakte beelden. Wat er vooraf gaat, voor men met filmen is begonnen, is niet belangrijk en niet ter zake dienende vindt men! De politie is fout, punt uit. Dat meneer niet mee wilt werken is de schuld van de politie, punt uit. Dat meneer zich verzet tegen zijn aanhouding, is niet de man zijn schuld maar die van de politie. Dat feitelijke onjuistheden over de aanhouding op hun site, zijn bij het schrijven van deze blog, nog steeds niet zijn aangepast.

Natuurlijk kon deze casus anders en beter. Wat zich precies heeft afgespeeld voor dat de video startte weet ik niet en doe daar dan ook geen uitspraken over, simpelweg omdat ik het gewoonweg niet weet. Dit zal uit verbalen van de aanhouding en het verhoor van de man moeten blijken.

Ik wens ook een samenleving die voor iedereen gelijk is. Ik wens ook een politieapparaat die er voor iedere burger in Nederland is. Om dit te bereiken moeten we naar elkaar luisteren en soms over onze eigen schaduw heen stappen om dit te bereiken. Wanneer zetten jullie die stap Controle Alt Delete, want alleen uitgaan van je eigen gelijk en niet willen luisteren naar anderen zorgt voor patstellingen.

Wat zou het toch fijn zijn als we echt eens naar elkaar gingen luisteren!

(Etnisch) Profileren

De laatste dagen overdenk ik mijn carrière bij de politie. De politie komt de laatste tijd vaak niet zo best in het nieuws, of althans de negatieve zaken voeren vaak de boven toon en ik vraag mij dan ook af hoe heb ik het als agent gedaan, heb ik mij schuldig gemaakt aan bijvoorbeeld etnisch profileren!

Met stelligheid kan ik zeggen dat ook ik in mijn werk me regelmatig heb laten leiden door te profileren, ik laat bewust het woordje etnisch weg,  omdat je bij opsporing van misstanden en criminele activiteiten je altijd een bepaald profiel van een mogelijke dader voor ogen hebt. Jaren lange ervaring met crimineel gedrag, in mijn geval zo’n 23 jaar, laat je ook op deze manier naar mensen kijken op straat.

Bij iedere soort van overlast of criminaliteit past een bepaald soort persoon. Iedere wijk heeft zo zijn eigen problemen met bijvoorbeeld overlast van asociaal verkeersgedrag, drank, geweld, drugs, inbraken of vernielingen. Als je lang in zo’n wijk werkt dan weet je als agent op wie je moet letten bij bepaalde problematiek. Zelf heb ik jaren in Barendrecht gewerkt, toen ik daar startte als agent nog niet zo’n groot dorp. Als agent was ik daar redelijk vrij in mijn dienst invullen en ik hield me veel bezig met de plaatselijke jeugd. Na enkele jaren tussen de jeugd gelopen te hebben wist ik dat als er een vernieling was gepleegd, ik de daders moest zoeken tussen de autochtone jeugd, jongeren met een allochtone afkomst deden dit niet. Gebruikers van speed, heroïne en cocaïne was ook meer een ding van de autochtone jeugd, de handel daarin was hoofdzakelijk in handen van de allochtone jeugd.

Als wij een inbraakgolf hadden, dan wisten we dat dit vaak door criminelen van buiten het dorp gepleegd werden. Junkies uit Rotterdam of Oost-Europeanen die even een paar nachten achter elkaar de boel kwamen leegroven.

Na verloop van tijd werd ik te werk gesteld aan het bureau van politie Zuidplein in Rotterdam. Ik belandde in een hele andere wereld, een wereld van heel veel drugs gerelateerd geweld. Vele schiet en steekpartijen met vele slachtoffers passeerde de revue. Veel druggebruikers heb ik zien vechten om te overleven deze groep bestond uit een bond gezelschap aan culturen en nationaliteiten, de dealers en drugsbazen, ik kan het niet mooier maken, waren vaak van allochtone afkomst. Als agent ga je, als je zoveel meemaakt in deze absurde drugswereld denken dat alle mensen uit deze landen zo zijn. Marianne van der Anker, oud politicus van Leefbaar Rotterdam, had hier een hele mooie benaming voor “Beroepsdeformatie”.

Beroepsdeformatie treed op als je net als mij te lang met alleen maar het slechte deel van een bevolkingsgroep te maken hebt en niet meer het positieve en mooie van het overgrote andere deel van deze groep kan zien. Dit ga je ook terug zien in je handelen op straat. Soms te kortaf of zelfs onredelijk kunnen zijn in je optreden. Toen ik hoorde van Beroepsdeformatie ben ik daar extra op gaan letten en heb mijn optreden daarop aan kunnen passen. Maar het profileren ben ik blijven doen, want daar vang je toch echt boeven mee.

Zijn er groepen die meer gecontroleerd worden door de politie? Ja dat denk ik wel, maar dat is in iedere wijk of dorp anders. In de haven of op verlaten industrieterreinen op vrijdag- en zaterdagavonden worden meer snelle auto’s met jongens van rond de 20, vaak blank en met een baseballcap op langs de kant gezet, omdat er door dit type jongeren vaak aan straatraces wordt deelgenomen. Groepen jongeren van onder de achttien die hangen in een park worden vaker gecontroleerd op drankbezit. Automobilisten met een Oost-Europees kenteken worden vaker op rijden onder invloed gecontroleerd dan anderen. Marokkaanse jongens die rijden in een dure huur- of leaseauto en dan praat ik over een weekhuur van 500 Euro, in een wijk die gedomineerd wordt door drugsoverlast, worden inderdaad vaker gecontroleerd dan anderen. Dat er in deze voorbeelden ook mensen worden gecontroleerd die niets verkeerd hebben gedaan komt natuurlijk ook regelmatig voor.

De organisatie Controle Alt Delete zet zich in tegen het etnisch profileren door de Nationale Politie en heeft daar een rapport over uitgebracht https://controlealtdelete.nl/files/2017-12/1513073975_controle-alt-delete-rapport-kies-een-kant-2017.pdf . Ik heb het hele rapport gelezen en herken zaken die ook ikzelf in de praktijk, hoewel dit al vijf jaar geleden is, heb meegemaakt of heb gedaan.

Ja, er wordt door de politie naar uiterlijk gekeken. Ja, sommige personen vallen in een bepaalde categorie en ja niet alle gecontroleerde personen zijn crimineel.

Kan het beter, natuurlijk kan het beter. Laten we eerst eens beginnen met het woord etnisch weg te laten in etnisch profileren. Het is niet leuk om iedere keer te worden weggestuurd door de politie als je lekker in het park zit met je vrienden omdat anderen voor overlast zorgen. Nee, het is niet fijn om met je Poolse kenteken weer een blaastest te moeten afleggen, omdat heel veel landgenoten van je hier al voor rijden onder invloed zijn gepakt en jij geen druppel drinkt. Nee het is niet fijn als je als advocaat, arts of geslaagde zakenman met Marokkaanse, Turkse of Caribische ouders in je zuurverdiende lease Mercedes AMG of Porsche Cayenne voor de zoveelste keer je papieren en je id moet laten zien! Weet dat het niet persoonlijk tegen jou gericht is. Dat de politie er niet op uit is om je te jennen en te zieken, maar probeert onze maatschappij leefbaar en veilig te houden voor ons allemaal.

Mocht je een dezer dagen worden staande gehouden door de politie, om wat voor reden dan ook, ga dan eens een leuk gesprek aan met een agent. Het zijn echt net mensen!

Oudjaar

Nog twee dagen en dan is het weer oud jaar. Gezellig met vrienden en familie het nieuwe jaar inluiden! Maar gezellig het nieuwe jaar inluiden is voor te talloze hulpverleners die deze nacht moeten werken niet zo vanzelf sprekend!

Onderstaand verhaal komt uit mijn boek “Hoe mijn jongensdroom een nachtmerrie werd!” 

**********************************************************************************************************************************

Het is oudejaarsavond en ik ben klaar met mijn dienst. Ik neem afscheid van mijn collega’s en wens hen alvast een goed Nieuwjaar. Ik wens de collega’s die moeten werken een rustige en veilige dienst toe en vertrek naar huis, waar mijn gezin op mij zit te wachten.

“3, 2, 1 Gelukkig Nieuwjaar!” klinkt er door de woonkamer. Met de kinderen aan de Jip & Janneke en mijn vrouw en ik aan de “echte” Champagne, klinken wij op het nieuwe jaar. Dan is het tijd voor het vuurwerk. De kinderen vermaken zich best met de knalerwten en sterretjes die zij zelf hebben mogen kopen. Zoals gewoonlijk steek ik samen met mijn vrouw één vuurpijl af. Een pijl die voor ons al jaren dient om een beetje geluk en gezondheid af te dwingen. Het werkt al jaren dus afschaffen van deze traditie zou wel heel erg dom zijn!

Als ik de buren een goed Nieuwjaar aan het wensen ben, hoor ik om mij heen sirenes van politieauto’s aangaan. Ik hoor aan het geluid dat zij allemaal in dezelfde richting rijden. Na een paar minuten hoor ik ook dat een ambulance dezelfde richting oprijdt. Ik hoop dat het niet iets ernstig is en dat mijn collega’s veilig de nacht doorkomen. Met die gedachte loop ik mijn woning in en werk nog een appelflap weg.

Als we besluiten om ons bedje op te gaan zoeken gaat de telefoon. Ik pak vrolijk op, want ik verwacht iemand die ons al het goede wil toewensen. Het is een collega en hij klinkt zenuwachtig en nerveus. “Jacco, Roel is net bij zijn woning neergestoken. Hij is met spoed naar het ziekenhuis en we weten nog niet of hij het gaat redden!” Ik schrik me rot en hang op met de afspraak dat ik op de hoogte wordt gehouden hoe het met Roel gaat. Ik heb net nog dienst met hem gedaan, denk ik verschrikt.

Roel blijkt een slagaderlijke bloeding te hebben opgelopen in zijn zij.

Tijdens een spoedoperatie hebben de artsen, gelukkig,  zijn leven weten te redden.

Als ik wakker word loop ik direct naar het bureau. Daar aangekomen hebben zich nog meer collega’s verzameld om het laatste nieuws te vernemen en te horen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Roel had samen met zijn buren vuurwerk afgestoken. Toen al het vuurwerk op was hebben zij de overblijfselen bij elkaar geveegd om het in een vuilniszak te stoppen. Op dat moment kwamen er twee jongens de straat in lopen die duidelijk zwaar onder invloed waren. Een van de jongens trapte de net bij elkaar geveegde hoop afval uit elkaar. Door de buurtbewoners werd hier boos op gereageerd en de jongens namen gelijk een houding aan om met de buren op de vuist te gaan. Roel greep direct in. Hij pakte de jongens bij hun middel en nam hen mee weg van zijn buren. “Jongens kom op, het is feest, laat het een feest blijven!”zei Roel tegen de jongens. Na een aantal meter met hen te hebben gelopen voelde Roel plots een harde tik in zijn zij en voelde een brandende pijn. De jongens zette het vervolgens op een lopen.  Roel voelde op de plek waar het pijn deed en zag dat zijn hand vuurrood van het bloed was. Toen besefte hij dat hij niet was geslagen maar met een mes was gestoken! De buren belde direct  om een ambulance en een aantal zette de achtervolging op de jongens in. Een was zo dronken dat hij vrij snel overmeesterd kon worden. De tweede is later op een plat dak van een appartementencomplex aangehouden, het mes lag vlak bij hem.

De eerste collega’s ter plaatse namen de eerste hulp aan Roel over van de buren. De wond werd stevig dichtgedrukt, maar ze konden niet voorkomen dat  Roel heel erg veel bloed verloor. Zo veel dat ze dachten dat Roel in hun handen zo overlijden. Een heftige oudejaarsnacht die erg veel indruk heeft gemaakt op iedereen aan ons bureau. En zeker voor de directe collega’s die eerste hulp hebben verleend aan Roel.

De jongens zijn zwaar gestraft voor hun daad. Met Roel is het na lang revalideren lichamelijk weer goed gekomen, maar deze gebeurtenis heeft op hem en zijn gezin veel indruk gemaakt.

Een veilig en vooral gezellig Oud en Nieuw toegewenst!

Enjoy this blog? Please spread the word :)