politie

In Limbo

Maandagmorgen en ik zit voor de televisie, met een gespannen lijf druk ik op de playknop van mijn afstandsbediening. Zaterdagavond was de korte film In Limbo uitgezonden en ik durfde hem toen niet te kijken en had hem opgenomen.


Nasrdin Dchar speelt hierin een politieagent die worstelt met zijn gevoel na een dodelijk schietincident. Nasrdin heeft met agenten gesproken die soortgelijke incidenten hebben meegemaakt en zich ingeleefd in de gevoelens en het gevecht wat zij nadien hebben of nog steeds leveren.

Zelf heb ik geen schietincidenten met dodelijk afloop meegemaakt, maar tijdens mijn werk als agent wel veel, te veel met dood en verderf in aanraking geweest. Zoveel zelfs dat ik nu bijna zes jaar met de gevolgen hiervan thuis zit, ik heb PTSS.

Door mijn PTSS leef ik met monsters in mijn hoofd, monsters die ontstaan zijn door alles wat ik heb meegemaakt. Monsters die ongevraagd en op ongezette tijden tevoorschijn komen en mijn wereld op z’n kop zetten.

Het leven met PTSS is extreem zwaar, niet alleen voor mij maar ook voor mijn vrouw, kinderen en iedereen die ik lief heb. Hoe ga je iets, wat ik en met mij dik 2000 politiecollega’s iedere dag doormaken als acteur neerzetten! Hoe kan je iets neerzetten als je nooit het zelf de angst hebt beleefd, nooit heb gezien, gevoeld en geroken!
De eerste beelden die ik zie zijn voor mij gelijk pakkend. Ik voel de afwezigheid van Oscar, zoals Nasrdin in de film heet! Zittend in de taxi gebeurd er van alles om hem heen maar is zich er niet van bewust, in zijn hoofd is het een chaos!

Je ziet dat Oscar moeite heeft met de drukte om hem heen, te veel prikkels en daardoor erg alert op alles wat er om hem heen gebeurd. Maar voor de buitenwereld in dit geval zijn vrouw ontkent hij dat het niet goed met hem gaat. De nachten zijn zwaar en kleine geluiden triggeren hem, waardoor hij zijn trauma herbeleeft. De glijbaan scene maakt dit extra beeldend, van het ene op het andere moment overvallen worden door je monster en er dan middenin zitten, er is niet aan te ontsnappen.

Hoe vertel je iemand over het ergste wat je ooit hebt meegemaakt! Dat wil je het liefste niet, want je wilt de ander graag beschermen en ze niet opzadelen met een trauma. Maar dat praten oplucht klopt! De film laat zien dat de scherpen randen er vanaf gaan als je praat, maar er los van komen doe je niet. Oscar zijn monsters bleken al de hele film een belangrijke rol te spelen. Oscar heeft aan het einde van de film zijn trauma een plek gegeven. Dat vader en zoon, Oscar zijn monsters, altijd een deel van Oscar zijn leven zullen zijn werd heel mooi verbeeld in het laatste shot.

Nasrdin, mag ik je bedanken voor een hele mooie film en nee, ik heb het niet droog weten te houden. Je hebt Nederland laten zien wat een gevecht ik en mijn lotgenoten iedere dag moeten leveren. Bedankt dat je hebt laten zien hoe moeilijk het is voor onze geliefden om met onze ziekte om te gaan. Bedankt dat de film een open einde heeft en laat zien dat de monsters niet verdwijnen na een goed gesprek.

Jacco Bezuijen

Goede morgen meneer Akerboom.

Heeft u een goed weekend gehad? Of hebben de berichten in kranten en op social media, van en over uw (oud) collega’s, uw stemming dit weekend beïnvloed!

Hoe triest sommige verhalen ook waren was mijn stemming dit weekend best aardig te noemen. Dat best aardig komt doordat ik zag hoe massaal er door de burgers is gereageerd op alle berichten. Het voelde als erkenning en een hart onder de riem, zo fijn dat wildvreemde mensen de moeite nemen om even een goed woord te plaatsen onder de berichten.

Ook riepen alle berichten een hoop frustratie op bij lotgenoten. Collega’s, ja ook die van u, die door PTSS geveld zijn en in het zelfde schuitje zitten of dreigen te geraken. Frustratie, omdat wij sterk het gevoel hebben dat we afgedankt zijn of worden door één van de mooiste organisaties van Nederland. Een organisatie waarvoor wij ons voor 100% hebben ingezet, loyaal zijn geweest, onszelf hebben weggecijferd en jarenlang zeer emotioneel en zwaar werk hebben verricht die voor een normaal mens niet te bevatten zijn!

Hoe komt dat nu dat wij dit gevoel hebben? Ik heb er dit weekend menigmaal over nagedacht.

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na een tweedaagse Paardencoaching georganiseerd door het BNMO. We waren met een mooie groep mensen. (Oud) dienders en oud militairen. Bijna allemaal vechten we tegen onze PTSS en de kameraadschap onderling is heel erg fijn om te mogen ervaren. Kameraadschap die ik alleen in Doorn en in diverse lotgenotengroepen voel. Kameraadschap voel ik niet vanuit de politie vandaan. Niet van mijn oud ploeggenoten, niet van mijn chefs, niet van mijn hoofden en eigenlijk nog het ergste, niet van u!

In mijn videoboodschap aan u  van afgelopen vrijdag, misschien heeft u hem ook daadwerkelijk bekeken, noem ik ons de ZWARTE SCHAPEN van de blauwe familie. Het omschrijft heel goed het gevoel van er niet meer bij horen!

Hoe kan het dat het lijkt of alles met betrekking tot PTSS binnen de politie zo moeizaam verloopt? Een simpel voorbeeld. In januari heb ik de kosten voor voer en verzekering voor mijn Buddyhond Jinke ingediend. Dit was van enkele maanden en was voor een bedrag van bijna 500 Euro. Tot op heden heb ik zelfs geen ontvangstbevestiging gehad en zag mij dit weekend dan ook genoodzaakt om een mail te sturen om mijn declaratie in behandeling te laten nemen. Wordt mijn declaratie binnen vijf werkdagen niet in behandeling genomen, zie ik geen andere mogelijkheid dan de politie in gebreken te stellen.  Weer een juridische procedure, niet omdat ik dat wil maar omdat het noodzakelijk is. 500 euro is voor mij heel veel geld!

1 maart j.l. ben ik met eervol ontslag gegaan. In oktober 2017 is deze datum vastgesteld met de garantie vanuit de politie dat zowel de aanvulling op mijn WIA uitkering geregeld zou zijn, alsmede het premievrij opbouwen van mijn pensioen. U raad het al, ook deze belofte is niet waar gemaakt. ABP is niet goed gegaan en moet er nu zelf achteraan. Niet erg, maar wel heel frustrerend, omdat mij dit geestelijk heel erg belast. Wat wel erg is is dat de APG niet geregeld is, in maart werd er niet uitgekeerd en dat leverde mij een financieel gat op van 400 euro. Of het deze maand wel geregeld is is nog maar de vraag. Dit levert stress op, want ook in mijn huishouden gaan de vaste lasten gewoon door en dienen wel op tijd betaald te worden. Stress maakt mij zieker dan dat ik al ben en werpt mij terug in mijn broze herstel.

Nu is er sinds kort een nieuwe commissie in het leven geroepen, deze heet “De commissie Buitensporigheid”! Een commissie die moet gaan bepalen of de door de politie erkende werkgerelateerde PTSS wel zodanig buitensporig is geweest dat de getroffen diender recht heeft op verhaal van restschade! Een commissie die wederom gaat vragen om een incidentenlijst. Een lijst die men ook al heeft moeten aanleveren om tot erkenning beroepsziekte te komen. Vijf jaar nadat bij mij werkgerelateerde PTSS is erkend, moet ik opnieuw voor deze commissie mijn trauma’s gaan oprakelen! Trauma’s die mij ongevraagd steeds in gedachte springen en mijn huidige leven bepalen, moet ik nu bewust gaan herbeleven. Ik moet dan ook nog een keuze gaan maken welke trauma’s ik ga opgeven, want het mogen er maar 5 zijn, terwijl ik er voor de 37 meest heftige onder behandeling ben geweest!  Is deze commissie in het leven geroepen door de politie vraag ik mij af, of is het de verzekeringsmaatschappij waar u uw aansprakelijkheidsverzekering heeft lopen die tot deze onmenselijke commissie heeft besloten?

Kan dit nu niet beter geregeld worden vraag ik mij dan hardop af! Ja, ik denk het wel, maar daar moet u wel voor open staan.

  1. Ga weer een gemeend menselijk gesprek aan met uw (oud) dienders met PTSS en kom niet alleen op de lijn als de wet Poortwachter hierom vraagt.
  2. Zorg dat de werkvloer bekend raakt met het fenomeen PTSS, te vaak horen we nog dat het maar een modeziekte is!
  3. Zorg voor preventie aan de voorkant van het probleem, als je eenmaal bent uitgevallen is er al teveel en in bijna alle gevallen onherstelbare schade aangericht!
  4. Duidelijke en eensluidende procedures.
  5. Termijnbewaking, zodat er geen juridisch gevecht hoeft te ontstaan.
  6. Zorg voor voldoende gemotiveerd, opgeleide en gekwalificeerde Case-Managers.
  7. Laat daadwerkelijk blijken dat u geeft om de dienders met PTSS en hun gezinnen.
  8. Samen in overleg over restschade ipv weer verschijnen voor een commissie en/of dure advocaten in de arm moeten nemen.
  9. Maak werk van een vorm van maatschappelijke erkenning, neem als voorbeeld de veteranen status bij defensie.
  10. Ondersteun zelfhulpgroepen zodat zij bij elkaar kunnen komen.
  11. Investeer in organisaties als het BNMO, zodat veel lotgenoten en hun gezinnen zich hier elkaar kunnen ontmoeten en mee kunnen doen aan activiteiten die bijdragen om beter met deze rot ziekte om te leren gaan.

U ziet het ideeën genoeg en wat zou het nu mooi zijn als u en een groep (ervarings)deskundigen dit kunnen gaan bewerkstelligen. Het hoeft echt niet moeilijk te zijn!

Ik hoop dat 2018 een jaar wordt waarin we echt menselijke stappen gaan maken in het PTSS dossier van de politie.

Hoogachtend,

 

Jacco Bezuijen

Mijn hart is niet van Steen!

Dat de communicatie tussen de korpsleiding en ziek personeel, ondanks de belofte op beterschap, nog steeds niet goed is wil ik graag de onderstaande tekst van een collega en lotgenoot, met jullie delen: 

Beste meneer Akerboom en Leijstra,

Aangezien u nu na 8 weken vanaf mijn eerste mail, inhoudelijk nog niet bent teruggekomen, neem ik de moeite terug te komen. Wel bijzonder, mijn klacht ging over niet serieus genomen worden door de organisatie, door beloftes en vooral niet reageren. Hoe wonderlijk, dat in ons mail contact, het zelfde gebeurt. Aanleiding, voor de moeite die ik neem, is dat ik dit weekend, geweldige collega ś heb mogen ontmoeten, mannen, vrouwen en hun partners, prachtige mensen, maar helaas ziek, net als ik. U kent beiden vast het spreekwoord, gedeelde smart is half smart of samen sterk, alhoewel die laatste opmerking voor velen niet meer van toepassing is, grote kerels en sterke vrouwen waar emotioneel en fysiek niets meer van over is, door hun aandoening, maar vooral de nasleep en het gevecht met de organisatie (niet gehoord worden en geen erkenning enz). Nu kan ik boos en gefrustreerd worden, maar dat is niet de strekking van mijn mail, ik heb namelijk nog een deel leven voor mij en weet u, er is mij al zoveel afgepakt (mijn eigenwaarde, doelen in mijn leven, sociale contacten, fysieke/mentale gezondheid) van nature was ik een positief mens en ik probeer het dus liefdevol te benaderen, van boosheid wordt je namelijk nog zieker. Ik ben dankbaar dat ik deze bijzondere, geweldige mensen heb mogen leren kennen en dat de BNMO dit voor mij heeft mogelijk gemaakt (zij mij wel erkennen en een gezicht geven) mijn buddy, haar stinkende best doet en dat ik er vrienden bij heb gekregen, ik ben niet meer alleen. Eerlijk is eerlijk de aanleiding is minder fraai te noemen of beter triest, te triest voor woorden.

Beste meneer Akerboom en Leijstra, dit gaat niet alleen om mij, dit gaat om vele collegaś die ziek zijn geworden omdat hun hart niet van steen was! en dat van u?

Met vriendelijke groet,

(Naam bij mij bekend)

Fijn ik heb een eigen mening!

Het is al weer even terug dat ik mijn gedachten op papier heb gezet. Niet zozeer omdat ik niet wist wat ik moet schrijven, maar meer de manier waarop ik nu kan en mag schrijven!

Als politieagent kan en mag je niet altijd verwoorden hoe je persoonlijk tegen sommige zaken in de maatschappij aankijkt. Ik heb dat nooit echt als storend ervaren, de politie is waakzaam en dienstbaar aan alle burgers in Nederland en daarom behoor je als diender je ook neutraal op te stellen.

Of je nu als politieagent het wel of niet eens bent met de reden waarom een demonstratie gehouden wordt, je wordt ingezet om de rust en veiligheid te bewaren en dat doe je dan ook Blokkades van belangrijke objecten zullen worden opgeheven om de veiligheid van de maatschappij te waarborgen, ook al ben je het nog zo eens met de actievoerders, je eigen standpunt in deze doet er dan niet toe!

Sinds een week ben ik, na een eervol ontslag op medische gronden, weer burger en heb plots weer de vrijheid om mijn eigen mening te ventileren. Fijn zou je denken, schreeuw het maar van de daken! Maar zo eenvoudig is het niet. Zie het als dat je heel streng bent opgevoed en plots te horen krijgt dat de strengen regels opeens voor jou niet meer gelden. Wat doe je dan, sla je door, neem je het ervan of blijf je de regels die je altijd een vaste en veilige basis hebben gegeven trouw?

Door mijn PTSS neig ik heel sterk naar het eerste, het doorslaan! Maar weet me dan altijd weer gered door het stemmetje die me nog even op de regels van mijn strenge opvoeding wijst.

Fijn ik heb een eigen mening, maar wat ga ik er in de toekomst mee doen?

Overdaad schaadt!

Toen ik solliciteerde om politieagent te worden was ik vijfentwintig jaar oud. Ik was mij bewust van het feit dat een baan bij de politie gevaren met zich mee bracht, maar mijn drive om wat voor onze maatschappij te betekenen was zo sterk dat ik dat risico wilde nemen.

In de opleiding tot agent werd meer dan voldoende aandacht besteed aan zelfverdediging, aanhoudingstechnieken en de schietopleiding. Toen ik in juli 1996 werd geplaatst in Barendrecht was ik dan ook van overtuigd dat ik mijn mannetje kon staan als het erop aan zou komen.

Gaande weg de eerste maanden rees er een volgende vraag. “Hoe ga ik reageren op mijn eerste dode persoon?” , die er zeker zou gaan komen! Het werd een soort van competitie met een collega van me die een maand of twee eerder van de opleiding was gekomen en hier ook nog niet mee te maken had gehad. We baalde ervan als we er achter kwamen dat in de tijd dat wij vrij waren er een lijkvinding was geweest en wij deze gemist hadden.

Na enkele maanden was het dan zover, ik kreeg mijn eerste lijkvinding! Details zal ik u besparen, maar spannend vond ik het wel. Dat je niet kon praten over je gevoel en dat je gewoon weer verder moest zonder echt uit te kunnen spreken hoe je je voelde leerde ik ook die dag. De dood hoort bij het vak, net als een kop koffie bij het begin van de dienst. Er bestond toen nog geen opvang na een schokkend incident en verwerkte je alles wat je meemaakte op een manier waarvan je dacht dat het goed voor je was. In mijn geval was dat zwarte humor. Niet door iedereen aan het bureau gewaardeerd, maar voor mij werkte deze manier van “Verwerken”!

Rond de eeuwwisseling werd ons district samen gevoegd met die van Rotterdam Zuidplein en ik moest uit mijn vertrouwde dorp weg om in één van de heftigste wijken van Rotterdam mijn werk te gaan doen. Ik herinner mijn eerste dienst aan dit bureau nog goed, ik trof mijn eerste vuurwapen slachtoffer. In de wijken op Zuid waren dit “Normale”, meldingen en ook hier hield mijn zwarte humor mij op de been, althans dat heb ik een tijd lang gedacht! Na enkele jaren, vele slachtoffer van geweld werd ik getroffen door een zware Burnout, of was er toen al spraken van PTSS!

Ik krabbelde zo goed en kwaad als het ging weer op en ging op dezelfde voet verder, er was niemand die tegen mij zei dat het anders moest. Men vond de clown Jacco wel leuk en ik vermaakte iedereen wel met mijn galgenhumor!

In 2007 werd ik aangenomen bij de verkeerspolitie in Rotterdam, een bewuste keuze, omdat mijn kinderen op een bekeuringsgerechtigde leeftijd kwamen en zo ook hun vriendjes. Als pa één van deze vriendjes een bon gaf, dan kregen mijn kinderen daar last mee, we woonden immers op hetzelfde dorp als waar ik veel werkte. Het was dus tijd om te verkassen.

Het werk bij de verkeerspolitie trok mij wel, begeleidingen van het koningshuis, verkeerscontroles, videosurveillance, begeleiden van spelers en supporters van vele nationale als internationale voetbalclubs en hele dagen op de motor surveilleren. Zo nu en dan reden we een spoedtransport en wat was dat geweldig om te doen! Het begeleiden van een ambulance naar een ziekenhuis door een haag van collega’s die alle kruisingen op onze route voor ons hadden afgezet!

Mijn eerste jaar bij de verkeerspolitie sloot ik af zonder ook maar één dag ziek te zijn geweest. Het werk voelde als stressvrij en ik kwam het eerste jaar 12 kilo in gewicht aan. Dat was geen probleem, want van 67,5 kilo naar bijna 80 kilo is voor iemand van 1,79 meter niet schokkend!

In 2008 werd besloten dat de verkeerspolitie in Rotterdam alle aanrijdingen met letsel en dodelijke afloop in de gehele regio moesten gaan afhandelen. Als selecteurs reden wij in een mooi opgetuigde bus van aanrijding naar aanrijding de gehele regio door. Ter plaatse was aan ons de taak om vast te stellen of het letsel langer dan zes weken zou duren om te genezen, was dat het geval dan namen wij het opnemen van de aanrijding van de collega’s uit het district over. Hoeveel keer ik vanaf die tijd op de spoedeisende eerste hulp van een ziekenhuis ben geweest is niet meer te tellen, ook de keren dat ik aanwezig ben geweest voor een schouw van een lichaam in het mortuarium zijn bijna niet meer te tellen.

Welke impact dit op mijn geestelijke gezondheid had wil ik nu niet te diep op ingaan, omdat er dan teveel beelden uit die tijd naar boven komen, beelden die ik liever zo diep mogelijk weg wil stoppen.

Na een melding werden wij gebeld door het Team Collegiale Opvang of ze kwamen aan het bureau. Er werd dan gevraagd hoe het met je ging, als je meldde dat het goed met je ging en de aanrijding je niets deed, dan was daarmee de kous en kon je weer verder met je werkdag. Bij de verkeerspolitie was praten over je gevoel al helemaal not done! Het werd gezien als zwakte en als je toch aangaf dat een melding je niet lekker zat dan was een veel gehoorde opmerking “Je kan altijd nog dameskapper worden hoor!”  dus hield je maar je mond.

In maart 2013 werd ik door de realiteit ingehaald en viel uit, nu niet met een burnout maar met werkgerelateerde PTSS!

Hadden mijn chefs en mijn collega’s kunnen merken aan mij dat het het steeds slechter met me ging? Hoewel ik tot mijn laatste werkdag de clown bleef spelen, hadden zeker mijn chefs kunnen opmerken dat ik niet meer de Jacco was van voor 2008. Ik ben van huis uit een volger en deed wat me werd opgedragen. In mijn laatste jaar ging ik steeds meer de confrontatie zoeken met mijn chefs, om de kleinste dingen kon ik boos worden. Ik meldde mij steeds vaker ziek voor kleine dingen en probeerde mij zoveel mogelijk te onttrekken aan het werk van selecteur van aanrijdingen! Als het maar even kon schoof ik zaken af naar anderen, ik kon het gewoonweg niet meer verwerken!

Had mijn ziek worden voorkomen kunnen worden? Daar durf ik eigenlijk geen antwoord op te geven. Ik zie wel dat als ik naar lotgenoten kijk, wij allemaal een zelfde type mens zijn. We zijn loyaal, kunnen geen nee zeggen en doen nooit een stap terug! Voor de Nationale politie zijn wij de perfecte dienders. Vraag ons om te springen en wij vragen hoe hoog!

Wat ik wel weet is dat ik, achteraf gezien, meer behoefte had gehad aan aandacht van het  TCO, niet direct na een aanrijding, maar één of twee dagen later. “Hoe was je nacht? Ben je er nog mee bezig geweest?” zijn de vragen die ik had gewild dat ze me gesteld waren. Dat ik mij vrij had gevoeld om mijn echte gevoel bij de psycholoog, waar wij ieder jaar een uurtje heen mochten, had durven uiten. Helaas was het gevoel dat wij daar vrij uit konden praten ernstig beschadigd, doordat gesprekken herleidbaar naar collega’s in een rapport op de koffietafel waren komen te liggen.

En als laatste punt is misschien wel het meest cruciale punt, kan je een groep van nog geen vijftig man/vrouw alle aanrijding met letsel in de hele regio laten behandelen! Gemiddeld zijn dit 400 ernstige aanrijdingen in een jaar waarvan gemiddeld 10% overlijden door de aanrijding. Of moeten we weer terug naar de situatie van voor 2008, waar de last van dit zelfde aantal aanrijdingen werd verdeeld gaat over de gehele regio, zo’n 3500 man/vrouw! Ik begrijp als ik dit zeg ook, dat de kwaliteit van de proces-verbalen dan ook weer hard achteruit zal hollen en er dan soms ook helemaal niets op papier gezet gaat worden en dat daar slachtoffers dan weer de dupe van worden! Dit is ook de reden geweest waarom de verkeerspolitie dit toen der tijd op zich is gaan nemen.

Het doet mij pijn om te zien dat met mij in 2013 nog zes collega’s  van de verkeerspolitie met PTSS zijn uitgevallen! Ook het feit dat het ziekte verzuim heden ten dage nog steeds met gemiddeld 10,2% de hoogste van de regio is doet mij zeer. Het zegt veel over de zwaarte over het werk wat wij hebben gedaan, werk waar wij niet voor hebben gekozen tijdens onze sollicitatie bij de verkeerspolitie, maar er als extraatje bijkwam in 2008!

Er moet worden nagedacht over hoe de collega’s die nog iedere dag van zware aanrijding naar zware aanrijding rijden, psychisch het beste kunnen worden ontlast en bijgestaan. Een maximale plaatsingstermijn van vijf jaar lijkt mij het meest logische, maar door opleidingskosten van meer dan 100.000 euro per diender lijkt dit qua bedrijfsvoering, financieel niet het meest logische om te doen! Ondervang dit dan met een diepgaand psychologisch onderzoek na vijf jaar dienstdoen bij de verkeerspolitie. Aan de hand van dit onderzoek kan men beslissen of je het nog aankan of beter terug kan het district in.

Ik heb begrepen dat de vrijheid om over je gevoel te praten steeds meer geaccepteerd wordt bij de verkeerspolitie, een goede ontwikkeling. Ik hoop van harte dat deze stijgende lijn zich blijft voortzetten en veel meer collega’s bespaart blijven van een PTSS!

Of het allemaal niet moeilijk genoeg is!

Na jaren van incident naar incident te zijn gelopen en de meest afschuwelijke beelden op je netvlies te hebben gekregen, kom je er achter dat het niet meer gaat. Wat je nog nooit hebt gehad gebeurd, je ziet alle incidenten weer voor je, alsof je er op dat moment weer bij bent. Wat je ook probeert die beelden zijn niet te stoppen en komen als een stortvloed over je heen. Je wordt bang en schrikkerig, durft je deur niet meer uit omdat je overal gevaar ziet. Slapen doe je niet meer omdat je bang bent voor alles wat je gaat zien tijdens je slaap.

De stap naar de bedrijfsarts is groot, want je was nooit ziek en je wilt zeker niet het label van aansteller krijgen, want een politieagent is geen aansteller. Voor het eerst krijg je te horen wat er waarschijnlijk met je aan de hand is, PTSS!
Na een verwijzing wordt je opgeroepen om je op PTSS te laten testen bij het PDC in Diemen.
Wat een zware dag maak je daar door. Door een psychiater en psycholoog wordt je helemaal doorgezaagd. Alle meldingen die door je hoofd spelen komen moet je op tafel gooien. Meerdere malen wordt het je allemaal teveel en begin je ongecontroleerd te huilen. Maar je moet door, alles moet eruit, hoe zwaar ook.

Dan, aan het eind van deze martelgang krijg je de uitslag, je hebt “Werkgerelateerde PTSS”. Fijn dat het monster een naam heeft en fijn dat je daarvoor onder behandeling mag, wat je nog niet weet is wat er allemaal nog gaat komen. Zware medicijnen, zware therapie sessies en diepe dalen die wel bodemloze putten lijken.

Behandeling van PTSS is zwaar maar er komt nog iets bij wat het allemaal nog moeilijker voor je maakt. Naast het gevecht om proberen beter worden of leefbaar te maken van je PTSS moet je nog een andere strijd voeren en dat is de strijd tegen je werkgever!

Van het onderzoek en de uitslag van het PDC krijg je een afschrift waar duidelijk in staat vermeld dat je PTSS hebt opgelopen tijdens je werk. Helaas wordt er niet bij vermeld dat jezelf dit rapport moet insturen naar je werkgever met het verzoek om je een erkenning beroepsgerelateerde PTSS toe wijzen. Je erkenning is belangrijk omdat je hier veel rechten aan kan ontlenen. Als je dit verzoek dan uiteindelijk hebt gedaan, moeten er veel papieren worden ingevuld. Het moeilijkste onderdeel aan je erkenning aanvragen is dat je een incidentenlijst moet gaan samenstellen met minimaal vijf incidenten waardoor je PTSS hebt opgelopen! Je vraagt je af waarom je dit moet doen, omdat je al deze incidenten ook al bij de psychiater en psycholoog van het PDC hebt verteld en ze daar in het rapport zijn opgenomen. Maar zonder lijst geen erkenning, dus begin je alles maar weer op te rakelen. Het gevolg is dat je dagen helemaal van het padje bent en je herbelevingen zich in een niet aflatende stroom bagger over je heen komt.

Nadat alles is ingeleverd wordt je aanvraag beoordeeld door een commissie van wijze mannen, die als ze het nodig vinden je oplaten draven om nog eens toelichting te komen geven, alsof ze willen zien of je echt wel zo slecht eraan toe bent als de artsen in hun rapporten over je zeggen!

Dan is het wachten op een beslissing van deze wijze mannen, vaak moet je nog een ingebrekestelling de deur uit doen, omdat men zich niet aan het termijn van acht weken om te reageren kan of wil houden. Juist door dit soort tekortkomingen van de baas, raak je meer en meer gespannen omdat je hoofd al vol zit met monsters en dit soort ziekmakende stress er niet bij kan hebben.

Casemanagers  moeten je hierin bijstaan, maar door het vele wisselen van deze managers, omdat ook voor hun de werkdruk enorm hoog is, is er weinig tot geen knowhow. Alles wat je aan hulp vraagt moet vaak eerst worden uitgezocht, omdat ook zij niet weten hoe zaken geregeld zijn. Weten ze dan eindelijk hoe zaken geregeld moeten worden, wordt er van hogerhand de spelregels weer eens aangepast. Het word je als PTSS-er steeds moeilijker gemaakt om hulp of je recht te halen bij de werkgever. Over indienen van medischekosten die niet vergoed worden door het ziekenfonds, wordt heel moeilijk gedaan. Medewerkers van deze afdeling gaan op de stoel van een arts zitten en beslissen dat een medicijn die je gebruikt niet voor behandeling van je PTSS is,  of medische stukken willen hebben terwijl ze weten dat alleen een bedrijfsarts die mag opvragen en inzien. Bij niet overleggen van de stukken volgt er ook geen uitkering van de onkosten. Er zijn lotgenoten die al maanden, zelfs jaren wachten op uitkering van dit soort kosten, ziek(er) word je ervan!

Ben je net als mij zover dat je op medische redenen met “eervol ontslag” ga, dan wil je aanspraak maken op vergoeding van restschade. Schade die ontstaat door je ontslag, bv je pensioenopbouw, loonderving, mislopen promotiekansen, vakantiegeld en dertiende maand. Afgelopen jaar heeft de werkgever besloten om dit zodanig ingewikkeld te maken dat hij waarschijnlijk heeft gedacht dat er dan minder restschade claims zouden worden ingediend. Alle restschadezaken die na 2015 zijn of worden ingediend liggen op de plank. Tot nu toe heb ik zelf niet eens een ontvangstbevestiging gehad dat mijn aansprakelijkheidstelling,bij hun is binnen gekomen, terwijl de aansprakelijkheidstelling al in oktober 2017 is ingediend. Wederom heb ik mijn werkgever in gebreken moeten stellen, als er over een week geen reactie komt gaat hierdoor ook een dwangsom inwerking worden gesteld.   Niet nodig en zonde van al het gemeenschapsgeld, maar helaas wel nodig om zaken af te dwingen!

Nu zul je je afvragen waarom een aansprakelijkheidstelling voor de restschade indienen want je hebt je erkenning beroepsziekte toch al! Daarmee heeft de werkgever toch al gezegd dat het door het werk komt! Heel goed gezien, ik begrijp dat dus ook niet! En weet je, mocht mijn aansprakelijkheidstelling in behandeling worden genomen, moet ik weer een incidentenlijst gaan overhandigen, weer terug met mijn gedachten naar allee ellende. Je mag weten ik ben daar nu al erg van over mijn toeren, alleen al bij het idee dat ik er weer doorheen moet!

Mijn verhaal staat niet op zichzelf, tientallen collega’s met PTSS vechten al jaren met de werkgever om zaken voor elkaar te krijgen, zaken waar we recht op hebben maar deze niet of moeizaam krijgen. Het is lastig om te zien dat een organisatie het zo laat afweten en willens en wetens zo met onze gezondheid omgaat. Door de houding van de werkgever zijn wij of worden wij zieker dan nodig was of is.

Wij, die altijd vooraan hebben gestaan! Wij die altijd klaar stonden voor de maatschappij! Wij, die een ander zijn veiligheid boven onze eigen veiligheid stelden!  Wij, die vooruit stapten waar een ander een stap terug deed! Wij voelen ons het zwarte schaap van de blauwe familie, uitgekotst, afgedankt en vergeten. Ik vraag me steeds af waaraan wij, Politieagenten met PTSS, dit verdiend hebben!

Controle Alt Delete

 

Naar aanleiding van mijn blog (Etnisch) Profileren werd ik vandaag via de organisatie Controle Alt Delete benaderd via Twitter met het volgende bericht:

*********************************************************************************************************************************

Controle Alt Delete‏ @CntrleAltDlt 4 uur geleden

Meer

Ga eens een leuk praatje aan met een agent? Leg dat maar uit aan deze man https://controlealtdelete.nl/blog/agressieve-motoragent-in-assen … Onze kritiek is niet persoonlijk, maar gericht aan het instituut @politie: de agent in dit filmpje krijgt hier geen sanctie voor, zegt @PolitieAssen @paslort

*******************************************************************************************************************************
Ik had ze immers in mijn Twitterpost getagd, dus zat al op een reactie te wachten.

Deze organisatie is een meldpunt waar je als burger kunt klagen over Etnisch Profileren, Micro Agressie of Politiegeweld. Een organisatie waarvan ik dacht dat zij, omdat zij een serieuze gesprekspartner van de Nederlandse politie pretenderen te zijn, een klacht over één van deze drie onderwerpen serieus en met een open instelling beoordelen. Geen vooroordelen of vooringenomen standpunten, maar gewoon de feiten aanschouwen.

Helaas bleek ik ongelijk te hebben. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen gedachten over zaken, zo ook ik . Ik als bijna ex-diender kijk naar een filmpje, zoals mij werd toegezonden, heel anders dan een organisatie als Controle Alt Delete. Van een organisatie als Controle Alt Delete verwacht ik dat zij, juist omdat zij de kloof tussen, bot gezegd Zwart en Wit, willen wegnemen, iedereen, ongeacht welke kleur hij of zij heeft, gelijk behandeld en met een open en ongekleurde blik beoordeeld. Dat je naar alle feiten en omstandigheden kijkt, hoor en wederhoor toepast en dan uiteindelijk tot een oordeel komt. Helaas heb ik moeten constateren dat de gedachtegang van Controle Alt Delete hoofdzakelijk Zwart of Wit is, en zij niet in grijstinten kan of wilt denken.

Na het berichtje ontstond er een discussie waarvan ik het idee had dat alle vormen van toenadering tot elkaar werden teniet werden gedaan door een halsstarrige houden van Controle Alt Delete. Het meest vreemde aan hun betoog vond ik dat zei de aanleiding, feiten en omstandigheden die hebben geleid tot de aanhouding van deze man, alleen willen beoordelen op de gemaakte beelden. Wat er vooraf gaat, voor men met filmen is begonnen, is niet belangrijk en niet ter zake dienende vindt men! De politie is fout, punt uit. Dat meneer niet mee wilt werken is de schuld van de politie, punt uit. Dat meneer zich verzet tegen zijn aanhouding, is niet de man zijn schuld maar die van de politie. Dat feitelijke onjuistheden over de aanhouding op hun site, zijn bij het schrijven van deze blog, nog steeds niet zijn aangepast.

Natuurlijk kon deze casus anders en beter. Wat zich precies heeft afgespeeld voor dat de video startte weet ik niet en doe daar dan ook geen uitspraken over, simpelweg omdat ik het gewoonweg niet weet. Dit zal uit verbalen van de aanhouding en het verhoor van de man moeten blijken.

Ik wens ook een samenleving die voor iedereen gelijk is. Ik wens ook een politieapparaat die er voor iedere burger in Nederland is. Om dit te bereiken moeten we naar elkaar luisteren en soms over onze eigen schaduw heen stappen om dit te bereiken. Wanneer zetten jullie die stap Controle Alt Delete, want alleen uitgaan van je eigen gelijk en niet willen luisteren naar anderen zorgt voor patstellingen.

Wat zou het toch fijn zijn als we echt eens naar elkaar gingen luisteren!

(Etnisch) Profileren

De laatste dagen overdenk ik mijn carrière bij de politie. De politie komt de laatste tijd vaak niet zo best in het nieuws, of althans de negatieve zaken voeren vaak de boven toon en ik vraag mij dan ook af hoe heb ik het als agent gedaan, heb ik mij schuldig gemaakt aan bijvoorbeeld etnisch profileren!

Met stelligheid kan ik zeggen dat ook ik in mijn werk me regelmatig heb laten leiden door te profileren, ik laat bewust het woordje etnisch weg,  omdat je bij opsporing van misstanden en criminele activiteiten je altijd een bepaald profiel van een mogelijke dader voor ogen hebt. Jaren lange ervaring met crimineel gedrag, in mijn geval zo’n 23 jaar, laat je ook op deze manier naar mensen kijken op straat.

Bij iedere soort van overlast of criminaliteit past een bepaald soort persoon. Iedere wijk heeft zo zijn eigen problemen met bijvoorbeeld overlast van asociaal verkeersgedrag, drank, geweld, drugs, inbraken of vernielingen. Als je lang in zo’n wijk werkt dan weet je als agent op wie je moet letten bij bepaalde problematiek. Zelf heb ik jaren in Barendrecht gewerkt, toen ik daar startte als agent nog niet zo’n groot dorp. Als agent was ik daar redelijk vrij in mijn dienst invullen en ik hield me veel bezig met de plaatselijke jeugd. Na enkele jaren tussen de jeugd gelopen te hebben wist ik dat als er een vernieling was gepleegd, ik de daders moest zoeken tussen de autochtone jeugd, jongeren met een allochtone afkomst deden dit niet. Gebruikers van speed, heroïne en cocaïne was ook meer een ding van de autochtone jeugd, de handel daarin was hoofdzakelijk in handen van de allochtone jeugd.

Als wij een inbraakgolf hadden, dan wisten we dat dit vaak door criminelen van buiten het dorp gepleegd werden. Junkies uit Rotterdam of Oost-Europeanen die even een paar nachten achter elkaar de boel kwamen leegroven.

Na verloop van tijd werd ik te werk gesteld aan het bureau van politie Zuidplein in Rotterdam. Ik belandde in een hele andere wereld, een wereld van heel veel drugs gerelateerd geweld. Vele schiet en steekpartijen met vele slachtoffers passeerde de revue. Veel druggebruikers heb ik zien vechten om te overleven deze groep bestond uit een bond gezelschap aan culturen en nationaliteiten, de dealers en drugsbazen, ik kan het niet mooier maken, waren vaak van allochtone afkomst. Als agent ga je, als je zoveel meemaakt in deze absurde drugswereld denken dat alle mensen uit deze landen zo zijn. Marianne van der Anker, oud politicus van Leefbaar Rotterdam, had hier een hele mooie benaming voor “Beroepsdeformatie”.

Beroepsdeformatie treed op als je net als mij te lang met alleen maar het slechte deel van een bevolkingsgroep te maken hebt en niet meer het positieve en mooie van het overgrote andere deel van deze groep kan zien. Dit ga je ook terug zien in je handelen op straat. Soms te kortaf of zelfs onredelijk kunnen zijn in je optreden. Toen ik hoorde van Beroepsdeformatie ben ik daar extra op gaan letten en heb mijn optreden daarop aan kunnen passen. Maar het profileren ben ik blijven doen, want daar vang je toch echt boeven mee.

Zijn er groepen die meer gecontroleerd worden door de politie? Ja dat denk ik wel, maar dat is in iedere wijk of dorp anders. In de haven of op verlaten industrieterreinen op vrijdag- en zaterdagavonden worden meer snelle auto’s met jongens van rond de 20, vaak blank en met een baseballcap op langs de kant gezet, omdat er door dit type jongeren vaak aan straatraces wordt deelgenomen. Groepen jongeren van onder de achttien die hangen in een park worden vaker gecontroleerd op drankbezit. Automobilisten met een Oost-Europees kenteken worden vaker op rijden onder invloed gecontroleerd dan anderen. Marokkaanse jongens die rijden in een dure huur- of leaseauto en dan praat ik over een weekhuur van 500 Euro, in een wijk die gedomineerd wordt door drugsoverlast, worden inderdaad vaker gecontroleerd dan anderen. Dat er in deze voorbeelden ook mensen worden gecontroleerd die niets verkeerd hebben gedaan komt natuurlijk ook regelmatig voor.

De organisatie Controle Alt Delete zet zich in tegen het etnisch profileren door de Nationale Politie en heeft daar een rapport over uitgebracht https://controlealtdelete.nl/files/2017-12/1513073975_controle-alt-delete-rapport-kies-een-kant-2017.pdf . Ik heb het hele rapport gelezen en herken zaken die ook ikzelf in de praktijk, hoewel dit al vijf jaar geleden is, heb meegemaakt of heb gedaan.

Ja, er wordt door de politie naar uiterlijk gekeken. Ja, sommige personen vallen in een bepaalde categorie en ja niet alle gecontroleerde personen zijn crimineel.

Kan het beter, natuurlijk kan het beter. Laten we eerst eens beginnen met het woord etnisch weg te laten in etnisch profileren. Het is niet leuk om iedere keer te worden weggestuurd door de politie als je lekker in het park zit met je vrienden omdat anderen voor overlast zorgen. Nee, het is niet fijn om met je Poolse kenteken weer een blaastest te moeten afleggen, omdat heel veel landgenoten van je hier al voor rijden onder invloed zijn gepakt en jij geen druppel drinkt. Nee het is niet fijn als je als advocaat, arts of geslaagde zakenman met Marokkaanse, Turkse of Caribische ouders in je zuurverdiende lease Mercedes AMG of Porsche Cayenne voor de zoveelste keer je papieren en je id moet laten zien! Weet dat het niet persoonlijk tegen jou gericht is. Dat de politie er niet op uit is om je te jennen en te zieken, maar probeert onze maatschappij leefbaar en veilig te houden voor ons allemaal.

Mocht je een dezer dagen worden staande gehouden door de politie, om wat voor reden dan ook, ga dan eens een leuk gesprek aan met een agent. Het zijn echt net mensen!

Oudjaar

Nog twee dagen en dan is het weer oud jaar. Gezellig met vrienden en familie het nieuwe jaar inluiden! Maar gezellig het nieuwe jaar inluiden is voor te talloze hulpverleners die deze nacht moeten werken niet zo vanzelf sprekend!

Onderstaand verhaal komt uit mijn boek “Hoe mijn jongensdroom een nachtmerrie werd!” 

**********************************************************************************************************************************

Het is oudejaarsavond en ik ben klaar met mijn dienst. Ik neem afscheid van mijn collega’s en wens hen alvast een goed Nieuwjaar. Ik wens de collega’s die moeten werken een rustige en veilige dienst toe en vertrek naar huis, waar mijn gezin op mij zit te wachten.

“3, 2, 1 Gelukkig Nieuwjaar!” klinkt er door de woonkamer. Met de kinderen aan de Jip & Janneke en mijn vrouw en ik aan de “echte” Champagne, klinken wij op het nieuwe jaar. Dan is het tijd voor het vuurwerk. De kinderen vermaken zich best met de knalerwten en sterretjes die zij zelf hebben mogen kopen. Zoals gewoonlijk steek ik samen met mijn vrouw één vuurpijl af. Een pijl die voor ons al jaren dient om een beetje geluk en gezondheid af te dwingen. Het werkt al jaren dus afschaffen van deze traditie zou wel heel erg dom zijn!

Als ik de buren een goed Nieuwjaar aan het wensen ben, hoor ik om mij heen sirenes van politieauto’s aangaan. Ik hoor aan het geluid dat zij allemaal in dezelfde richting rijden. Na een paar minuten hoor ik ook dat een ambulance dezelfde richting oprijdt. Ik hoop dat het niet iets ernstig is en dat mijn collega’s veilig de nacht doorkomen. Met die gedachte loop ik mijn woning in en werk nog een appelflap weg.

Als we besluiten om ons bedje op te gaan zoeken gaat de telefoon. Ik pak vrolijk op, want ik verwacht iemand die ons al het goede wil toewensen. Het is een collega en hij klinkt zenuwachtig en nerveus. “Jacco, Roel is net bij zijn woning neergestoken. Hij is met spoed naar het ziekenhuis en we weten nog niet of hij het gaat redden!” Ik schrik me rot en hang op met de afspraak dat ik op de hoogte wordt gehouden hoe het met Roel gaat. Ik heb net nog dienst met hem gedaan, denk ik verschrikt.

Roel blijkt een slagaderlijke bloeding te hebben opgelopen in zijn zij.

Tijdens een spoedoperatie hebben de artsen, gelukkig,  zijn leven weten te redden.

Als ik wakker word loop ik direct naar het bureau. Daar aangekomen hebben zich nog meer collega’s verzameld om het laatste nieuws te vernemen en te horen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Roel had samen met zijn buren vuurwerk afgestoken. Toen al het vuurwerk op was hebben zij de overblijfselen bij elkaar geveegd om het in een vuilniszak te stoppen. Op dat moment kwamen er twee jongens de straat in lopen die duidelijk zwaar onder invloed waren. Een van de jongens trapte de net bij elkaar geveegde hoop afval uit elkaar. Door de buurtbewoners werd hier boos op gereageerd en de jongens namen gelijk een houding aan om met de buren op de vuist te gaan. Roel greep direct in. Hij pakte de jongens bij hun middel en nam hen mee weg van zijn buren. “Jongens kom op, het is feest, laat het een feest blijven!”zei Roel tegen de jongens. Na een aantal meter met hen te hebben gelopen voelde Roel plots een harde tik in zijn zij en voelde een brandende pijn. De jongens zette het vervolgens op een lopen.  Roel voelde op de plek waar het pijn deed en zag dat zijn hand vuurrood van het bloed was. Toen besefte hij dat hij niet was geslagen maar met een mes was gestoken! De buren belde direct  om een ambulance en een aantal zette de achtervolging op de jongens in. Een was zo dronken dat hij vrij snel overmeesterd kon worden. De tweede is later op een plat dak van een appartementencomplex aangehouden, het mes lag vlak bij hem.

De eerste collega’s ter plaatse namen de eerste hulp aan Roel over van de buren. De wond werd stevig dichtgedrukt, maar ze konden niet voorkomen dat  Roel heel erg veel bloed verloor. Zo veel dat ze dachten dat Roel in hun handen zo overlijden. Een heftige oudejaarsnacht die erg veel indruk heeft gemaakt op iedereen aan ons bureau. En zeker voor de directe collega’s die eerste hulp hebben verleend aan Roel.

De jongens zijn zwaar gestraft voor hun daad. Met Roel is het na lang revalideren lichamelijk weer goed gekomen, maar deze gebeurtenis heeft op hem en zijn gezin veel indruk gemaakt.

Een veilig en vooral gezellig Oud en Nieuw toegewenst!

Geen nee kunnen zeggen!

Fijn die herinneringen uit het verleden op Facebook. Vandaag werd ik weer herinnerd aan een domme en impulsieve actie van mij, precies een jaar geleden!

Alle PTSS-ers die ik de afgelopen vijf jaar ben tegen gekomen zijn allemaal dezelfde type mensen. Niet qua uiterlijk maar wel qua innerlijk. Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat mensen zoals wij een zeer grote kans lopen op PTSS als zij in een hulpverleningsberoep werken.

Wat maakt ons dan zo gelijk aan elkaar? Wij zijn allemaal:

  • Loyaal naar de baas
  • Staan altijd voorop staan bij een melding
  • Heel moeilijk nee kunnen zeggen
  • Doen nooit een stap terug
  • Stellen een ander zijn gevoel boven die van zichzelf

In de vijf jaar dat ik nu thuis zit met PTSS heb ik mijzelf de eerste vier jaar regelmatig weg gecijferd door mee te werken aan krantenartikelen, tv optredens en radio uitzendingen over PTSS. Ik vond dat, hoe ziek ik ook was, ik er (toekomstige) lotgenoten mee zou kunnen helpen om niet zover in de shit te geraken als mij. Maar ik deed er ook aan mee om de buitenwereld meer bekendheid met dit onderwerp te geven. Ook gebruikte ik Twitter via mijn dienstaccount om de burger de keerzijde van mijn werk te laten zien. Ik schreef een blog en een boek over PTSS.

Door mijn blog en boek werd ik benaderd door Wakker Nederland, zij maakte een vijfdelige documentaire over hulpverleners die door hun werk PTSS hebben opgelopen. Natuurlijk zei ik ja op de vraag of ik hieraan mee wilde werken en cijferde mijzelf en mijn gevoel weg. Het was mij alles waard om mee te werken, al kon ik maar één collega zover krijgen om tijdig hulp te gaan zoeken. Dat dit eigenlijk allemaal veel te vroeg in mijn ziekteproces kwam, had ik toen niet door.

Ik deed dit soort optredens impulsief, geen rekening houdend met mijn gezin. Zo ook een jaar geleden. Tijden een tweedaagse aan de Basis in Doorn werd ik gebeld door de NPO, of ik mee wilde werken aan een radio uitzending op woensdag. Ik had mij weken ervoor al voorgenomen om mij niet meer voor dit soort werk te laten strikken. Ik zei dat ik de komende dagen met een cursus bezig zou zijn en het eigenlijk niet zag zitten om mee te werken. De volgende dag hingen de programmamakers weer aan de telefoon. Ik was behoorlijk moe van de tweedaagse en zei dat ik nog niet kon beslissen, “bel morgen maar terug dan ben ik thuis en weet ik hoe ik mij voel”  zei ik hen om er maar vanaf te zijn.

Op woensdagmorgen, we waren inmiddels weer thuis, was ik samen met mijn vrouw op weg naar het centrum van Rotterdam toen ik in de auto werd gebeld. Het was de redacteur van de NPO. Of ik nog wilde meewerken aan hun uitzending van die middag. Ik zei dat ik geen zin had om nog te gaan reizen voor de uitzending, ik was daarvoor te moe. “Maar dat is ook niet nodig, wij komen met een bus naar je woning” Ik hoor mijzelf nog ja zeggen en mijn adres doorgeven voor ik ophing. Met verbazing had mijn vrouw dit gesprek aangehoord en vroeg me wat ik net had afgesproken! “Ik zit vanmiddag in een radio uitzending en ze komen met een grote gele schoolbus voor ons huis staan!” stamelde ik, zelf nog niet goed beseffend wat ik had afgesproken.

Boos was ze, mijn vrouw! Ze had voor die middag van alles afgesproken, want ook zij heeft tijd voor zichzelf nodig, want leven met mij en mijn PTSS kost heel veel energie! “Ik geloof ook dat ze willen dat jij ook wat gaat zeggen!” stamelde ik. Dat kon ik op mijn buik schrijven, ik mocht het helemaal alleen opknappen, zei ze nog bozer!

Bij thuiskomst duurde het niet lang of de grote gele Amerikaanse schoolbus reed de straat in en parkeerde pontificaal voor onze woning. De programma makers waren zeer aardig en vertelde ons wat er besproken zou gaan worden. Wat ze van mij verwachtte en vroegen aan mijn vrouw ook haar zegje te doen. Na een flinke huilbui uit frustratie over mijn zoveelste domme actie, stemde zij toe om mee te werken. Het werd een hele mooie uitzending, waar we veel positieve reacties op hebben gekregen.

Na deze uitzending en de wijze waarop deze tot stand was gekomen, heb ik mij voorgenomen me niet meer te laten strikken voor radio- of televisie-optredens. Ik ben nog één maal gevraagd voor opnames voor een televisie-uitzending. Denkende aan de schoolbus en wat dat in ons gezin teweeg heeft gebracht, heb ik vriendelijk bedankt. Wel heb ik ze, zo loyaal en begaan als ik met lotgenoten ben, ze doorverwezen naar een ander die ook heel goed het woord voor onze doelgroep kan voeren. Het blijft nodig de publiciteit zoeken om Nederland te laten weten wat PTSS teweeg brengt bij hulpverleners en onze gezinnen. Ook blijft het nodig om onze werkgevers te blijven prikkelen om PTSS zeer serieus te blijven nemen en te blijven werken aan preventie en nazorg.

Hieronder een kleine opsomming waar ik de laatste vijf jaar aan heb (mee)gewerkt:

https://www.npo.nl/helden-in-de-knel/22-07-2014/POW_00824762

https://www.nporadio1.nl/nieuws-en-co/onderwerpen/387991-nieuws-co-bus-agenten-met-ptss
https://www.nporadio1.nl/nieuws-en-co/onderwerpen/387992-agenten-met-ptss-deel-2

https://www.mijnbestseller.nl/shop/index.php/hoe-mijn-jongensdroom-een-nachtmerrie-werd-41895-www-mijnbestseller-nl.html

https://www.ad.nl/rotterdam/agent-krijgt-doden-niet-meer-van-netvlies~a5c49245

Enjoy this blog? Please spread the word :)