positiviteit

Verdacht

Maandagavond 21:10 uur was het zover, de teevee première van de docu Verdacht. Een docu die etnisch profileren en politiegeweld door de Nederlandse politie aan de kaak stelt.

“Besef dat je spreekt, wanneer je spreekt, vanuit de geprivilegieerde positie van een witte man, onderdeel van een dominante meerderheid. Weeg je woorden zorgvuldig.” Werd mij op mijn hart gedrukt door een Amsterdamse wijkagente, toen ik na de uitzending aangaf de uitzending eerst te laten bezinken om vandaag met mijn zienswijze op de docu te komen. In de afgelopen maanden heb ik mij in een aantal blogs en vele tweets regelmatig kritisch uitgelaten over het fenomeen etnisch profileren. Deze blogs leverde mij complimenten, maar zeker ook kritiek op, iets wat ik had verwacht en gehoopt. De blogs laten mijn persoonlijke kant zien, mijn ervaringen als agent met dit onderwerp. Ik ben in mijn carrière politieagent voor iedereen geweest zonder mij te laten leiden door welke kleur dan ook. Als iemand, in dit geval een witte wijkagente, denkt dat ik mijn woorden moet aanpassen omdat ik een witte man met privileges ben dan kan ik je vertellen dat ik daar geen rekening mee houd. Iedereen is voor gelijk, ik neem jou zoals je bent en verwacht dat ook terug. Dit is altijd zo geweest en daar verandert een docu niets aan.

De docu Verdacht heeft indruk op me gemaakt. Door de verhalen van enkele geïnterviewde kreeg ik plaatsvervangende schaamte. Dat wat zij hebben meegemaakt aangedaan door mijn eigen collega’s  is niet te geloven. Ik hoop dan ook oprecht dat het recht voor hen zal zegevieren.

Wat mij in enkele verhalen opviel was dat er bepaalde zaken zijn weggelaten. In het verhaal van de rapper ontbrak de aanleiding tot het duw en trekwerk. Hij moest achter de politie aanrijden en wat er vervolgens is gebeurd is is mij niet duidelijk geworden.

De man met de vlechten zegt in zijn interview geen flauw benul waarvoor hij uit zijn auto moest komen en gefouilleerd werd, maar heeft in het begin gezegd dat de agenten zeiden met een preventief fouilleringsaktie bezig te zijn.

In de verhalen kon ik niet opmaken, buiten die van het kasteel en de dijk dan, waar de personen zijn gecontroleerd. In welke steden, welke wijken. Ook kon ik niet opmaken of voor er staande houding had plaatsgevonden de kentekens van de auto’s zijn nagelopen en de antecedenten van de kentekenhouders zijn gecontroleerd. Hele belangrijke gegevens die kunnen duiden waarom een persoon zou moeten worden gecontroleerd.

De docu laat goed de frustratie zien van de geïnterviewden, frustratie die ik me kan voorstellen als je zo vaak gecontroleerd wordt. Dat het beter kan en moet ben ik het ook eens. Ik denk dat de politie op de goede weg is met voorlichting aan de collega’s  over dit onderwerp.

Als afsluiter wil ik zeggen dat er inderdaad enkele Haantjes bij de politie werken. Mannen en vrouwen die kort voor de kar staan en altijd in de problemen komen met de burger. Van deze collega’s heeft de rest op straat last, want de optredens door deze Haantjes blijven bij de omstanders in hun geheugen hangen. Andersom is dit hetzelfde. De petjes en bondkraagjes die iedere gelegenheid aanpakken om rottigheid te schoppen, lak hebben aan de regels en niet te hanteren zijn, ziet de burger op social media met grote regelmaat voorbij komen. Wil dat zeggen dat alle agenten slecht zijn, wil dat zeggen dat alle petjes en bondkraagjes slecht zijn.

De docu geeft met een bewust éénzijdige kijk misstanden bij de politie weer, maar zegt niet dat alle agenten zo te werk gaan. Twitter gaat vervolgens los op het racistische Nederlandse politieapparaat, onterecht in mijn ogen.

In de uitzending heb ik veel ware en rake woorden gehoord, maar die van Jurgen Rayman sprak mij het meeste aan. “Je kiest erzelf voor om je racistisch bejegend te voelen!” (ik hoop dat ik hem juist citeer)

De politie profileert dat is een feit en is onderdeel van het werk. Dat een miniem deeltje van alle agenten dit op huidskleur doet is ook een feit en dat noemt men etnisch profileren en hoort niet bij een professional. Een van de geïnterviewde merkte op dat hij zich ook regelmatig laat leiden door vooroordelen, menselijk maar van een agent mag je meer verwachten dan dat.

Wat ik van de uitzending heb opgestoken is dat ik teveel van mijn eigen werkwijze ben uitgegaan, dat er rotte appels bij de politie werken die weldegelijk etnisch profileren en dat we daar wat mee moeten.

Jacco Bezuijen

Open brief aan Diergaarde Blijdorp

Beste Diergaarde Blijdorp,

Ik stuur u een openbrief, niet alleen namens mij maar ook namens de vele gebruikers van assistentiehonden in Nederland. Mijn naam is Jacco Bezuijen en ben door mijn PTSS gebruiker geworden van een assistentie- buddyhond genaamd Jinke.

Ik hoef u dit waarschijnlijk niet eens te vertellen, want u heeft me de laatste maanden veelvuldig langs zien komen op Twitter en Facebook, misschien wel eens tot vervelens toe. Al bijna twee jaar vraag ik u om mij en mijn buddyhond toe te laten tot uw mooie Diergaarde, helaas nog steeds zonder resultaat en nog steeds laat u mij en met mij vele gebruikers van assistentiehonden in de kou voor uw toegangshekken staan. Nooit heb ik van u een antwoord gekregen op mijn Tweets of FB-posts. Oké, dat is niet helemaal waar, u heeft mij ooit eens naar het toegangsbeleid verwezen.

Gisteren las ik tot mijn verbazing in het Algemeen Dagblad dat u tot zeker na de zomer nog de tijd nodig heeft om uw doel te behalen en dat is mensen met een assistentiehond in uw park toe te laten.  U noemt in dit stuk een drietal zaken waardoor het nu niet mogelijk is om de assistentiehonden toe te laten.

De honden schrikken van de Tijger! Het vlinderparadijs is te warm! De krokodillenrivier is te benauwd, mensen met PTSS voelen zich daar niet op hun gemak!

Drie zaken die mijns inzien niet hoeft te leiden tot het niet toelaten van assistentiehonden. De vlindertuin niet toegankelijk maken,  waarschuwingsbord bij de Tijger dat honden kunnen schrikken en ik als PTSS-er kan zelf wel beslissen of ik mij ergens wel of niet op mijn gemak voel en anders is daar mijn Buddyhond die me weghaalt uit de situatie.

Het volgende wat mij zorgen baard is dat u alleen met de KNGF als gesprekspartner praat. De KNGF is een geweldige organisatie en ben ze eeuwig dankbaar dat ik via hun mijn Jinke heb gekregen. Zonder hun zou ik nu niet zo strijdvaardig in de pen klimmen om toegang tot uw park te krijgen. Zonder de KNGF zat ik nu nog verstopt binnen en kwam ik nergens. Waarom heeft u niet contact gezocht met Stichting Gebruikers Assistentiehonden! Deze organisatie is met Artis tot een goed werkend toelatingsbeleid gekomen. Tot volle tevredenheid van Artis mag ik wel zeggen.  U had dan niet opnieuw het wiel hoeven uitvinden!

In het artikel in het AD geeft u aan dat u vanaf nu regelmatig, zonder de KNGF, met eigen honden gaat oefenen in uw park. Mag ik u bij deze mijn hulp aanbieden. Ik ben bereid iedere week met mijn Jinke, in uw park, uw dieren te laten wennen aan honden. Ik weet ook dat u via Stichting Gebruikers Assistentiehonden, genoeg gebruikers bereid  zal vinden om uw dieren aan de honden te laten wennen.

Namens heel veel gebruikers van assistentiehonden spreek ik de hoop uit dat u als Diergaarde veel sneller dan dat u nu belooft voor ons uw deuren opent!

Het kan, kijk maar naar Artis, Gaia Zoo, Emmen, Amerfoort, Beeksebergen en nog vele andere dierenparken!

Met vriendelijke groet,

Jacco Bezuijen en Buddyhond Jinke

PS: Deze open brief zal ook verschijnen op Twitter en Facebook

Link naar het krantenartikel AD: https://www.ad.nl/rotterdam/hulphonden-schrikken-zich-een-hoedje-van-tijgers-in-blijdorp~ab3bfb92/

Goede morgen meneer Akerboom.

Heeft u een goed weekend gehad? Of hebben de berichten in kranten en op social media, van en over uw (oud) collega’s, uw stemming dit weekend beïnvloed!

Hoe triest sommige verhalen ook waren was mijn stemming dit weekend best aardig te noemen. Dat best aardig komt doordat ik zag hoe massaal er door de burgers is gereageerd op alle berichten. Het voelde als erkenning en een hart onder de riem, zo fijn dat wildvreemde mensen de moeite nemen om even een goed woord te plaatsen onder de berichten.

Ook riepen alle berichten een hoop frustratie op bij lotgenoten. Collega’s, ja ook die van u, die door PTSS geveld zijn en in het zelfde schuitje zitten of dreigen te geraken. Frustratie, omdat wij sterk het gevoel hebben dat we afgedankt zijn of worden door één van de mooiste organisaties van Nederland. Een organisatie waarvoor wij ons voor 100% hebben ingezet, loyaal zijn geweest, onszelf hebben weggecijferd en jarenlang zeer emotioneel en zwaar werk hebben verricht die voor een normaal mens niet te bevatten zijn!

Hoe komt dat nu dat wij dit gevoel hebben? Ik heb er dit weekend menigmaal over nagedacht.

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na een tweedaagse Paardencoaching georganiseerd door het BNMO. We waren met een mooie groep mensen. (Oud) dienders en oud militairen. Bijna allemaal vechten we tegen onze PTSS en de kameraadschap onderling is heel erg fijn om te mogen ervaren. Kameraadschap die ik alleen in Doorn en in diverse lotgenotengroepen voel. Kameraadschap voel ik niet vanuit de politie vandaan. Niet van mijn oud ploeggenoten, niet van mijn chefs, niet van mijn hoofden en eigenlijk nog het ergste, niet van u!

In mijn videoboodschap aan u  van afgelopen vrijdag, misschien heeft u hem ook daadwerkelijk bekeken, noem ik ons de ZWARTE SCHAPEN van de blauwe familie. Het omschrijft heel goed het gevoel van er niet meer bij horen!

Hoe kan het dat het lijkt of alles met betrekking tot PTSS binnen de politie zo moeizaam verloopt? Een simpel voorbeeld. In januari heb ik de kosten voor voer en verzekering voor mijn Buddyhond Jinke ingediend. Dit was van enkele maanden en was voor een bedrag van bijna 500 Euro. Tot op heden heb ik zelfs geen ontvangstbevestiging gehad en zag mij dit weekend dan ook genoodzaakt om een mail te sturen om mijn declaratie in behandeling te laten nemen. Wordt mijn declaratie binnen vijf werkdagen niet in behandeling genomen, zie ik geen andere mogelijkheid dan de politie in gebreken te stellen.  Weer een juridische procedure, niet omdat ik dat wil maar omdat het noodzakelijk is. 500 euro is voor mij heel veel geld!

1 maart j.l. ben ik met eervol ontslag gegaan. In oktober 2017 is deze datum vastgesteld met de garantie vanuit de politie dat zowel de aanvulling op mijn WIA uitkering geregeld zou zijn, alsmede het premievrij opbouwen van mijn pensioen. U raad het al, ook deze belofte is niet waar gemaakt. ABP is niet goed gegaan en moet er nu zelf achteraan. Niet erg, maar wel heel frustrerend, omdat mij dit geestelijk heel erg belast. Wat wel erg is is dat de APG niet geregeld is, in maart werd er niet uitgekeerd en dat leverde mij een financieel gat op van 400 euro. Of het deze maand wel geregeld is is nog maar de vraag. Dit levert stress op, want ook in mijn huishouden gaan de vaste lasten gewoon door en dienen wel op tijd betaald te worden. Stress maakt mij zieker dan dat ik al ben en werpt mij terug in mijn broze herstel.

Nu is er sinds kort een nieuwe commissie in het leven geroepen, deze heet “De commissie Buitensporigheid”! Een commissie die moet gaan bepalen of de door de politie erkende werkgerelateerde PTSS wel zodanig buitensporig is geweest dat de getroffen diender recht heeft op verhaal van restschade! Een commissie die wederom gaat vragen om een incidentenlijst. Een lijst die men ook al heeft moeten aanleveren om tot erkenning beroepsziekte te komen. Vijf jaar nadat bij mij werkgerelateerde PTSS is erkend, moet ik opnieuw voor deze commissie mijn trauma’s gaan oprakelen! Trauma’s die mij ongevraagd steeds in gedachte springen en mijn huidige leven bepalen, moet ik nu bewust gaan herbeleven. Ik moet dan ook nog een keuze gaan maken welke trauma’s ik ga opgeven, want het mogen er maar 5 zijn, terwijl ik er voor de 37 meest heftige onder behandeling ben geweest!  Is deze commissie in het leven geroepen door de politie vraag ik mij af, of is het de verzekeringsmaatschappij waar u uw aansprakelijkheidsverzekering heeft lopen die tot deze onmenselijke commissie heeft besloten?

Kan dit nu niet beter geregeld worden vraag ik mij dan hardop af! Ja, ik denk het wel, maar daar moet u wel voor open staan.

  1. Ga weer een gemeend menselijk gesprek aan met uw (oud) dienders met PTSS en kom niet alleen op de lijn als de wet Poortwachter hierom vraagt.
  2. Zorg dat de werkvloer bekend raakt met het fenomeen PTSS, te vaak horen we nog dat het maar een modeziekte is!
  3. Zorg voor preventie aan de voorkant van het probleem, als je eenmaal bent uitgevallen is er al teveel en in bijna alle gevallen onherstelbare schade aangericht!
  4. Duidelijke en eensluidende procedures.
  5. Termijnbewaking, zodat er geen juridisch gevecht hoeft te ontstaan.
  6. Zorg voor voldoende gemotiveerd, opgeleide en gekwalificeerde Case-Managers.
  7. Laat daadwerkelijk blijken dat u geeft om de dienders met PTSS en hun gezinnen.
  8. Samen in overleg over restschade ipv weer verschijnen voor een commissie en/of dure advocaten in de arm moeten nemen.
  9. Maak werk van een vorm van maatschappelijke erkenning, neem als voorbeeld de veteranen status bij defensie.
  10. Ondersteun zelfhulpgroepen zodat zij bij elkaar kunnen komen.
  11. Investeer in organisaties als het BNMO, zodat veel lotgenoten en hun gezinnen zich hier elkaar kunnen ontmoeten en mee kunnen doen aan activiteiten die bijdragen om beter met deze rot ziekte om te leren gaan.

U ziet het ideeën genoeg en wat zou het nu mooi zijn als u en een groep (ervarings)deskundigen dit kunnen gaan bewerkstelligen. Het hoeft echt niet moeilijk te zijn!

Ik hoop dat 2018 een jaar wordt waarin we echt menselijke stappen gaan maken in het PTSS dossier van de politie.

Hoogachtend,

 

Jacco Bezuijen

Fijn ik heb een eigen mening!

Het is al weer even terug dat ik mijn gedachten op papier heb gezet. Niet zozeer omdat ik niet wist wat ik moet schrijven, maar meer de manier waarop ik nu kan en mag schrijven!

Als politieagent kan en mag je niet altijd verwoorden hoe je persoonlijk tegen sommige zaken in de maatschappij aankijkt. Ik heb dat nooit echt als storend ervaren, de politie is waakzaam en dienstbaar aan alle burgers in Nederland en daarom behoor je als diender je ook neutraal op te stellen.

Of je nu als politieagent het wel of niet eens bent met de reden waarom een demonstratie gehouden wordt, je wordt ingezet om de rust en veiligheid te bewaren en dat doe je dan ook Blokkades van belangrijke objecten zullen worden opgeheven om de veiligheid van de maatschappij te waarborgen, ook al ben je het nog zo eens met de actievoerders, je eigen standpunt in deze doet er dan niet toe!

Sinds een week ben ik, na een eervol ontslag op medische gronden, weer burger en heb plots weer de vrijheid om mijn eigen mening te ventileren. Fijn zou je denken, schreeuw het maar van de daken! Maar zo eenvoudig is het niet. Zie het als dat je heel streng bent opgevoed en plots te horen krijgt dat de strengen regels opeens voor jou niet meer gelden. Wat doe je dan, sla je door, neem je het ervan of blijf je de regels die je altijd een vaste en veilige basis hebben gegeven trouw?

Door mijn PTSS neig ik heel sterk naar het eerste, het doorslaan! Maar weet me dan altijd weer gered door het stemmetje die me nog even op de regels van mijn strenge opvoeding wijst.

Fijn ik heb een eigen mening, maar wat ga ik er in de toekomst mee doen?

Vietnamese Loempia’s

Vandaag lang in de keuken gestaan om Vietnamese Loempia’s te maken. Zoals gewoonlijk deel ik het resultaat altijd met mijn vrienden via Facebook. De onvermijdelijke vraag werd natuurlijk gesteld:

“Hoe maak je nou zelf Vietnamese loempia’s?”

Laat ik beginnen met het boodschappenlijstje:

  • 2 Kipfilet of  1 doosje garnalen
  •  1 zakje Glasnoodles
  • 2 Bospeen
  • 1/2 Spitskool of Chineesekool
  • 2 Bosuitje of lente uitje
  • 22 Loempiavellen
  • Zout
  • Peper
  • 1 theelepel Gemberpoeder
  • 1 eetlepel Fishsaus
  • 1 eetlepel Suiker
  • Ei of water
  • Zonnebloem olie

Zorg dat je ruim de tijd hebt, want de bereiding vergt nogal werk!

Bereiding:

  • Ontdooi de loempiavellen
  • Snij de kipfilet of Garnalen in kleine stukjes.
  • Meng wat fishsaus, peper zout en gemberpoeder door de kip of garnalen.
  • Maak de glasnoodles zoals op de verpakking staat en koel deze onder koud water af en knip of snij deze vervolgens in kleine stukjes.
  • Snij de bospeen in Jullienes snijden, (heel dunnen sliertjes)
  • Snij de kool zeer fijn
  • Snij de ui zeer fijn
  • Bak in een klein beetje olie de kipfilet bruin of de garnalen tot ze wat roze kleuren.
  • Voeg de ui toe, bak even mee.
  • Voeg de peen, kool en kort geknipte glasnoodles toe, roerbak kort mee.
  • Zet de vulling even apart om wat af te koelen.
  • Doe suiker bij de vulling en schep deze er goed doorheen.
  • Klop een eitje of pak een kopje water
  • Pak een loempiavel en schep er wat vulling op en vouw tot een loempia. Rol ze goed strak op!
  • Plak de loempia dicht door wat ei of water te gebruiken.
  • Zet een wok met voldoende zonnebloem olie op het vuur en verwarm tot 170-180 graden. Loempia’s mogen tijdens het bakken de bodem van de pan niet raken, anders verbranden ze!
  • Bak de loempia’s rondom bruin.

 

Als je nu niet weet hoe je een loempia moet vouwen, kijk dan het volgende filmpje!
https://www.youtube.com/watch?v=JlpoouKLQ5w

 

Eet smakelijk en laat me even weten hoe het maken van jouw loempia’s is gegaan.

Nieuwe deur openen

Een nieuw jaar is weer begonnen en dit wordt een jaar met de nodige veranderingen. De grootste verandering wordt het feit dat ik na 23 jaar in maart opeens weer burger ben. Helaas houdt mijn jongensdroom dan op en moet ik afscheid gaan nemen van mijn werk bij de politie. Maar waar er deuren sluiten gaan er ook weer deuren open, hoor ik veel mensen tegen mij zeggen!

Deuren gaan niet vanzelf open en ik zal deze zelf moeten doen. 2017 was een jaar van berusting, het ontwikkelen van een positieve kijk op mijn PTSS. Wat kan ik niet en wat kan ik nog wel? Waar vind ik rust en wat maakt mij gelukkig? In 2017 kwam ik erachter dat ik heel veel behoefte aan rust en stilte nodig heb. De rust en stilte vond ik in Zweden en Oostenrijk, oorverdovende stilte mag ik wel zeggen. Het op een grote rots midden in de wildernis van Zweden zitten en me beseffen dat er buiten de wind en de vogels om mij heen, totaal geen storende geluiden zijn. Door deze rust werd mijn PTSS niet geprikkeld en voelde ik mij voor het eerst sinds vele jaren weer echt gelukkig, een gevoel die me de nodige tranen van geluk heeft opgeleverd.

In 2016 heb ik geprobeerd een deur te openen. Na een toelatingsexamen bij Nederlands beste fotografie opleiding, werd ik aangenomen op de vakopleiding van de Fotoacademie in Amsterdam. In fotografie ligt mijn passie en kan daar heerlijk mijn hoofd mee leeg maken. Helaas bleek ik te vroeg in mijn herstelproces een nieuwe deur te hebben geopend. De opleiding kostte, hoewel ik er maar één dag in de twee weken heen ging, mij geestelijk te veel energie. Ik kon alleen nog maar aan foto’s en opdrachten denken en raakte daardoor weer steeds dieper in de donkere krochten van mijn PTSS verzeild! De opleiding heb ik na drie maanden vaarwel moeten zeggen, de maanden daarna heb ik het gevoel van falen gehad, ook dit kon ik dus niet! Gelukkig drongen de woorden van mijn vakdocent Milan Gies pas later goed tot mij door. “Met of zonder academie, jij komt er wel!” waren zijn mooie woorden bij het afscheid nemen van mijn klas.

Na lang na te hebben gedacht, alle voors en tegens te hebben afgewogen, ga ik een nieuwe deur openen. Wat deze nieuwe doorgang mij gaat opleveren weet ik nog niet, maar het wordt een combinatie van het opzoeken van stilte en deze stilte vast te leggen in woord en beeld. In maart ga ik samen met mijn buddyhond Jinke, mijn camera en pen en papier, aan een reis naar zuid Europa beginnen. Drie weken ga we naar Spanje om daar op zoek te gaan naar de stilte die ik ook in Zweden en Oostenrijk heb mogen ervaren.

Om mijzelf geen druk op te leggen ga ik na de reis bekijken wat ik met alle verhalen en foto’s ga doen.  Het zou zo maar eens mijn derde boek kunnen gaan opleveren.

Yoga en Mindfulness

Sinds een paar weken heb ik een besloten Facebookgroep opgezet voor hulpverleners met PTSS en hun partners. Nu zal je denken, maar daar zijn er toch al heel veel van. Dat klopt, maar ik probeer een pagina te onderhouden waar we even niet negatief zijn naar een werkgever of een instantie zoals het UWV! Een pagina waar we geen trauma’s aan elkaar vertellen omdat dit anderen te veel triggert en herbelevingen veroorzaakt. De pagina moet een plek zijn waar we elkaar positief beïnvloeden, waar we elkaar tips and tricks geven hoe we ondanks alle ellende die onze ziekte met zich meebrengt, positiever in het leven kunnen staan.

Het mooie van deze site is dat men elkaar op vele vlakken op gaat zoeken en dingen gaan organiseren en ondernemen. We laten elkaar kennis maken met onze hobby’s. Er blijkt heel veel creativiteit onder de leden te zijn. Er wordt geschilderd, gefotografeerd, geboetseerd aan de mooiste kunstwerken.

Ook op gebied van sport en ontspanning proberen we elkaar positief te beïnvloeden. Voor gisteren stond er een middag Yoga en mindfulness op het programma. Dit door de leden zelf georganiseerde evenement vond plaats aan de Basis in Doorn. Wij komen hier regelmatig omdat de De Bond van Nederlandse Militaire Oorlogs- en Dienstslachtoffers (BNMO) hier meerdaagse cursussen geeft om beter met de ziekte of handicap om te gaan. Deze cursussen zijn ook toegankelijk voor hulpverleners die werkzaam zijn of geweest zijn bij bijvoorbeeld de politie, ambulancedienst en brandweer. Voor mij is de Basis een veilige plek, een plek waar ik even niet anders ben dan een ander. Waar ik onbedaarlijk kan lachen zonder bang te hoeven zijn dat andere daar een oordeel over hebben, want hoe kan je nou lol hebben als je PTSS hebt!

Met acht mannen en vrouwen, lotgenoten en hun partners, meldden wij ons klokslag één uur in Doorn om van Nathalia les te gaan krijgen in Yoga en Mindfulness. Nathalia is een politiecollega die zich meer dan verdienstelijk inzet voor de gezondheid van haar collega’s en een vrouw met een heel groot hart is en een bijzonder positieve kijk op de wereld heeft. Het fijne voor de politiewereld is dat zij steeds meer ruimte en tijd krijgt om zich voor collega’s in te mogen zetten.

Nathalia liet ons eerst nadenken over gewoontes die wij op een dag hebben en als onmisbaar worden ervaren. Waarvan sla je uit het lood als dit onderdeel op een dag er plots niet meer is. Is dit wel zo onmisbaar als je denkt of zorgt je mindset ervoor dat je hierdoor van slag raakt. Ik, verstokt roker, kan bij het naar bed gaan al helemaal van slag zijn als er geen sigaret meer in huis is om de volgende dag mee te beginnen. Ik kan daar een halve nacht van wakker liggen en in het ergste geval stap ik dan in de auto om ergens een pak peuken te scoren. Van de zotte natuurlijk, want de winkel is ’s morgens om acht uur gewoon open. Het je aanleren om je mindset te veranderen en het niet als een probleem te zien, want de oplossing ligt in het om acht uur al open gaan van de winkel, klinkt en is heel simpel.  Nu nog in de praktijk brengen!

Wandelschoenen aan en het bos in voor een Mindfulness Stiltewandeling. De opdracht was om zonder iets tegen elkaar te zeggen te gaan wandelen en alleen maar te luisteren naar de omgeving waar we in liepen. Ik heb veel last van externe prikkels, harde geluiden, auto’s, vliegtuigen en treinen. Ik kan daar helemaal van slag van raken en in het ergste geval schakelt mijn lichaam zich uit en val ik in slaap. Lopend in het bos, normaal een plek waar ik rust vind, kon ik alleen maar het geluid horen van de  in de verte langsrijdende auto’s op de snelweg en van de treinen die over een spoor kilometers verderop rijden. Hoe ik mij ook probeerde te concentreren op fluitende vogels en ritselende takken en bladeren ging ik steeds meer die vreselijke snelweg en treinen horen. Pas toen ik de opdracht kreeg om het mooie van het bos te zien, kreeg de fotograaf in mij de overhand en kon ik in plaatjes gaan denken. Ik zag mooie paden, mooie knoestige bomen en vogels. Toen pas kon ik mij afsluiten voor de storende geluiden die niet in een bos thuis horen.

In de bewegingszaal van de Basis hebben wij hierna anderhalf uur aan Yoga gedaan. Buiten de honden uitlaten heb ik weinig tot geen beweging en ben zo stijf als een plank. Voorover bukken om de honden aan de riem te doen is al een hele sport op zich! Dit was voor mij de derde keer dat ik serieus met Yoga heb meegedaan. Tot een paar jaar geleden schaamde ik mij om hieraan mee te doen. Ik vond Yoga zweverig en geen stoere (politie)mannen ding. Maar nu vind ik het heerlijk! De wijze waarop wij deze les krijgen voorgeschoteld kost niet al te veel energie, maar je gebruikt al je spieren, zelf die waarvan je niet wist dat je ze hebt. Jinke mijn PTSS Buddyhond vind deze lessen ook geweldig , want nu krijgt ze de kans om het baasje helemaal af te lebberen als hij staande op handen en voeten zich niet kan verweren. Het fijnste onderdeel vind ik de afsluiting. Even languit op je rug liggen onder een dekentje en heel bewust met je ademhaling bezig zijn. Waar het me thuis maar niet lukt om totaal ontspannen in slaap te vallen, ben ik hier na acht ademhalingen in dromenland.

Deze middag was zeer geslaagd en dat viel ook de mensen van de Basis op. We gaan eens bekijken of we deze les structureel kunnen gaan onderbrengen bij het BNMO zodat er meer hulpverleners en hun partners hieraan deel kunnen nemen.

Helemaal versleten na deze dag bij thuiskomst mijn bedje opgezocht en direct de ademhalingsoefeningen toegepast en wat denk je! Ik viel vrijwel meteen in slaap.

Waar het opzetten van een Facebookgroep allemaal niet toe kan leiden!

Interessante links:  https://www.de-basis.nl/ https://www.bnmo.nl/

Enjoy this blog? Please spread the word :)