Buddyhond

26 maart 2019 PTSS

Op tijd vertrokken we met de auto naar Amstelveen, Sandra reed zoals gewoonlijk en zat ik zenuwachtig op de passagiersstoel. We waren onderweg naar een voorlichtingsbijeenkomst van het KNGF over buddyhonden. Sinds 2012 werkt het KNGF nauw samen met de Basis in Doorn om buddyhonden op te leiden voor (oud-) geüniformeerde met een posttraumatische stressstoornis (PTSS).

We waren benieuwd of een buddyhond iets voor mij zou kunnen betekenen. Tijdens de rit kwamen we tot de conclusie dat ik best wel een zaken had waarbij ik hulp zou kunnen gebruiken.

  • Structuur aan brengen in mijn dagelijks bestaan.
  • Hulp in grote drukte.
  • Hulp bij boodschappen doen.
  • Veilig voelen op straat.
  • Wakker worden gemaakt uit een nachtmerrie.
  • Afleiding als ik in mijn gedachten verstrikt raak.
  • Uit een herbeleving gehaald worden.
  • Niet meer bang zijn in het donker.

In een zaaltje werden we welkom geheten en met ons waren er nog een zestal lotgenoten met hun partner op de voorlichtingsdag afgekomen. Ik voelde mij zo gespannen dat ik goed mijn best moest doen om alles goed te volgen. Ik zag hoe de anderen net zoveel moeite hadden om zich te concentreren als mij en alle moeite moesten doen om niet weg te lopen door zoveel spanning en stress.

Na de voorlichting werden we uitgenodigd om mee te gaan naar de kennels waar de honden in opleiding verbleven. Wat ik bij binnenkomst in de kennel voelde en om mij heen zag gebeuren, is bijna niet te beschrijven. Ik voelde de spanning van mij afglijden en voelde een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht verschijnen. Ik zag hoe mijn lotgenoten exact het zelfde overkwam. De spanning die net nog zo voelbaar was, was in één keer uit de lucht. Er werden tranen van opluchting en blijdschap gelaten. Wat was dat een machtig gevoel, dat alleen al het aaien en kroelen met deze geweldige honden zo’n positieve uitwerking op ons gestel had.

Na enkele weken kregen we thuis twee maatschappelijk werkers van De Basis op bezoek. Zij stelde heel veel vragen over hoe het met mij ging en waar een buddyhond mij zou kunnen helpen. Het advies die zij een paar dagen later uitbrachten was positief en er werd een afspraak gemaakt met het KNGF voor een huisbezoek. Gelukkig hoefde ik niet in detail te treden over mijn PTSS en hoefde ik alleen maar aan de medewerker van het KNGF te geven wat ik zou willen dat de buddyhond voor mij zou kunnen doen. Met ook van het KNGF een positief advies en de toezegging dat ik op de wachtlijst zou komen te staan voor een buddyhond, begon voor ons het lange wachten.

In totaal zestien maanden heb ik moeten wachten op het verlossende telefoontje dat er een match voor mij was. Ik kreeg een foto toegestuurd van een blonde labrador met de naam Jinke. Ik mocht deze foto, alleen met mijn eigen gezin delen, pas als de onze ontmoeting positief zou uitpakken mocht ik het wereldkundig maken.

Daar stonden wij dan, bij één van de losloopvelden op het KNGF terrein, te wachten tot mijn match aan mij zou worden voorgesteld. Maar eerst mocht onze eigen hond Dycke kennis maken met Jinke. Als de dames niet met elkaar overweg zouden kunnen, zou dit betekenen dat Jinke niet aan mij zou worden toegewezen. Gespannen stonden wij te kijken, hoe beide los werden gelaten op het veld en wat wij zagen was prachtig. Dycke en Jinke waren direct de grootste vriendinnen er werd achter elkaar aangerend en gespeeld, mooier als dit kon niet. Toen was het aan Jinke en mij. Alleen al hoe ze er uitzag was voor mij al voldoende om op slag verliefd te worden, maar zou Jinke dat ook zo zien? Ik stapte het veld op en Jinke kwam gelijk naar me toe. Ik zakte door mijn knieën en kreeg gelijk een lebber in mijn gezicht. Mijn gezicht was nat, niet alleen van hondenspeeksel, maar ook van de tranen die over mijn wangen liepen. We knuffelde en speelde samen en toen was het veel te snel weer tijd om afscheid te nemen. Jinke werd weer naar de kennel gebracht en daar stonden we dan, Sandra, Dycke en ik. We moesten allemaal even bijkomen van wat ons net was overkomen. Toen de trainer terug kwam en zei dat ik er een nacht over na moest denken of ik met Jinke verder zou willen, baalde ik als een stekker. “Natuurlijk wil ik met Jinke verder” schreeuwde ik van binnen, maar moest echt een nacht geduld hebben om mijn ja aan de KNGF door te geven.   

Ook het KNGF was positief over de match en twee weken na de ontmoeting ging het dan echt gebeuren, Jinke kwam bij ons thuis wonen. Op een maandag morgen kwam Herman, de trainer van het KNGF, Jinke afleveren en dit was ook de start van de driedaagse thuistraining.

De eerste dag bestond uit kennis maken met Jinke en Jinke aan haar nieuwe thuis te laten wennen.  Haar haar twee manden laten zien, één in de woonkamer en één naast mijn bed. Toen naar buiten om wat commando’s aan te leren. Voor het eerst met haar loslopen en een balletje gooien. Al met al waren we drie uur aan het trainen geweest en ik was door de spanning die ik al dagen voor haar komst had opgebouwd heel erg moe. We besloten om het alleen bij de ochtendtraining te houden en de volgende dag verder te gaan. We namen afscheid van Herman en ik dook mijn bedje in en voor het eerst lag Jinke naast me in haar mand. Ik heb haar een tijdje aangekeken en geaaid. Ook Jinke was moe en viel al snel in slaap en ik niet veel later.

De volgende dag ging voor het eerst Jinke haar werkdekje om en gingen we samen met Herman trainen in het winkelgebied vlak bij ons huis. Ik was gespannen en Jinke deed stinkend haar best om me goed in de gaten te houden. We besloten om de Albert Heijn binnen te gaan, omdat ik hier altijd mijn boodschappen doe. Halverwege de winkel besefte ik mij opeens dat doordat ik met Jinke liep, mensen opeens zagen dat er iets met mij aan de hand was. Voordat Jinke er was zagen mensen niet aan me dat ik ziek ben, dat ik PTSS heb. Alleen mensen die mij goed kennen kunnen aan mijn ogen zien hoe het met me gaat. Ik begon tussen de schappen te huilen en Herman voelde zich duidelijk wat ongemakkelijk. Toen ik weer wat gekalmeerd was, vroeg Herman waarom ik moest huilen. Ik vertelde hem dat door Jinke mensen nu eindelijk mijn onzichtbare ziekte kunnen zien. Jinke is zeg maar mijn gebroken been waardoor mensen rekening met me kunnen gaan houden.

De drie trainingsdagen waren voorbij gevlogen en de tijd van een band opbouwen tussen Jinke en mij kon nu echt beginnen. Het gezin mocht de eerste paar maanden maar vijf speelminuten op een dag met Jinke hebben, de overige speelmomenten moest ze bij mij halen, best een hele opgave voor het gezin, want Jinke is zo ontzettend aaibaar.

Het was voor Sandra een tijd van loslaten, loslaten van een groot stuk van de zorg voor mij. Het afschermen van mij, omdat het ergens te druk was of dat mensen te dicht bij me kwamen staan. Het voor mij beslissen of ik ergens wel of niet heen zou kunnen, bijvoorbeeld een drukke markt opgaan. Mij observeren of ik tijdens een bezoekje aan vrienden niet te lang bleef zitten, te veel prikkels kreeg en daar dan dagen last van zou hebben. Maar het rotste voor Sandra was het feit dat alles in deze begin tijd om Jinke draaide. Ik liep op straat met Jinke en Sandra liep naast of achter me. Waar we, voordat Jinke kwam, altijd hand in hand liepen liep ze nu alleen. Jinke kreeg de hele dag aandacht van me en ik vergat vaak dat Sandra ook aandacht nodig had. Als we naar bed gingen dan kreeg Jinke de laatste nachtzoen en een aai over haar bol en ik vergat regelmatig Sandra een goede nacht te wensen.

Het was dan ook niet gek dat Sandra best jaloers werd op mijn nieuwe blonde vriendin en zij Jinke even een tijdje echt niet leuk heeft gevonden. Na verloop van tijd kwam het besef dat Jinke heel veel werk uit haar handen nam en zij daardoor ook meer rust kreeg. Sandra hoefde niet meer de hele dag op met te letten, met me mee te gaan of me te beschermen tegen alles waar ik last van had of zou kunnen krijgen. Jinke gaf mij en daardoor ook Sandra een stukje leven terug. Ik werd weer wat zelfstandiger en Sandra had meer tijd voor zichzelf over.

Sinds de komst van Jinke is mijn, zoals het KNGF dat zo mooi noemt, kwaliteit van leven toegenomen. Ik blijf niet langer dan een minuut of vijf in gedachte verzonken, ik onderneem weer dingen zelf, ik kom op plekken waar ik een jaar of vier niet meer heb durven komen. Ik voel me veiliger. Ik doe een stuk rustiger boodschappen dan voor de komst van Jinke. Jinke remt mij af als ik weer eens zo druk word dat ik normaal na enige tijd zou instorten. Ik ben naar een theater voorstelling geweest. Ik ga weer uit eten. Ik ben naar voetbalwedstrijden in de eredivisie geweest met mijn kinderen, oké, wel op de mindervalide tribune, maar ben wel geweest en in september vorig jaar ben ik voor het eerst alleen met Jinke op het vliegtuig naar Zweden gestapt voor tien dagen rust.

De komst van Jinke heeft veel goeds gebracht en daar ben ik erg dankbaar voor, maar weet ook dat Jinke niet het medicijn voor genezing van mijn PTSS maar een hulpmiddel is om beter met mijn PTSS overweg te kunnen.

Ik wil dan ook het KNGF en de Basis in Doorn bedanken voor de mogelijkheid die ik heb gekregen om in aanmerking te komen voor een Buddyhond. Dit alles was niet mogelijk geweest als onze, helaas veel te vroeg overleden, oud korpschef Gerard Bouman zich niet voor de volle 100% had ingezet voor buddyhonden voor zijn door het werk psychisch beschadigde dienders.

Please follow and like us:

14 Replies to “Buddyhond”

  1. Marja schreef:

    Geweldig, kippenvel en natte wangen!! Hoewel ik weet wat een hond voor je kan betekenen. Wij zijn namelijk puppypleeggezin voor KNGF en hebben al veel mensen blij gemaakt. Ondanks dat het af en toe lastig is om afscheid te nemen van “jouw” Hond. Maar je bent zo trots als he ziet hoe blij de baas is met zijn/haar hond!! Super Jacco en Jinke en je gezin. Daar doen we het voor!!!

  2. Debora schreef:

    Wat een mooi verhaal. En ook goed om te lezen dat het jouw goed doet.
    Je weer een hoop onderneemt.
    Blijf je blogs schrijven geniet ervan soms met kippenvel soms met een big smile en soms met hele natte ogen.
    Stiekem hoop ik ooit nog een boek van je in de winkel te mogen vinden.

    • jack112 schreef:

      Dank je wel Debora, mijn twee boeken kun je in de boekenwinkel bestellen. “Hoe mijn jongensdroom een nachtmerrie werd” en “Belevenissen van een agent” zijn ook via Bol.com te bestellen.

      • Debora schreef:

        Hoi Jacco

        Beide in de boekenkast staan. Hoopte hier nooit mee in aanraking te komen (ptss) 2016 kreeg mijn man de diagnose door werkzaamheden binnen de politie organisatie. Daarna gelijk je boeken besteld om me in te lezen wat is ptss wat houd het in wat doet het met iemand. Ook ik ben mee geweest naar bijeenkomsten met lotgenoten binnen de politie. En nu vermijd ik alles wat er mee te maken heeft 23 maart 2019 zelf de diagnose gekregen niet met werk opgelopen of via partner. Maar ergens in mijn jeugd. Dus jouw blogs maken een hoop los de muur mijn zelfsbescherming is weg. Wordt sneller boos sneller verdrietig vermijd een hoop dingen om niet getrickerd te worden.

        Dank je voor jouw verhalen lotgenoten hebben hier wat aan denk ik. Ik in ieder geval een heleboel

  3. Aad van 't Hof. schreef:

    Jacco, ik heb geen hulphond.Gelukkig nooit nodig gehad, zoals jij en veel van jouw lotgenoten. Als echt “hondenmens” weet ik wel wat een hond voor een mens kan betekenen in goede- en slechte tijden. Wat geweldig dat jij jouw “maat” hebt gevonden. Wat geweldig dat er mensen zijn die zo’n hond kunnen opleiden. Ik geniet van je stukjes. Ga ook vooral door met schrijven!

    • jack112 schreef:

      Dank je Aad, de mensen die de toekomstige assistentiehonden opvoeden en er na een jaar weer afstand van doen zijn in mijn ogen ware helden. Zonder deze mensen zou ik nu niet zover zijn.

  4. Michel Blessing schreef:

    Wat een mooi verhaal! Ik ben helemaal ontroerd.

    Mijn neef krijgt binnenkort / heeft een buddyhond en is ontzettend blij.

  5. Ben schreef:

    Beste Jacco,

    Wat een heftig verhaal, bedankt voor je openheid. Ontroerend om te lezen. Geniet van alles van wat je weer kunt samen met Jinke.
    Ik ga je boek lezen.

  6. Petra schreef:

    als gastgezin van Vom Falorie, psychiatrische hulphonden herken ik jou verhaal… de honden maken een wereld van verschil, soms letterlijk het verschil tussen leven en dood.
    Het is zo mooi om te horen dat de pup, die ik opgevoed heb dit verschil mag maken (daar bedoel ik niet Jinke mee maar een pup van Vom Falorie die inmiddels aan het werk is.)

    • jack112 schreef:

      Wij hebben nu een heel goed contact met het puppy pleeggezin van Jinke.ook zij zijn zo blij meer het resultaat van hun eerste jaar opvoeden en dat Jinke zo’n verschil maakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Enjoy this blog? Please spread the word :)