Juristen, advocaten en commissies

28 maart 2019 PTSS

Wat is politieagent toch een mooi en dankbaar beroep, eigenlijk vind ik het nog steeds het mooiste beroep wat er bestaat. Wat ben ik er trots op dat ik deel heb mogen uitmaken van deze hechte blauwe familie. Ik zeg met nadruk “mogen zijn” want ik heb al een tijdje het gevoel dat ik buiten de familie ben geplaatst, het zogenaamde zwaarte schaap.

Voor maart 2013, de maand dat ik met PTSS uitviel, hoorde ik er nog helemaal bij de blauwe familie. Wat heb ik samen met mijn collega’s geweldig mooie dingen mogen doen in de soms extreem moeilijke situaties en omstandigheden. We gingen voor elkaar door het vuur, soms met gevaar voor eigen leven.

Als je dan ziek wordt, in mijn geval PTSS, dan krijg je met een hele andere kant van de organisatie te maken. Dan heb ik het niet over collega’s die je ziekte niet begrijpen, die PTSS een mode ziekte vinden, die je een aansteller vinden of denken dat je toneel speelt en je alleen voor het geld ziek hebt gemeld, want als je arbeidsongeschikt wordt verklaard maak je aanspraak op de smartengeldregeling. Ik heb het over het bureaucratische deel van de politie.

Als je net met PTSS thuis komt te zitten is de chaos in je hoofd zo groot dat je geen enkel idee hebt wat je lichamelijk en geestelijk staat te wachten met deze shit ziekte. Wat je ook niet weet is wat er via je werkgever geregeld moet gaan worden, wat houd bijvoorbeeld de Wet Poortwachter in en bij wie kan ik terecht voor vragen. Ik had de mazzel dat Sandra in de begin tijd een leidinggevende functie had binnen de politie en veel met zorgdossiers bezig was. Sandra zorgde ervoor dat zaken geregeld werden als zij zag dat dingen niet goed liepen. Sandra probeerde mijn chef hier en daar bij te sturen als hij zaken dreigde te vergeten, maar dit moest wel op zo’n manier dat zij niemand tegen de schenen zou trappen.

De eerste echte problemen waar we tegenaan liepen was de erkenning van mijn ziekte als beroepsziekte. Een officiële beslissing dat mijn PTSS was veroorzaakt door het zware werk wat ik jaren had gedaan. Wij waren er vanuit gegaan dat de aanvraag gelijk liep met het onderzoek naar mijn PTSS. Een onderzoek die door de politie was aangevraagd en waarvan zij zelf ook de uitkomst van de artsen hadden ontvangen. Het bleek dat ikzelf dit rapport met de uitkomst “Werkgerelateerde PTSS”, zelf nogmaals bij de politie moest indienen om erkenning te verkrijgen. Gelukkig kwamen wij daar zelf na vier maanden al achter en hebben een officieel verzoek tot erkenning gedaan. Er zijn gevallen bekend dat pas na meer dan een jaar lotgenoten te horen kregen dat zij zelf de erkenning aan moesten vragen, niet vanuit de politie maar zij werden er door lotgenoten op.

De aanvraag tot erkenning van mijn PTSS als beroepsziekte liep niet zoals het hoorde. Op mijn verzoek tot erkenning werd niet gereageerd en na een week of acht heb ik de politie ingebreke moeten stellen om ze tot een beslissing  te bewegen. De ingebrekestelling had effect en na drie weken kreeg ik mijn erkenning beroepsziekte.

De erkenning is zo belangrijk, omdat deze zorgt dat je recht hebt op vergoeding van medische zorg die voortvloeit uit je ziekte, ook maak je aanspraak op vergoedingen voor medische zorg voor gezinsleden die door jouw ziekte in de problemen komen. De erkenning regelt nog meer, bijvoorbeeld en je na zeven maanden ziek thuis zitten niet gekort wordt op je salaris, althans dat is de bedoeling.

Waarschijnlijk had ik de pech dat in 2013 het meldpunt PTSS werd opgetuigd en dat daardoor de afhandeling van administratieve zaken niet goed verliep, maar het was wel erg frustrerend als je meerdere malen je declaratie terug krijgt, omdat er één bedrag niet correct is overgenomen van een factuur. Het is heel frustrerend dat je na zeven maanden plots officiële brieven krijgt dat je toch gekort gaat worden op je salaris. Het zijn zaken die je er niet bij kan hebben in je hoofd en ik kon me daar erg druk om maken.

Nu weet ik dat de problemen met het meldpunt vervelend was, maar niet zo frustrerend en stressvol als het traject van aansprakelijk stellen van de Nationale politie voor de restschade die je door je ziekte, arbeidsongeschiktheid en ontslag oploopt.

Wat is restschade zult u zich afvragen! Zaken die onder restschade kunnen vallen kunnen  bijvoorbeeld zijn:

  • Uitblijven Loonsverhoging
  • Eventueel mislopen promotie
  • Het pensioengat wat ontstaat
  • Geen 13e maand
  • Vakantiegeld
  • Bonussen
  • Huishoudelijke hulp
  • Hogere energiekosten

Voor dat je ook maar iets van een berekening kan indienen moet je aanvraag getoetst worden, in mijn geval was dat door de Commissie Buitensporigheid. Er zijn verschillende wijze van afhandeling restschade, dit is afhankelijk van  de periode waarin je ziek bent geworden. In alle gevallen is de weg die je hierin moet afleggen er één van vele opgeworpen hindernissen en heb je pech dan bouwen ze gaandeweg je procedure nog een extra obstakel in.

De commissie buitensporigheid was een “Onafhankelijke” commissie van verzekeringmaatschappij Achmea, de maatschappij waar de Nationale Politie haar aansprakelijkheid had verzekerd, niet echt een onafhankelijke commissie dus. Deze commissie vroeg bij indienen van de aansprakelijkheid om vijf incidenten waardoor ik PTSS had opgelopen, ook moest ik aangeven waarom ik vind dat de Nationale Politie tekort is geschoten in hun zorg naar mij als werknemer.

Het terug halen en opzoeken van de heftige incidenten is een kwelling en ziekmakend voor iemand met PTSS, maar de commissie moest deze vijf incidenten hebben voor een beoordeling. Ik vroeg mijn Case-manager  of hij voor mij een uitdraai wilde maken van alle dodelijke aanrijdingen en aanrijding met zwaar lichamelijk letsel waar ik vanaf 2007 tot 2013 bij was geweest. Deze lijst hoefde alleen maar de proces-verbaal nummers te bevatten, geen namen van slachtoffer, verdachten of betrokkenen. Ook vroeg ik hem om een uitdraai van Team Collegiale Ondersteuning (TCO) met daarop aangetekend hoe vaak ik bij een gesprek van hen aanwezig ben geweest.  Het TCO komt na een schokkend incident aan het bureau komt om over het incident te praten en kijken hoe je het incident ervaren hebt. Zij kunnen, mocht het nodig zijn, hulp voor je inroepen als men vindt dat je dit nodig hebt.

Beide lijsten heb ik nooit mogen ontvangen. De lijst met incidenten was niet op te vragen, omdat al mijn incidenten meer dan vijf jaar terug hadden plaatsgevonden en door de wet op de privacy niet meer opvraagbaar! Later kreeg ik ook een mail dat ook al waren deze incidenten wel te vinden ik daar geen uitdraai van kreeg, dit omdat de Nationale Politie partij was in mijn aansprakelijkheidstelling. De lijst van het TCO was niet te verkrijgen. Ik moest dus zelf gaan graven in mijn geheugen en zoeken op internet naar de incidenten waardoor ik PTSS heb opgelopen, een helse klus die me meerdere dagen heeft gekost. Het opzoeken van de incidenten bracht mij bij ieder gevonden incident terug naar de plek waar het plaats had gevonden. Ik kreeg herbelevingen, angstaanvallen en vreselijke nachtmerries, maar dit was een noodzakelijk kwaad om mijn lijstje voor de commissie compleet te maken.

Met mijn eigen opgezochte lijstje, een rapport van een onderzoeksbureau die het reilen en zeilen van mijn afdeling had onderzocht en tot schokkende conclusies was gekomen voor wat betreft de zorg voor het personeel , delen uit mijn boek “Hoe een jongensdroom een nachtmerrie werd”  waarin ik open vertel wat PTSS met mij doet, stelde mijn advocaat een dik dossier samen. De termijnen die de commissie in acht moest nemen om te reageren op de stukken verstreken en we moesten de commissie met een ingebrekestelling en daarna met nog een dwangsom dwingen tot het nemen van een beslissing in mijn dossier.

Na weken kwam dan uiteindelijk het oordeel van de commissie “De aansprakelijkheid wordt niet erkend”. De uiteindelijke schriftelijke onderbouwing van het besluit liet ook nog eens een paar maanden op zich wachten. Aan de hand van deze onderbouwing zou ik kunnen beslissen of ik in bezwaar zou kunnen gaan. De schriftelijke onderbouwing was een lachertje. Het oordeel om niet te erkennen werd alleen genomen op de door mij aangedragen incidenten. De commissie oordeelde in al hun wijsheid dat alle agenten in Nederland dit meemaken en dat dit aantal incidenten niet buitensporig was. Er werd niets over de overige ingediende stukken gerept. Wel stond er in een zin geschreven dat mijn Case-manager een lijst van vijftien dodelijke aanrijdingen had aangeleverd waar ik bij betrokken was, maar omdat ik deze niet zelf had aangeleverd, hebben zij deze niet in hun beoordeling meenemen. Hoe kan het dat eerst geen incidenten konden worden gevonden er nu opeens een lijst van 15 dodelijke incidenten lag?

U zult begrijpen dat ik in bezwaar ben gegaan na deze uitspraak van de commissie. De commissie bestaat nu niet meer, omdat Achmea sinds 1 januari 2019 niet meer de verzekeraar is van de Nationale politie. Mijn zaak moet nu voorkomen bij een nieuwe commissie binnen de politie. Ook nu zijn de termijnen van reageren op mijn bezwaar al weer lang verstreken en  loopt er al weer vijf weken een dwangsom om behandeling van mijn zaak af te dwingen, maar het blijft tot nu toe doodstil vanuit de zijde van de Nationale Politie.

Mijn verhaal staat niet op zichzelf, met mij zijn er tientallen lotgenoten die verwikkeld zijn in een restschade procedure die traag of getraineerd worden door commissies, advocaten en juristen van de Nationale Politie. Hoe kan het zijn dat een organisatie die Waakzaam, dienstbaar en integriteit  zo hoog in het vaandel heeft staan, zo belabberd en zo naar het schijnt zonder gevoel met hun ziek (ex)personeel omgaat.

Please follow and like us:
error

9 Replies to “Juristen, advocaten en commissies”

  1. Toni schreef:

    Jacco jij en ik worden geen 100 jaar.
    Onze ex werkgevers de Politie en de Marechaussee wel.
    Daar is 1 van de redenen waarom ze jou wanhopig proberen te krijgen door maar eindeloos beslissingen voor zich uit te schuiven.
    Wij geven vanzelf een keer op denken ze..
    Hou vol Jacco.
    Groet Toni

  2. Taco Asma schreef:

    Geen woorden voor, behalve dat dit TE TRIEST IS!! Schandelijk gewoon weg…
    Ook ik ben werkzaam bij dit bedrijf – een organisatie met professionals – althans dat zeggen ze zelf. PTSS is maatwerk en elke situatie, elke betrokken collega uniek.
    Heel veel sterkte en tevens de wens dat ‘alles’ een plekje mag gaan krijgen t.z.t.

    • jack112 schreef:

      Dank je Taco, ik hoop echt dat er verbetering komt in de afhandeling en behandeling van lotgenoten. Voor mij een beetje lotgenoten is dat te laat, maar voor nieuwe gevallen van ptss hoop ik dat het beter zal gaan.

  3. Jack Druppers schreef:

    Mijn eigen teleurstellingen met de handelswijze van het korps naar mij toe tijdens mijn donkerste dagen zal ik achterwege laten. Iedere week roei ik met acht collega’s indie met ptss zijn belast. Zeven van de acht zijn in soortgelijke procedures beland als jij beschrijft en allemaal zijn ze verwikkeld in bezwaarprocedures. Je bent O afhankelijk van het empatisch vermogen van je plaatselijke chef en je casemanager. En wat je zegt, dat je mentaal al uitgeput bent door de ziekte en gedwongen wordt door slecht functionerende en belanghebbende partijen, om van alles te moeten. Als iemand daar juist niet toe in staat is, zijn het jullie wel. Waanzinnig veel sterkte en ik wens je alle gerechtigheid, ondanks dat de politieorganisatie, die gerechtigheid als hoofdtaak heeft in de samenleving, dat probeert te voorkomen.

    • jack112 schreef:

      Hoi Jack, dank je en wat je zegt is maar al te waar. Hoop dat jij alles een beetje op een rijtje hebt gekregen na alles wat jij hebt moeten doorstaan. Soms verlang ik nog wel eens naar onze tijd in Barendrecht, toen was alles nog leuk, nieuw en spannend. Fijn weekend.

  4. Dennis Spaanstra schreef:

    Indrukwekkend verhaal!

    Het fenomeen ptss is geen mode ziekte, maar van alle tijden. Vroeger verdwenen slachtoffers alleen stilletjes op de achtergrond. Tegenwoordig vinden we dat we te beschaafd zijn om dit nog te laten gebeuren. Hoop ik.

    Een gemiddeld mens krijgt tegenwoordig zo onnoemelijk veel meer informatie tot zich, vergeleken met een paar decennia geleden. Dat komt oa door internet en social media. Daarnaast wordt de maatschappij harder en harder. Vandaag stond er weer een artikel op de voorpagina van een grote krant welke ging over geweld tegen agenten. Ik las over als fysiek geweld, bedreiging en zelfs aanranding tegen agenten. Bizar, het wordt er niet mooier op. Nu we onder ogen zien dat er dus sprake is van een immens probleem, kunnen we daar ook wat mee doen. De bedrijfsvoering en opvang moet er op worden aangepast. Erkenning voor zwaar beroep zou helpen. En beloning ook. Tijden veranderen. Elk jaar kan voor veel beroepen meer en meer werk gedaan worden door robots. Net als in de zorg en onderwijs, is politiewerk een beroep dat voor een belangrijk gedeelte afhankelijk blijft van echte mensen inzet. De manier waarop we naar dit soort beroepen kijken, zal drastisch moeten veranderen. De waardering zal omhoog moeten. En de burger zal middels reële cijfers bewust gemaakt moeten worden van het belang er van. Daar ligt ook een taak bij de politiek en de media.

    Mooi dat je je verhaal zo heb gedeeld. Het is weer een dappere stap voorwaards voor vele dienders die in de zelfde situatie zitten als jij of daar wellicht weldra terecht dreigen te komen.

    Groet Dennis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)