De laatste weken zit ik niet lekker in mijn vel. Mijn PTSS speelt weer behoorlijk de kop op en voel me weer in een put zakken. Mijn aankomend ontslag en de feestdagen zorgen voor stress en een vermoeidheid die in lange tijd niet zo heftig is geweest.

Slapen lukt niet echt best, ik ben om de haverklap wakker en sta iedere ochtend ver voor de rest van het gezin naast mijn bed. Vanmorgen was het half zes toen ik al aan het ontbijt en een bak koffie zat. Ook had ik mijn eerste paar peuken alweer opgestoomd.

Na een uurtje stonden mijn beide honden me vragend aan te kijken, waarschijnlijk dachten ze dat als het baasje toch al wakker is, hij dan ook wel alvast met hun een rondje kon gaan lopen. Daar liep ik dan om half zeven in het sportpark, het was donker, nat en koud. Tijdens het lopen met de honden krijg ik altijd lumineuze ideeën. Vaak zijn dit hersenspinsels die ik vaak alweer loslaat voor ik thuis ben. Sommige ideeën halen het tot een overdenkfase, waarna ze in de prullenbak belandden. Maar sommige halen ook echt de uitvoerfase! Mooie ideeën voor foto’s bijvoorbeeld!

Vandaag liep ik in het park te overpeinzen wat nu de reden zou kunnen zijn dat ik depressief aan het worden ben. Met mijn triggers weet ik redelijk om te gaan en weet ook dat dit na verloop van tijd weer wegtrekt, maar dit gevoel is anders! Een stukje verder in het park kwam ik bij een donker stuk aan, op dit stuk voel ik mij nooit prettig in het donker. Ook dit is weer zo’n vreemd verschijnsel sinds ik met PTSS te kampen heb. Vroeger ben ik nooit bang geweest voor het donker, nu verhoogt mijn hartslag en ben ik absurd alert en sta klaar om iedere boef die me denkt te overvallen neer te hoeken!

Maar het donker kwam ook met een inzicht. “Zou ik niet last hebben van een winterdepressie?” vroeg ik mij bijna hardop af! Het zou wel een deel van mijn gevoel verklaren. Via Dokter Google zocht ik op mijn mobiel naar “Winterdepressie” en “Behandelmethode”. Als één van de methodes om een winterdepressie te behandelen is lichttherapie. Daglichtlampen schijnen het te kort aan zonlicht op te kunnen vangen en zo de depressie te verminderen!

Nu heb ik achter in mijn tuin een klein fotostudiootje gebouwd en tussen mijn flitslampen heb ik ook twee daglichtlampen staan. Vlug maakte ik het rondje met de honden af, want ik moest en zou dit direct gaan uitproberen. Thuisgekomen ben ik mijn fotostudio ingedoken. Mijn lampen opgesteld, een lekkere stoel neergezet en onder het genot van het boek  Picstrory van fotograaf  William Rutten heb ik een half uur verhalen gelezen, plaatjes gekeken en licht opgenomen. Ik weet niet of het werkt en of ik me er beter door ga voelen, maar het is zeker het proberen waard.

Nu hoor ik de stem van collega en lotgenoot Ruud in mijn hoofd roepen “Je moet emigreren naar Spanje Jacco, want van de zon, warmte en rust hier voel je je stukken beter! ”

 Wie weet Ruud, ooit!