blog

In Limbo

Maandagmorgen en ik zit voor de televisie, met een gespannen lijf druk ik op de playknop van mijn afstandsbediening. Zaterdagavond was de korte film In Limbo uitgezonden en ik durfde hem toen niet te kijken en had hem opgenomen.


Nasrdin Dchar speelt hierin een politieagent die worstelt met zijn gevoel na een dodelijk schietincident. Nasrdin heeft met agenten gesproken die soortgelijke incidenten hebben meegemaakt en zich ingeleefd in de gevoelens en het gevecht wat zij nadien hebben of nog steeds leveren.

Zelf heb ik geen schietincidenten met dodelijk afloop meegemaakt, maar tijdens mijn werk als agent wel veel, te veel met dood en verderf in aanraking geweest. Zoveel zelfs dat ik nu bijna zes jaar met de gevolgen hiervan thuis zit, ik heb PTSS.

Door mijn PTSS leef ik met monsters in mijn hoofd, monsters die ontstaan zijn door alles wat ik heb meegemaakt. Monsters die ongevraagd en op ongezette tijden tevoorschijn komen en mijn wereld op z’n kop zetten.

Het leven met PTSS is extreem zwaar, niet alleen voor mij maar ook voor mijn vrouw, kinderen en iedereen die ik lief heb. Hoe ga je iets, wat ik en met mij dik 2000 politiecollega’s iedere dag doormaken als acteur neerzetten! Hoe kan je iets neerzetten als je nooit het zelf de angst hebt beleefd, nooit heb gezien, gevoeld en geroken!
De eerste beelden die ik zie zijn voor mij gelijk pakkend. Ik voel de afwezigheid van Oscar, zoals Nasrdin in de film heet! Zittend in de taxi gebeurd er van alles om hem heen maar is zich er niet van bewust, in zijn hoofd is het een chaos!

Je ziet dat Oscar moeite heeft met de drukte om hem heen, te veel prikkels en daardoor erg alert op alles wat er om hem heen gebeurd. Maar voor de buitenwereld in dit geval zijn vrouw ontkent hij dat het niet goed met hem gaat. De nachten zijn zwaar en kleine geluiden triggeren hem, waardoor hij zijn trauma herbeleeft. De glijbaan scene maakt dit extra beeldend, van het ene op het andere moment overvallen worden door je monster en er dan middenin zitten, er is niet aan te ontsnappen.

Hoe vertel je iemand over het ergste wat je ooit hebt meegemaakt! Dat wil je het liefste niet, want je wilt de ander graag beschermen en ze niet opzadelen met een trauma. Maar dat praten oplucht klopt! De film laat zien dat de scherpen randen er vanaf gaan als je praat, maar er los van komen doe je niet. Oscar zijn monsters bleken al de hele film een belangrijke rol te spelen. Oscar heeft aan het einde van de film zijn trauma een plek gegeven. Dat vader en zoon, Oscar zijn monsters, altijd een deel van Oscar zijn leven zullen zijn werd heel mooi verbeeld in het laatste shot.

Nasrdin, mag ik je bedanken voor een hele mooie film en nee, ik heb het niet droog weten te houden. Je hebt Nederland laten zien wat een gevecht ik en mijn lotgenoten iedere dag moeten leveren. Bedankt dat je hebt laten zien hoe moeilijk het is voor onze geliefden om met onze ziekte om te gaan. Bedankt dat de film een open einde heeft en laat zien dat de monsters niet verdwijnen na een goed gesprek.

Jacco Bezuijen

Open brief aan Diergaarde Blijdorp

Beste Diergaarde Blijdorp,

Ik stuur u een openbrief, niet alleen namens mij maar ook namens de vele gebruikers van assistentiehonden in Nederland. Mijn naam is Jacco Bezuijen en ben door mijn PTSS gebruiker geworden van een assistentie- buddyhond genaamd Jinke.

Ik hoef u dit waarschijnlijk niet eens te vertellen, want u heeft me de laatste maanden veelvuldig langs zien komen op Twitter en Facebook, misschien wel eens tot vervelens toe. Al bijna twee jaar vraag ik u om mij en mijn buddyhond toe te laten tot uw mooie Diergaarde, helaas nog steeds zonder resultaat en nog steeds laat u mij en met mij vele gebruikers van assistentiehonden in de kou voor uw toegangshekken staan. Nooit heb ik van u een antwoord gekregen op mijn Tweets of FB-posts. Oké, dat is niet helemaal waar, u heeft mij ooit eens naar het toegangsbeleid verwezen.

Gisteren las ik tot mijn verbazing in het Algemeen Dagblad dat u tot zeker na de zomer nog de tijd nodig heeft om uw doel te behalen en dat is mensen met een assistentiehond in uw park toe te laten.  U noemt in dit stuk een drietal zaken waardoor het nu niet mogelijk is om de assistentiehonden toe te laten.

De honden schrikken van de Tijger! Het vlinderparadijs is te warm! De krokodillenrivier is te benauwd, mensen met PTSS voelen zich daar niet op hun gemak!

Drie zaken die mijns inzien niet hoeft te leiden tot het niet toelaten van assistentiehonden. De vlindertuin niet toegankelijk maken,  waarschuwingsbord bij de Tijger dat honden kunnen schrikken en ik als PTSS-er kan zelf wel beslissen of ik mij ergens wel of niet op mijn gemak voel en anders is daar mijn Buddyhond die me weghaalt uit de situatie.

Het volgende wat mij zorgen baard is dat u alleen met de KNGF als gesprekspartner praat. De KNGF is een geweldige organisatie en ben ze eeuwig dankbaar dat ik via hun mijn Jinke heb gekregen. Zonder hun zou ik nu niet zo strijdvaardig in de pen klimmen om toegang tot uw park te krijgen. Zonder de KNGF zat ik nu nog verstopt binnen en kwam ik nergens. Waarom heeft u niet contact gezocht met Stichting Gebruikers Assistentiehonden! Deze organisatie is met Artis tot een goed werkend toelatingsbeleid gekomen. Tot volle tevredenheid van Artis mag ik wel zeggen.  U had dan niet opnieuw het wiel hoeven uitvinden!

In het artikel in het AD geeft u aan dat u vanaf nu regelmatig, zonder de KNGF, met eigen honden gaat oefenen in uw park. Mag ik u bij deze mijn hulp aanbieden. Ik ben bereid iedere week met mijn Jinke, in uw park, uw dieren te laten wennen aan honden. Ik weet ook dat u via Stichting Gebruikers Assistentiehonden, genoeg gebruikers bereid  zal vinden om uw dieren aan de honden te laten wennen.

Namens heel veel gebruikers van assistentiehonden spreek ik de hoop uit dat u als Diergaarde veel sneller dan dat u nu belooft voor ons uw deuren opent!

Het kan, kijk maar naar Artis, Gaia Zoo, Emmen, Amerfoort, Beeksebergen en nog vele andere dierenparken!

Met vriendelijke groet,

Jacco Bezuijen en Buddyhond Jinke

PS: Deze open brief zal ook verschijnen op Twitter en Facebook

Link naar het krantenartikel AD: https://www.ad.nl/rotterdam/hulphonden-schrikken-zich-een-hoedje-van-tijgers-in-blijdorp~ab3bfb92/

Goede morgen meneer Akerboom.

Heeft u een goed weekend gehad? Of hebben de berichten in kranten en op social media, van en over uw (oud) collega’s, uw stemming dit weekend beïnvloed!

Hoe triest sommige verhalen ook waren was mijn stemming dit weekend best aardig te noemen. Dat best aardig komt doordat ik zag hoe massaal er door de burgers is gereageerd op alle berichten. Het voelde als erkenning en een hart onder de riem, zo fijn dat wildvreemde mensen de moeite nemen om even een goed woord te plaatsen onder de berichten.

Ook riepen alle berichten een hoop frustratie op bij lotgenoten. Collega’s, ja ook die van u, die door PTSS geveld zijn en in het zelfde schuitje zitten of dreigen te geraken. Frustratie, omdat wij sterk het gevoel hebben dat we afgedankt zijn of worden door één van de mooiste organisaties van Nederland. Een organisatie waarvoor wij ons voor 100% hebben ingezet, loyaal zijn geweest, onszelf hebben weggecijferd en jarenlang zeer emotioneel en zwaar werk hebben verricht die voor een normaal mens niet te bevatten zijn!

Hoe komt dat nu dat wij dit gevoel hebben? Ik heb er dit weekend menigmaal over nagedacht.

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na een tweedaagse Paardencoaching georganiseerd door het BNMO. We waren met een mooie groep mensen. (Oud) dienders en oud militairen. Bijna allemaal vechten we tegen onze PTSS en de kameraadschap onderling is heel erg fijn om te mogen ervaren. Kameraadschap die ik alleen in Doorn en in diverse lotgenotengroepen voel. Kameraadschap voel ik niet vanuit de politie vandaan. Niet van mijn oud ploeggenoten, niet van mijn chefs, niet van mijn hoofden en eigenlijk nog het ergste, niet van u!

In mijn videoboodschap aan u  van afgelopen vrijdag, misschien heeft u hem ook daadwerkelijk bekeken, noem ik ons de ZWARTE SCHAPEN van de blauwe familie. Het omschrijft heel goed het gevoel van er niet meer bij horen!

Hoe kan het dat het lijkt of alles met betrekking tot PTSS binnen de politie zo moeizaam verloopt? Een simpel voorbeeld. In januari heb ik de kosten voor voer en verzekering voor mijn Buddyhond Jinke ingediend. Dit was van enkele maanden en was voor een bedrag van bijna 500 Euro. Tot op heden heb ik zelfs geen ontvangstbevestiging gehad en zag mij dit weekend dan ook genoodzaakt om een mail te sturen om mijn declaratie in behandeling te laten nemen. Wordt mijn declaratie binnen vijf werkdagen niet in behandeling genomen, zie ik geen andere mogelijkheid dan de politie in gebreken te stellen.  Weer een juridische procedure, niet omdat ik dat wil maar omdat het noodzakelijk is. 500 euro is voor mij heel veel geld!

1 maart j.l. ben ik met eervol ontslag gegaan. In oktober 2017 is deze datum vastgesteld met de garantie vanuit de politie dat zowel de aanvulling op mijn WIA uitkering geregeld zou zijn, alsmede het premievrij opbouwen van mijn pensioen. U raad het al, ook deze belofte is niet waar gemaakt. ABP is niet goed gegaan en moet er nu zelf achteraan. Niet erg, maar wel heel frustrerend, omdat mij dit geestelijk heel erg belast. Wat wel erg is is dat de APG niet geregeld is, in maart werd er niet uitgekeerd en dat leverde mij een financieel gat op van 400 euro. Of het deze maand wel geregeld is is nog maar de vraag. Dit levert stress op, want ook in mijn huishouden gaan de vaste lasten gewoon door en dienen wel op tijd betaald te worden. Stress maakt mij zieker dan dat ik al ben en werpt mij terug in mijn broze herstel.

Nu is er sinds kort een nieuwe commissie in het leven geroepen, deze heet “De commissie Buitensporigheid”! Een commissie die moet gaan bepalen of de door de politie erkende werkgerelateerde PTSS wel zodanig buitensporig is geweest dat de getroffen diender recht heeft op verhaal van restschade! Een commissie die wederom gaat vragen om een incidentenlijst. Een lijst die men ook al heeft moeten aanleveren om tot erkenning beroepsziekte te komen. Vijf jaar nadat bij mij werkgerelateerde PTSS is erkend, moet ik opnieuw voor deze commissie mijn trauma’s gaan oprakelen! Trauma’s die mij ongevraagd steeds in gedachte springen en mijn huidige leven bepalen, moet ik nu bewust gaan herbeleven. Ik moet dan ook nog een keuze gaan maken welke trauma’s ik ga opgeven, want het mogen er maar 5 zijn, terwijl ik er voor de 37 meest heftige onder behandeling ben geweest!  Is deze commissie in het leven geroepen door de politie vraag ik mij af, of is het de verzekeringsmaatschappij waar u uw aansprakelijkheidsverzekering heeft lopen die tot deze onmenselijke commissie heeft besloten?

Kan dit nu niet beter geregeld worden vraag ik mij dan hardop af! Ja, ik denk het wel, maar daar moet u wel voor open staan.

  1. Ga weer een gemeend menselijk gesprek aan met uw (oud) dienders met PTSS en kom niet alleen op de lijn als de wet Poortwachter hierom vraagt.
  2. Zorg dat de werkvloer bekend raakt met het fenomeen PTSS, te vaak horen we nog dat het maar een modeziekte is!
  3. Zorg voor preventie aan de voorkant van het probleem, als je eenmaal bent uitgevallen is er al teveel en in bijna alle gevallen onherstelbare schade aangericht!
  4. Duidelijke en eensluidende procedures.
  5. Termijnbewaking, zodat er geen juridisch gevecht hoeft te ontstaan.
  6. Zorg voor voldoende gemotiveerd, opgeleide en gekwalificeerde Case-Managers.
  7. Laat daadwerkelijk blijken dat u geeft om de dienders met PTSS en hun gezinnen.
  8. Samen in overleg over restschade ipv weer verschijnen voor een commissie en/of dure advocaten in de arm moeten nemen.
  9. Maak werk van een vorm van maatschappelijke erkenning, neem als voorbeeld de veteranen status bij defensie.
  10. Ondersteun zelfhulpgroepen zodat zij bij elkaar kunnen komen.
  11. Investeer in organisaties als het BNMO, zodat veel lotgenoten en hun gezinnen zich hier elkaar kunnen ontmoeten en mee kunnen doen aan activiteiten die bijdragen om beter met deze rot ziekte om te leren gaan.

U ziet het ideeën genoeg en wat zou het nu mooi zijn als u en een groep (ervarings)deskundigen dit kunnen gaan bewerkstelligen. Het hoeft echt niet moeilijk te zijn!

Ik hoop dat 2018 een jaar wordt waarin we echt menselijke stappen gaan maken in het PTSS dossier van de politie.

Hoogachtend,

 

Jacco Bezuijen

Mijn hart is niet van Steen!

Dat de communicatie tussen de korpsleiding en ziek personeel, ondanks de belofte op beterschap, nog steeds niet goed is wil ik graag de onderstaande tekst van een collega en lotgenoot, met jullie delen: 

Beste meneer Akerboom en Leijstra,

Aangezien u nu na 8 weken vanaf mijn eerste mail, inhoudelijk nog niet bent teruggekomen, neem ik de moeite terug te komen. Wel bijzonder, mijn klacht ging over niet serieus genomen worden door de organisatie, door beloftes en vooral niet reageren. Hoe wonderlijk, dat in ons mail contact, het zelfde gebeurt. Aanleiding, voor de moeite die ik neem, is dat ik dit weekend, geweldige collega ś heb mogen ontmoeten, mannen, vrouwen en hun partners, prachtige mensen, maar helaas ziek, net als ik. U kent beiden vast het spreekwoord, gedeelde smart is half smart of samen sterk, alhoewel die laatste opmerking voor velen niet meer van toepassing is, grote kerels en sterke vrouwen waar emotioneel en fysiek niets meer van over is, door hun aandoening, maar vooral de nasleep en het gevecht met de organisatie (niet gehoord worden en geen erkenning enz). Nu kan ik boos en gefrustreerd worden, maar dat is niet de strekking van mijn mail, ik heb namelijk nog een deel leven voor mij en weet u, er is mij al zoveel afgepakt (mijn eigenwaarde, doelen in mijn leven, sociale contacten, fysieke/mentale gezondheid) van nature was ik een positief mens en ik probeer het dus liefdevol te benaderen, van boosheid wordt je namelijk nog zieker. Ik ben dankbaar dat ik deze bijzondere, geweldige mensen heb mogen leren kennen en dat de BNMO dit voor mij heeft mogelijk gemaakt (zij mij wel erkennen en een gezicht geven) mijn buddy, haar stinkende best doet en dat ik er vrienden bij heb gekregen, ik ben niet meer alleen. Eerlijk is eerlijk de aanleiding is minder fraai te noemen of beter triest, te triest voor woorden.

Beste meneer Akerboom en Leijstra, dit gaat niet alleen om mij, dit gaat om vele collegaś die ziek zijn geworden omdat hun hart niet van steen was! en dat van u?

Met vriendelijke groet,

(Naam bij mij bekend)

Fijn ik heb een eigen mening!

Het is al weer even terug dat ik mijn gedachten op papier heb gezet. Niet zozeer omdat ik niet wist wat ik moet schrijven, maar meer de manier waarop ik nu kan en mag schrijven!

Als politieagent kan en mag je niet altijd verwoorden hoe je persoonlijk tegen sommige zaken in de maatschappij aankijkt. Ik heb dat nooit echt als storend ervaren, de politie is waakzaam en dienstbaar aan alle burgers in Nederland en daarom behoor je als diender je ook neutraal op te stellen.

Of je nu als politieagent het wel of niet eens bent met de reden waarom een demonstratie gehouden wordt, je wordt ingezet om de rust en veiligheid te bewaren en dat doe je dan ook Blokkades van belangrijke objecten zullen worden opgeheven om de veiligheid van de maatschappij te waarborgen, ook al ben je het nog zo eens met de actievoerders, je eigen standpunt in deze doet er dan niet toe!

Sinds een week ben ik, na een eervol ontslag op medische gronden, weer burger en heb plots weer de vrijheid om mijn eigen mening te ventileren. Fijn zou je denken, schreeuw het maar van de daken! Maar zo eenvoudig is het niet. Zie het als dat je heel streng bent opgevoed en plots te horen krijgt dat de strengen regels opeens voor jou niet meer gelden. Wat doe je dan, sla je door, neem je het ervan of blijf je de regels die je altijd een vaste en veilige basis hebben gegeven trouw?

Door mijn PTSS neig ik heel sterk naar het eerste, het doorslaan! Maar weet me dan altijd weer gered door het stemmetje die me nog even op de regels van mijn strenge opvoeding wijst.

Fijn ik heb een eigen mening, maar wat ga ik er in de toekomst mee doen?

Of het allemaal niet moeilijk genoeg is!

Na jaren van incident naar incident te zijn gelopen en de meest afschuwelijke beelden op je netvlies te hebben gekregen, kom je er achter dat het niet meer gaat. Wat je nog nooit hebt gehad gebeurd, je ziet alle incidenten weer voor je, alsof je er op dat moment weer bij bent. Wat je ook probeert die beelden zijn niet te stoppen en komen als een stortvloed over je heen. Je wordt bang en schrikkerig, durft je deur niet meer uit omdat je overal gevaar ziet. Slapen doe je niet meer omdat je bang bent voor alles wat je gaat zien tijdens je slaap.

De stap naar de bedrijfsarts is groot, want je was nooit ziek en je wilt zeker niet het label van aansteller krijgen, want een politieagent is geen aansteller. Voor het eerst krijg je te horen wat er waarschijnlijk met je aan de hand is, PTSS!
Na een verwijzing wordt je opgeroepen om je op PTSS te laten testen bij het PDC in Diemen.
Wat een zware dag maak je daar door. Door een psychiater en psycholoog wordt je helemaal doorgezaagd. Alle meldingen die door je hoofd spelen komen moet je op tafel gooien. Meerdere malen wordt het je allemaal teveel en begin je ongecontroleerd te huilen. Maar je moet door, alles moet eruit, hoe zwaar ook.

Dan, aan het eind van deze martelgang krijg je de uitslag, je hebt “Werkgerelateerde PTSS”. Fijn dat het monster een naam heeft en fijn dat je daarvoor onder behandeling mag, wat je nog niet weet is wat er allemaal nog gaat komen. Zware medicijnen, zware therapie sessies en diepe dalen die wel bodemloze putten lijken.

Behandeling van PTSS is zwaar maar er komt nog iets bij wat het allemaal nog moeilijker voor je maakt. Naast het gevecht om proberen beter worden of leefbaar te maken van je PTSS moet je nog een andere strijd voeren en dat is de strijd tegen je werkgever!

Van het onderzoek en de uitslag van het PDC krijg je een afschrift waar duidelijk in staat vermeld dat je PTSS hebt opgelopen tijdens je werk. Helaas wordt er niet bij vermeld dat jezelf dit rapport moet insturen naar je werkgever met het verzoek om je een erkenning beroepsgerelateerde PTSS toe wijzen. Je erkenning is belangrijk omdat je hier veel rechten aan kan ontlenen. Als je dit verzoek dan uiteindelijk hebt gedaan, moeten er veel papieren worden ingevuld. Het moeilijkste onderdeel aan je erkenning aanvragen is dat je een incidentenlijst moet gaan samenstellen met minimaal vijf incidenten waardoor je PTSS hebt opgelopen! Je vraagt je af waarom je dit moet doen, omdat je al deze incidenten ook al bij de psychiater en psycholoog van het PDC hebt verteld en ze daar in het rapport zijn opgenomen. Maar zonder lijst geen erkenning, dus begin je alles maar weer op te rakelen. Het gevolg is dat je dagen helemaal van het padje bent en je herbelevingen zich in een niet aflatende stroom bagger over je heen komt.

Nadat alles is ingeleverd wordt je aanvraag beoordeeld door een commissie van wijze mannen, die als ze het nodig vinden je oplaten draven om nog eens toelichting te komen geven, alsof ze willen zien of je echt wel zo slecht eraan toe bent als de artsen in hun rapporten over je zeggen!

Dan is het wachten op een beslissing van deze wijze mannen, vaak moet je nog een ingebrekestelling de deur uit doen, omdat men zich niet aan het termijn van acht weken om te reageren kan of wil houden. Juist door dit soort tekortkomingen van de baas, raak je meer en meer gespannen omdat je hoofd al vol zit met monsters en dit soort ziekmakende stress er niet bij kan hebben.

Casemanagers  moeten je hierin bijstaan, maar door het vele wisselen van deze managers, omdat ook voor hun de werkdruk enorm hoog is, is er weinig tot geen knowhow. Alles wat je aan hulp vraagt moet vaak eerst worden uitgezocht, omdat ook zij niet weten hoe zaken geregeld zijn. Weten ze dan eindelijk hoe zaken geregeld moeten worden, wordt er van hogerhand de spelregels weer eens aangepast. Het word je als PTSS-er steeds moeilijker gemaakt om hulp of je recht te halen bij de werkgever. Over indienen van medischekosten die niet vergoed worden door het ziekenfonds, wordt heel moeilijk gedaan. Medewerkers van deze afdeling gaan op de stoel van een arts zitten en beslissen dat een medicijn die je gebruikt niet voor behandeling van je PTSS is,  of medische stukken willen hebben terwijl ze weten dat alleen een bedrijfsarts die mag opvragen en inzien. Bij niet overleggen van de stukken volgt er ook geen uitkering van de onkosten. Er zijn lotgenoten die al maanden, zelfs jaren wachten op uitkering van dit soort kosten, ziek(er) word je ervan!

Ben je net als mij zover dat je op medische redenen met “eervol ontslag” ga, dan wil je aanspraak maken op vergoeding van restschade. Schade die ontstaat door je ontslag, bv je pensioenopbouw, loonderving, mislopen promotiekansen, vakantiegeld en dertiende maand. Afgelopen jaar heeft de werkgever besloten om dit zodanig ingewikkeld te maken dat hij waarschijnlijk heeft gedacht dat er dan minder restschade claims zouden worden ingediend. Alle restschadezaken die na 2015 zijn of worden ingediend liggen op de plank. Tot nu toe heb ik zelf niet eens een ontvangstbevestiging gehad dat mijn aansprakelijkheidstelling,bij hun is binnen gekomen, terwijl de aansprakelijkheidstelling al in oktober 2017 is ingediend. Wederom heb ik mijn werkgever in gebreken moeten stellen, als er over een week geen reactie komt gaat hierdoor ook een dwangsom inwerking worden gesteld.   Niet nodig en zonde van al het gemeenschapsgeld, maar helaas wel nodig om zaken af te dwingen!

Nu zul je je afvragen waarom een aansprakelijkheidstelling voor de restschade indienen want je hebt je erkenning beroepsziekte toch al! Daarmee heeft de werkgever toch al gezegd dat het door het werk komt! Heel goed gezien, ik begrijp dat dus ook niet! En weet je, mocht mijn aansprakelijkheidstelling in behandeling worden genomen, moet ik weer een incidentenlijst gaan overhandigen, weer terug met mijn gedachten naar allee ellende. Je mag weten ik ben daar nu al erg van over mijn toeren, alleen al bij het idee dat ik er weer doorheen moet!

Mijn verhaal staat niet op zichzelf, tientallen collega’s met PTSS vechten al jaren met de werkgever om zaken voor elkaar te krijgen, zaken waar we recht op hebben maar deze niet of moeizaam krijgen. Het is lastig om te zien dat een organisatie het zo laat afweten en willens en wetens zo met onze gezondheid omgaat. Door de houding van de werkgever zijn wij of worden wij zieker dan nodig was of is.

Wij, die altijd vooraan hebben gestaan! Wij die altijd klaar stonden voor de maatschappij! Wij, die een ander zijn veiligheid boven onze eigen veiligheid stelden!  Wij, die vooruit stapten waar een ander een stap terug deed! Wij voelen ons het zwarte schaap van de blauwe familie, uitgekotst, afgedankt en vergeten. Ik vraag me steeds af waaraan wij, Politieagenten met PTSS, dit verdiend hebben!

Controle Alt Delete

 

Naar aanleiding van mijn blog (Etnisch) Profileren werd ik vandaag via de organisatie Controle Alt Delete benaderd via Twitter met het volgende bericht:

*********************************************************************************************************************************

Controle Alt Delete‏ @CntrleAltDlt 4 uur geleden

Meer

Ga eens een leuk praatje aan met een agent? Leg dat maar uit aan deze man https://controlealtdelete.nl/blog/agressieve-motoragent-in-assen … Onze kritiek is niet persoonlijk, maar gericht aan het instituut @politie: de agent in dit filmpje krijgt hier geen sanctie voor, zegt @PolitieAssen @paslort

*******************************************************************************************************************************
Ik had ze immers in mijn Twitterpost getagd, dus zat al op een reactie te wachten.

Deze organisatie is een meldpunt waar je als burger kunt klagen over Etnisch Profileren, Micro Agressie of Politiegeweld. Een organisatie waarvan ik dacht dat zij, omdat zij een serieuze gesprekspartner van de Nederlandse politie pretenderen te zijn, een klacht over één van deze drie onderwerpen serieus en met een open instelling beoordelen. Geen vooroordelen of vooringenomen standpunten, maar gewoon de feiten aanschouwen.

Helaas bleek ik ongelijk te hebben. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen gedachten over zaken, zo ook ik . Ik als bijna ex-diender kijk naar een filmpje, zoals mij werd toegezonden, heel anders dan een organisatie als Controle Alt Delete. Van een organisatie als Controle Alt Delete verwacht ik dat zij, juist omdat zij de kloof tussen, bot gezegd Zwart en Wit, willen wegnemen, iedereen, ongeacht welke kleur hij of zij heeft, gelijk behandeld en met een open en ongekleurde blik beoordeeld. Dat je naar alle feiten en omstandigheden kijkt, hoor en wederhoor toepast en dan uiteindelijk tot een oordeel komt. Helaas heb ik moeten constateren dat de gedachtegang van Controle Alt Delete hoofdzakelijk Zwart of Wit is, en zij niet in grijstinten kan of wilt denken.

Na het berichtje ontstond er een discussie waarvan ik het idee had dat alle vormen van toenadering tot elkaar werden teniet werden gedaan door een halsstarrige houden van Controle Alt Delete. Het meest vreemde aan hun betoog vond ik dat zei de aanleiding, feiten en omstandigheden die hebben geleid tot de aanhouding van deze man, alleen willen beoordelen op de gemaakte beelden. Wat er vooraf gaat, voor men met filmen is begonnen, is niet belangrijk en niet ter zake dienende vindt men! De politie is fout, punt uit. Dat meneer niet mee wilt werken is de schuld van de politie, punt uit. Dat meneer zich verzet tegen zijn aanhouding, is niet de man zijn schuld maar die van de politie. Dat feitelijke onjuistheden over de aanhouding op hun site, zijn bij het schrijven van deze blog, nog steeds niet zijn aangepast.

Natuurlijk kon deze casus anders en beter. Wat zich precies heeft afgespeeld voor dat de video startte weet ik niet en doe daar dan ook geen uitspraken over, simpelweg omdat ik het gewoonweg niet weet. Dit zal uit verbalen van de aanhouding en het verhoor van de man moeten blijken.

Ik wens ook een samenleving die voor iedereen gelijk is. Ik wens ook een politieapparaat die er voor iedere burger in Nederland is. Om dit te bereiken moeten we naar elkaar luisteren en soms over onze eigen schaduw heen stappen om dit te bereiken. Wanneer zetten jullie die stap Controle Alt Delete, want alleen uitgaan van je eigen gelijk en niet willen luisteren naar anderen zorgt voor patstellingen.

Wat zou het toch fijn zijn als we echt eens naar elkaar gingen luisteren!

Stichting Gebruikers Assistentiehonden

Op 14 juni 2016 is het VN-verdrag voor mensen met een handicap inwerking getreden. In deze wetgeving is een amendement opgenomen voor mensen met een assistentiehond. Artikel 2 lid 1 regeld het toelaten van assistentiehonden en zegt dat mensen met een handicap of chronische ziekte, vergezeld door een assistentiehond deel moeten kunnen nemen aan de maatschappij.

Er moeten wel heel ernstige bezwaren zijn om mensen met een assistentiehond te weren uit winkels, taxi’s, restaurants, bioscopen, theaters, dierentuinen of gezondheidsinstellingen. Zo’n ernstig bezwaar kan een afdeling van een ziekenhuis zijn waar mensen worden verpleegd die eer vatbaar zijn voor ziektekiemen.

Er heerst nog veel onbekendheid over deze wetgeving. Vaak door onbekendheid worden assistentiehonden ten onrechte geweigerd. Restauranteigenaren die geen honden binnen willen en zeggen dat dit is omdat dit van de voedsel en warenwet niet mag bijvoorbeeld, hebben ongelijk. Zelfs een openkeuken is geen reden om een assistentiehond niet toe te laten. Taxichauffeurs die geen assistentiehonden willen vervoeren omdat zij geen haren in hun auto willen, gaan hun boekje te buiten. Supermarkten die weigeren een assistentiehond binnen te laten omdat er levensmiddelen binnen zijn, mogen dit niet.

Als gebruiker van een assistentiehond wil je heel graag, net als ieder gezond ander mens, meedraaien in de maatschappij en niet afhankelijk te hoeven zijn van anderen. Een weigering om ergens binnen te komen voelt als niet volwaardig zijn, je gestraft voelen omdat je een handicap hebt.

Stichting Gebruikers Assistentiehonden bemiddeld tussen gebruikers en bedrijven of instellingen die assistentiehonden en hun baasjes weigeren. Vaak na een goed gesprek en duidelijke uitleg over de wetgeving draaien zij bij en zijn hierna de gebruikers wel welkom. Maar er is nog heel veel werk te verzetten om iedereen op de hoogte te brengen van deze wetgeving.

Vrijdag ben ik zelf met mijn PTSS Buddyhond mee geweest voor een schouw in Krimpen aan den Ijssel. Samen met Stichting Gebruikers Assistentiehonden en enkele politici zijn wij overheidsgebouwen en gezondheidsinstellingen afgegaan om te testen of en in hoeverre wij met een assistentiehond welkom zijn. Krimpen aan den Ijssel is een gemeente waar wij bij alle instellingen welkom zijn. Soms dacht ik dat er wat gezegd zou gaan worden, maar als men eenmaal door had dat het om een assistentiehond ging waren wij meer dan welkom.

Dit soort schouws is heel belangrijk en er zullen er nog vele gaan volgen. Ook blijft het nodig om de wetgeving aangaande assistentiehonden onder de aandacht te blijven brengen, er is nog veel onduidelijkheid.

Heel jammer is het dat er instellingen zijn die weten dat deze wetgeving er is, maar zich er niets van aantrekken. Zo is er een grote dierentuin in Rotterdam die blijft weigeren assistentiehonden toe te laten en hier ook niet of moeizaam over in gesprek wilt gaan. De grote dierentuin in Amsterdam is uiteindelijk wel overstag gegaan en laat nu assistentiehonden wel toe. Het is niet uit te leggen of te begrijpen waarom een dierentuin in bijvoorbeeld Amersfoort nog nooit een probleem heeft gemaakt van honden in het algemeen in hun park en deze zeer welkom zijn en een ander zegt dat de gezondheid van hun dieren niet te waarborgen valt.

Er valt nog veel te verbeteren en ik heb besloten om mij dit jaar als vrijwilliger in te gaan zetten voor de Stichting Gebruikers Assistentiehonden.

Wil je meer weten over deze stichting : http://stichtinggebruikersassistentiehonden.nl

Heinenoordtunnel

Wat is het toch fijn om ’s-Avonds als er bijna niemand op straat is er met mijn camera eropuit te trekken. Gisteren avond samen met collega en lotgenoot Bas naar Ridderkerk getogen om plaatjes te schieten.

 

Eigenlijk was deze avond niet gepland en kwam de afspraak op het laatste moment tot stand. Vlug de camera en lenzen gepakt. Camera gecontroleerd en zag dat ik één lege accu had en de tweede was vol, dus daar moest ik het wel mee gaan redden, helaas dacht de kou daar iets anders over. Na een uurtje bezig te zijn geweest vond de accu het wel welletjes en met een korte melding “Accu leeg” werd mijn beeldscherm zwart en was mijn avond fotograferen over.

Samen met Bas ons geplande rondje afgemaakt, tips and tricks gegeven over instellingen en nog even als model mogen fungeren. Dat laatste werd ook opgemerkt door de tunnelwachter van de Heinenoordtunnel. We hoorden al een tijdje een zoemend geluid uit de tunnel komen. Dan was het weer even stil om vervolgens weer een kort zoem te horen. Als PTSS-er vallen dit soort zaken extra op, omdat we altijd alert en waakzaam zijn. Toen kreeg ik de beveiligingscamera’s boven ons hoofd in de gaten. Als we een stukje verplaatsten, dan bewoog de camera met ons mee. We lachten de spanning ervan af en zwaaide naar de camera en het mooie was dat de camera naar ons terug zwaaide. Zullen ze op de meldkamer van Rijkswaterstaat om ons gelachen hebben?

Nieuwe deur openen

Een nieuw jaar is weer begonnen en dit wordt een jaar met de nodige veranderingen. De grootste verandering wordt het feit dat ik na 23 jaar in maart opeens weer burger ben. Helaas houdt mijn jongensdroom dan op en moet ik afscheid gaan nemen van mijn werk bij de politie. Maar waar er deuren sluiten gaan er ook weer deuren open, hoor ik veel mensen tegen mij zeggen!

Deuren gaan niet vanzelf open en ik zal deze zelf moeten doen. 2017 was een jaar van berusting, het ontwikkelen van een positieve kijk op mijn PTSS. Wat kan ik niet en wat kan ik nog wel? Waar vind ik rust en wat maakt mij gelukkig? In 2017 kwam ik erachter dat ik heel veel behoefte aan rust en stilte nodig heb. De rust en stilte vond ik in Zweden en Oostenrijk, oorverdovende stilte mag ik wel zeggen. Het op een grote rots midden in de wildernis van Zweden zitten en me beseffen dat er buiten de wind en de vogels om mij heen, totaal geen storende geluiden zijn. Door deze rust werd mijn PTSS niet geprikkeld en voelde ik mij voor het eerst sinds vele jaren weer echt gelukkig, een gevoel die me de nodige tranen van geluk heeft opgeleverd.

In 2016 heb ik geprobeerd een deur te openen. Na een toelatingsexamen bij Nederlands beste fotografie opleiding, werd ik aangenomen op de vakopleiding van de Fotoacademie in Amsterdam. In fotografie ligt mijn passie en kan daar heerlijk mijn hoofd mee leeg maken. Helaas bleek ik te vroeg in mijn herstelproces een nieuwe deur te hebben geopend. De opleiding kostte, hoewel ik er maar één dag in de twee weken heen ging, mij geestelijk te veel energie. Ik kon alleen nog maar aan foto’s en opdrachten denken en raakte daardoor weer steeds dieper in de donkere krochten van mijn PTSS verzeild! De opleiding heb ik na drie maanden vaarwel moeten zeggen, de maanden daarna heb ik het gevoel van falen gehad, ook dit kon ik dus niet! Gelukkig drongen de woorden van mijn vakdocent Milan Gies pas later goed tot mij door. “Met of zonder academie, jij komt er wel!” waren zijn mooie woorden bij het afscheid nemen van mijn klas.

Na lang na te hebben gedacht, alle voors en tegens te hebben afgewogen, ga ik een nieuwe deur openen. Wat deze nieuwe doorgang mij gaat opleveren weet ik nog niet, maar het wordt een combinatie van het opzoeken van stilte en deze stilte vast te leggen in woord en beeld. In maart ga ik samen met mijn buddyhond Jinke, mijn camera en pen en papier, aan een reis naar zuid Europa beginnen. Drie weken ga we naar Spanje om daar op zoek te gaan naar de stilte die ik ook in Zweden en Oostenrijk heb mogen ervaren.

Om mijzelf geen druk op te leggen ga ik na de reis bekijken wat ik met alle verhalen en foto’s ga doen.  Het zou zo maar eens mijn derde boek kunnen gaan opleveren.

Enjoy this blog? Please spread the word :)