Of het allemaal niet moeilijk genoeg is!

Na jaren van incident naar incident te zijn gelopen en de meest afschuwelijke beelden op je netvlies te hebben gekregen, kom je er achter dat het niet meer gaat. Wat je nog nooit hebt gehad gebeurd, je ziet alle incidenten weer voor je, alsof je er op dat moment weer bij bent. Wat je ook probeert die beelden zijn niet te stoppen en komen als een stortvloed over je heen. Je wordt bang en schrikkerig, durft je deur niet meer uit omdat je overal gevaar ziet. Slapen doe je niet meer omdat je bang bent voor alles wat je gaat zien tijdens je slaap.

De stap naar de bedrijfsarts is groot, want je was nooit ziek en je wilt zeker niet het label van aansteller krijgen, want een politieagent is geen aansteller. Voor het eerst krijg je te horen wat er waarschijnlijk met je aan de hand is, PTSS!
Na een verwijzing wordt je opgeroepen om je op PTSS te laten testen bij het PDC in Diemen.
Wat een zware dag maak je daar door. Door een psychiater en psycholoog wordt je helemaal doorgezaagd. Alle meldingen die door je hoofd spelen komen moet je op tafel gooien. Meerdere malen wordt het je allemaal teveel en begin je ongecontroleerd te huilen. Maar je moet door, alles moet eruit, hoe zwaar ook.

Dan, aan het eind van deze martelgang krijg je de uitslag, je hebt “Werkgerelateerde PTSS”. Fijn dat het monster een naam heeft en fijn dat je daarvoor onder behandeling mag, wat je nog niet weet is wat er allemaal nog gaat komen. Zware medicijnen, zware therapie sessies en diepe dalen die wel bodemloze putten lijken.

Behandeling van PTSS is zwaar maar er komt nog iets bij wat het allemaal nog moeilijker voor je maakt. Naast het gevecht om proberen beter worden of leefbaar te maken van je PTSS moet je nog een andere strijd voeren en dat is de strijd tegen je werkgever!

Van het onderzoek en de uitslag van het PDC krijg je een afschrift waar duidelijk in staat vermeld dat je PTSS hebt opgelopen tijdens je werk. Helaas wordt er niet bij vermeld dat jezelf dit rapport moet insturen naar je werkgever met het verzoek om je een erkenning beroepsgerelateerde PTSS toe wijzen. Je erkenning is belangrijk omdat je hier veel rechten aan kan ontlenen. Als je dit verzoek dan uiteindelijk hebt gedaan, moeten er veel papieren worden ingevuld. Het moeilijkste onderdeel aan je erkenning aanvragen is dat je een incidentenlijst moet gaan samenstellen met minimaal vijf incidenten waardoor je PTSS hebt opgelopen! Je vraagt je af waarom je dit moet doen, omdat je al deze incidenten ook al bij de psychiater en psycholoog van het PDC hebt verteld en ze daar in het rapport zijn opgenomen. Maar zonder lijst geen erkenning, dus begin je alles maar weer op te rakelen. Het gevolg is dat je dagen helemaal van het padje bent en je herbelevingen zich in een niet aflatende stroom bagger over je heen komt.

Nadat alles is ingeleverd wordt je aanvraag beoordeeld door een commissie van wijze mannen, die als ze het nodig vinden je oplaten draven om nog eens toelichting te komen geven, alsof ze willen zien of je echt wel zo slecht eraan toe bent als de artsen in hun rapporten over je zeggen!

Dan is het wachten op een beslissing van deze wijze mannen, vaak moet je nog een ingebrekestelling de deur uit doen, omdat men zich niet aan het termijn van acht weken om te reageren kan of wil houden. Juist door dit soort tekortkomingen van de baas, raak je meer en meer gespannen omdat je hoofd al vol zit met monsters en dit soort ziekmakende stress er niet bij kan hebben.

Casemanagers  moeten je hierin bijstaan, maar door het vele wisselen van deze managers, omdat ook voor hun de werkdruk enorm hoog is, is er weinig tot geen knowhow. Alles wat je aan hulp vraagt moet vaak eerst worden uitgezocht, omdat ook zij niet weten hoe zaken geregeld zijn. Weten ze dan eindelijk hoe zaken geregeld moeten worden, wordt er van hogerhand de spelregels weer eens aangepast. Het word je als PTSS-er steeds moeilijker gemaakt om hulp of je recht te halen bij de werkgever. Over indienen van medischekosten die niet vergoed worden door het ziekenfonds, wordt heel moeilijk gedaan. Medewerkers van deze afdeling gaan op de stoel van een arts zitten en beslissen dat een medicijn die je gebruikt niet voor behandeling van je PTSS is,  of medische stukken willen hebben terwijl ze weten dat alleen een bedrijfsarts die mag opvragen en inzien. Bij niet overleggen van de stukken volgt er ook geen uitkering van de onkosten. Er zijn lotgenoten die al maanden, zelfs jaren wachten op uitkering van dit soort kosten, ziek(er) word je ervan!

Ben je net als mij zover dat je op medische redenen met “eervol ontslag” ga, dan wil je aanspraak maken op vergoeding van restschade. Schade die ontstaat door je ontslag, bv je pensioenopbouw, loonderving, mislopen promotiekansen, vakantiegeld en dertiende maand. Afgelopen jaar heeft de werkgever besloten om dit zodanig ingewikkeld te maken dat hij waarschijnlijk heeft gedacht dat er dan minder restschade claims zouden worden ingediend. Alle restschadezaken die na 2015 zijn of worden ingediend liggen op de plank. Tot nu toe heb ik zelf niet eens een ontvangstbevestiging gehad dat mijn aansprakelijkheidstelling,bij hun is binnen gekomen, terwijl de aansprakelijkheidstelling al in oktober 2017 is ingediend. Wederom heb ik mijn werkgever in gebreken moeten stellen, als er over een week geen reactie komt gaat hierdoor ook een dwangsom inwerking worden gesteld.   Niet nodig en zonde van al het gemeenschapsgeld, maar helaas wel nodig om zaken af te dwingen!

Nu zul je je afvragen waarom een aansprakelijkheidstelling voor de restschade indienen want je hebt je erkenning beroepsziekte toch al! Daarmee heeft de werkgever toch al gezegd dat het door het werk komt! Heel goed gezien, ik begrijp dat dus ook niet! En weet je, mocht mijn aansprakelijkheidstelling in behandeling worden genomen, moet ik weer een incidentenlijst gaan overhandigen, weer terug met mijn gedachten naar allee ellende. Je mag weten ik ben daar nu al erg van over mijn toeren, alleen al bij het idee dat ik er weer doorheen moet!

Mijn verhaal staat niet op zichzelf, tientallen collega’s met PTSS vechten al jaren met de werkgever om zaken voor elkaar te krijgen, zaken waar we recht op hebben maar deze niet of moeizaam krijgen. Het is lastig om te zien dat een organisatie het zo laat afweten en willens en wetens zo met onze gezondheid omgaat. Door de houding van de werkgever zijn wij of worden wij zieker dan nodig was of is.

Wij, die altijd vooraan hebben gestaan! Wij die altijd klaar stonden voor de maatschappij! Wij, die een ander zijn veiligheid boven onze eigen veiligheid stelden!  Wij, die vooruit stapten waar een ander een stap terug deed! Wij voelen ons het zwarte schaap van de blauwe familie, uitgekotst, afgedankt en vergeten. Ik vraag me steeds af waaraan wij, Politieagenten met PTSS, dit verdiend hebben!

Controle Alt Delete

 

Naar aanleiding van mijn blog (Etnisch) Profileren werd ik vandaag via de organisatie Controle Alt Delete benaderd via Twitter met het volgende bericht:

*********************************************************************************************************************************

Controle Alt Delete‏ @CntrleAltDlt 4 uur geleden

Meer

Ga eens een leuk praatje aan met een agent? Leg dat maar uit aan deze man https://controlealtdelete.nl/blog/agressieve-motoragent-in-assen … Onze kritiek is niet persoonlijk, maar gericht aan het instituut @politie: de agent in dit filmpje krijgt hier geen sanctie voor, zegt @PolitieAssen @paslort

*******************************************************************************************************************************
Ik had ze immers in mijn Twitterpost getagd, dus zat al op een reactie te wachten.

Deze organisatie is een meldpunt waar je als burger kunt klagen over Etnisch Profileren, Micro Agressie of Politiegeweld. Een organisatie waarvan ik dacht dat zij, omdat zij een serieuze gesprekspartner van de Nederlandse politie pretenderen te zijn, een klacht over één van deze drie onderwerpen serieus en met een open instelling beoordelen. Geen vooroordelen of vooringenomen standpunten, maar gewoon de feiten aanschouwen.

Helaas bleek ik ongelijk te hebben. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen gedachten over zaken, zo ook ik . Ik als bijna ex-diender kijk naar een filmpje, zoals mij werd toegezonden, heel anders dan een organisatie als Controle Alt Delete. Van een organisatie als Controle Alt Delete verwacht ik dat zij, juist omdat zij de kloof tussen, bot gezegd Zwart en Wit, willen wegnemen, iedereen, ongeacht welke kleur hij of zij heeft, gelijk behandeld en met een open en ongekleurde blik beoordeeld. Dat je naar alle feiten en omstandigheden kijkt, hoor en wederhoor toepast en dan uiteindelijk tot een oordeel komt. Helaas heb ik moeten constateren dat de gedachtegang van Controle Alt Delete hoofdzakelijk Zwart of Wit is, en zij niet in grijstinten kan of wilt denken.

Na het berichtje ontstond er een discussie waarvan ik het idee had dat alle vormen van toenadering tot elkaar werden teniet werden gedaan door een halsstarrige houden van Controle Alt Delete. Het meest vreemde aan hun betoog vond ik dat zei de aanleiding, feiten en omstandigheden die hebben geleid tot de aanhouding van deze man, alleen willen beoordelen op de gemaakte beelden. Wat er vooraf gaat, voor men met filmen is begonnen, is niet belangrijk en niet ter zake dienende vindt men! De politie is fout, punt uit. Dat meneer niet mee wilt werken is de schuld van de politie, punt uit. Dat meneer zich verzet tegen zijn aanhouding, is niet de man zijn schuld maar die van de politie. Dat feitelijke onjuistheden over de aanhouding op hun site, zijn bij het schrijven van deze blog, nog steeds niet zijn aangepast.

Natuurlijk kon deze casus anders en beter. Wat zich precies heeft afgespeeld voor dat de video startte weet ik niet en doe daar dan ook geen uitspraken over, simpelweg omdat ik het gewoonweg niet weet. Dit zal uit verbalen van de aanhouding en het verhoor van de man moeten blijken.

Ik wens ook een samenleving die voor iedereen gelijk is. Ik wens ook een politieapparaat die er voor iedere burger in Nederland is. Om dit te bereiken moeten we naar elkaar luisteren en soms over onze eigen schaduw heen stappen om dit te bereiken. Wanneer zetten jullie die stap Controle Alt Delete, want alleen uitgaan van je eigen gelijk en niet willen luisteren naar anderen zorgt voor patstellingen.

Wat zou het toch fijn zijn als we echt eens naar elkaar gingen luisteren!

Overwinnings- en Troostmaaltijd

Ben jij ook zo’n voetbalfan die op zondagmiddag om half één zijn eerste wedstrijd kijkt, dan die van half drie de volgende en om kwart voor vijf naar de laatste schakelt? Ik wel!

Heb jij het dan ook, dat je na het laatste fluitsignaal om half zeven naar de chinees of patatzaak rent om een snelle hap te scoren. Sta jij dan ook tussen tientallen andere mannen, die hetzelfde zijn als jij, te wachten op je nasi of patatje oorlog! Sta jij dan ook zo op je horloge te kijken, omdat om zeven uur weer studio sport weer begint en je alle samenvattingen van al die wedstrijden die je nog niet heb gezien ook wilt bekijken! Kom je dan ook zo gefrustreerd tien minuten te laat thuis en dan chagrijnig probeert je lauwe eten naar binnen te werken, maar dat de helft over je voetbalshirtje van je favoriete club laat vallen!

Mannen en natuurlijk ook de fanatieke voetbaldames onder ons, het eten op een voetbalzondag kan zoveel makkelijker en het kost je maar een paar reclameblokken in de rust, zodat je niets hoeft te missen.

Loop straks nog even naar de Albert Heijn, Coop, Dirk of Jumbo, een andere supermarkt is natuurlijk ook goed. Op je boodschappenbriefje staat natuurlijk een lekker biertje, nootjes en chips, maar zet het volgende er ook even op:

  • 1 Zakje waspeentjes
  • Zakje gesneden prei
  • 1 courgette
  • 1 Aubergine
  • 1 grote ui
  • 1 rode peper
  • Kippendijtjes (2 p.p.)
  • 1 zak diepvries doperwten
  • 1 zakje aardappelpartjes (liefst met schil)
  • (Zee)zout
  • Verse Tijm
  • (vers gemalen) Peper
  • Olijfolie

Als je dan thuis bent gekomen, het zal dan vlak voor half één zijn, ga je lekker genieten van je voetbalmiddag. Het enige wat je nu nog moet doen is een paar momenten kiezen om even snel de keuken in te lopen om een paar kleine handelingen te verrichten.

Moment 1: Pak een ovenschaal. Gooi de erwten, peen, prei in de schaal. Snij de courgette, aubergine en ui in grote stukken en gooi ook in de schaal. Snij het pepertje fijn, maar verwijder wel even voor je gaat snijden de zaadlijst, ook het fijn gesneden pepertje gooi je in de ovenschaal. Zout en peper eroverheen strooien en met je handen hussel je alles even door elkaar. Zet de schaal in de koelkast, pak gelijk iets te drinken en ga weer lekker op de bank zitten om weer te genieten van je wedstrijd.

Moment 2: Pak nog een ovenschaaltje en gooi hier de aardappelpartjes in. Beetje zout en peper erover en zet in de koelkast, pak weer wat te drinken en geniet weer verder van je wedstrijd.

Moment 3: Haal de groenteschaal uit de koelkast leg de kippendijen naast elkaar boven op de groente. Beetje zout en peper over de kippendijen en per dij een klein takje tijm. Zet weer terug in de koelkast, en neem wat te drinken en te knabbelen mee.

Moment 4: Zorg dat je om half vijf de oven aanzet op 180 graden. Pak beide ovenschalen uit de koelkast en besprenkel de kippendijen met wat olijfolie, doe dat ook met de aardappelpartjes. Giet een flinke scheut bier of witte wijn in de ovenschaal met groenten. Ga weer lekker op je bank of in je stoel zitten om naar de laatste wedstrijd te gaan kijken.

Moment 5: Dit is even een momentje dat aankomt op je verstand van voetbal, de beide schalen moeten in de oven. Pak hiervoor even een moment tussen vijf uur en kwart over vijf, op een moment dat het spel even stil ligt voor bijvoorbeeld een blessurebehandeling. Je schalen moeten 75 tot 90 minuten in de oven staan en hoe mooi zou het zijn als je rond half zeven als de wedstrijd is afgelopen direct aan tafel kan.

Moment 3 en 4 kan je ook in één keer uitvoeren

Als je dan alles uit de oven hebt gehaald en op een bordje voor op schoot heb gedeponeerd zul je merken dat deze maaltijd werkt als een overwinningsmaal maar zeker ook als troost-food.

Eet smakelijk!

(Etnisch) Profileren

De laatste dagen overdenk ik mijn carrière bij de politie. De politie komt de laatste tijd vaak niet zo best in het nieuws, of althans de negatieve zaken voeren vaak de boven toon en ik vraag mij dan ook af hoe heb ik het als agent gedaan, heb ik mij schuldig gemaakt aan bijvoorbeeld etnisch profileren!

Met stelligheid kan ik zeggen dat ook ik in mijn werk me regelmatig heb laten leiden door te profileren, ik laat bewust het woordje etnisch weg,  omdat je bij opsporing van misstanden en criminele activiteiten je altijd een bepaald profiel van een mogelijke dader voor ogen hebt. Jaren lange ervaring met crimineel gedrag, in mijn geval zo’n 23 jaar, laat je ook op deze manier naar mensen kijken op straat.

Bij iedere soort van overlast of criminaliteit past een bepaald soort persoon. Iedere wijk heeft zo zijn eigen problemen met bijvoorbeeld overlast van asociaal verkeersgedrag, drank, geweld, drugs, inbraken of vernielingen. Als je lang in zo’n wijk werkt dan weet je als agent op wie je moet letten bij bepaalde problematiek. Zelf heb ik jaren in Barendrecht gewerkt, toen ik daar startte als agent nog niet zo’n groot dorp. Als agent was ik daar redelijk vrij in mijn dienst invullen en ik hield me veel bezig met de plaatselijke jeugd. Na enkele jaren tussen de jeugd gelopen te hebben wist ik dat als er een vernieling was gepleegd, ik de daders moest zoeken tussen de autochtone jeugd, jongeren met een allochtone afkomst deden dit niet. Gebruikers van speed, heroïne en cocaïne was ook meer een ding van de autochtone jeugd, de handel daarin was hoofdzakelijk in handen van de allochtone jeugd.

Als wij een inbraakgolf hadden, dan wisten we dat dit vaak door criminelen van buiten het dorp gepleegd werden. Junkies uit Rotterdam of Oost-Europeanen die even een paar nachten achter elkaar de boel kwamen leegroven.

Na verloop van tijd werd ik te werk gesteld aan het bureau van politie Zuidplein in Rotterdam. Ik belandde in een hele andere wereld, een wereld van heel veel drugs gerelateerd geweld. Vele schiet en steekpartijen met vele slachtoffers passeerde de revue. Veel druggebruikers heb ik zien vechten om te overleven deze groep bestond uit een bond gezelschap aan culturen en nationaliteiten, de dealers en drugsbazen, ik kan het niet mooier maken, waren vaak van allochtone afkomst. Als agent ga je, als je zoveel meemaakt in deze absurde drugswereld denken dat alle mensen uit deze landen zo zijn. Marianne van der Anker, oud politicus van Leefbaar Rotterdam, had hier een hele mooie benaming voor “Beroepsdeformatie”.

Beroepsdeformatie treed op als je net als mij te lang met alleen maar het slechte deel van een bevolkingsgroep te maken hebt en niet meer het positieve en mooie van het overgrote andere deel van deze groep kan zien. Dit ga je ook terug zien in je handelen op straat. Soms te kortaf of zelfs onredelijk kunnen zijn in je optreden. Toen ik hoorde van Beroepsdeformatie ben ik daar extra op gaan letten en heb mijn optreden daarop aan kunnen passen. Maar het profileren ben ik blijven doen, want daar vang je toch echt boeven mee.

Zijn er groepen die meer gecontroleerd worden door de politie? Ja dat denk ik wel, maar dat is in iedere wijk of dorp anders. In de haven of op verlaten industrieterreinen op vrijdag- en zaterdagavonden worden meer snelle auto’s met jongens van rond de 20, vaak blank en met een baseballcap op langs de kant gezet, omdat er door dit type jongeren vaak aan straatraces wordt deelgenomen. Groepen jongeren van onder de achttien die hangen in een park worden vaker gecontroleerd op drankbezit. Automobilisten met een Oost-Europees kenteken worden vaker op rijden onder invloed gecontroleerd dan anderen. Marokkaanse jongens die rijden in een dure huur- of leaseauto en dan praat ik over een weekhuur van 500 Euro, in een wijk die gedomineerd wordt door drugsoverlast, worden inderdaad vaker gecontroleerd dan anderen. Dat er in deze voorbeelden ook mensen worden gecontroleerd die niets verkeerd hebben gedaan komt natuurlijk ook regelmatig voor.

De organisatie Controle Alt Delete zet zich in tegen het etnisch profileren door de Nationale Politie en heeft daar een rapport over uitgebracht https://controlealtdelete.nl/files/2017-12/1513073975_controle-alt-delete-rapport-kies-een-kant-2017.pdf . Ik heb het hele rapport gelezen en herken zaken die ook ikzelf in de praktijk, hoewel dit al vijf jaar geleden is, heb meegemaakt of heb gedaan.

Ja, er wordt door de politie naar uiterlijk gekeken. Ja, sommige personen vallen in een bepaalde categorie en ja niet alle gecontroleerde personen zijn crimineel.

Kan het beter, natuurlijk kan het beter. Laten we eerst eens beginnen met het woord etnisch weg te laten in etnisch profileren. Het is niet leuk om iedere keer te worden weggestuurd door de politie als je lekker in het park zit met je vrienden omdat anderen voor overlast zorgen. Nee, het is niet fijn om met je Poolse kenteken weer een blaastest te moeten afleggen, omdat heel veel landgenoten van je hier al voor rijden onder invloed zijn gepakt en jij geen druppel drinkt. Nee het is niet fijn als je als advocaat, arts of geslaagde zakenman met Marokkaanse, Turkse of Caribische ouders in je zuurverdiende lease Mercedes AMG of Porsche Cayenne voor de zoveelste keer je papieren en je id moet laten zien! Weet dat het niet persoonlijk tegen jou gericht is. Dat de politie er niet op uit is om je te jennen en te zieken, maar probeert onze maatschappij leefbaar en veilig te houden voor ons allemaal.

Mocht je een dezer dagen worden staande gehouden door de politie, om wat voor reden dan ook, ga dan eens een leuk gesprek aan met een agent. Het zijn echt net mensen!

Stichting Gebruikers Assistentiehonden

Op 14 juni 2016 is het VN-verdrag voor mensen met een handicap inwerking getreden. In deze wetgeving is een amendement opgenomen voor mensen met een assistentiehond. Artikel 2 lid 1 regeld het toelaten van assistentiehonden en zegt dat mensen met een handicap of chronische ziekte, vergezeld door een assistentiehond deel moeten kunnen nemen aan de maatschappij.

Er moeten wel heel ernstige bezwaren zijn om mensen met een assistentiehond te weren uit winkels, taxi’s, restaurants, bioscopen, theaters, dierentuinen of gezondheidsinstellingen. Zo’n ernstig bezwaar kan een afdeling van een ziekenhuis zijn waar mensen worden verpleegd die eer vatbaar zijn voor ziektekiemen.

Er heerst nog veel onbekendheid over deze wetgeving. Vaak door onbekendheid worden assistentiehonden ten onrechte geweigerd. Restauranteigenaren die geen honden binnen willen en zeggen dat dit is omdat dit van de voedsel en warenwet niet mag bijvoorbeeld, hebben ongelijk. Zelfs een openkeuken is geen reden om een assistentiehond niet toe te laten. Taxichauffeurs die geen assistentiehonden willen vervoeren omdat zij geen haren in hun auto willen, gaan hun boekje te buiten. Supermarkten die weigeren een assistentiehond binnen te laten omdat er levensmiddelen binnen zijn, mogen dit niet.

Als gebruiker van een assistentiehond wil je heel graag, net als ieder gezond ander mens, meedraaien in de maatschappij en niet afhankelijk te hoeven zijn van anderen. Een weigering om ergens binnen te komen voelt als niet volwaardig zijn, je gestraft voelen omdat je een handicap hebt.

Stichting Gebruikers Assistentiehonden bemiddeld tussen gebruikers en bedrijven of instellingen die assistentiehonden en hun baasjes weigeren. Vaak na een goed gesprek en duidelijke uitleg over de wetgeving draaien zij bij en zijn hierna de gebruikers wel welkom. Maar er is nog heel veel werk te verzetten om iedereen op de hoogte te brengen van deze wetgeving.

Vrijdag ben ik zelf met mijn PTSS Buddyhond mee geweest voor een schouw in Krimpen aan den Ijssel. Samen met Stichting Gebruikers Assistentiehonden en enkele politici zijn wij overheidsgebouwen en gezondheidsinstellingen afgegaan om te testen of en in hoeverre wij met een assistentiehond welkom zijn. Krimpen aan den Ijssel is een gemeente waar wij bij alle instellingen welkom zijn. Soms dacht ik dat er wat gezegd zou gaan worden, maar als men eenmaal door had dat het om een assistentiehond ging waren wij meer dan welkom.

Dit soort schouws is heel belangrijk en er zullen er nog vele gaan volgen. Ook blijft het nodig om de wetgeving aangaande assistentiehonden onder de aandacht te blijven brengen, er is nog veel onduidelijkheid.

Heel jammer is het dat er instellingen zijn die weten dat deze wetgeving er is, maar zich er niets van aantrekken. Zo is er een grote dierentuin in Rotterdam die blijft weigeren assistentiehonden toe te laten en hier ook niet of moeizaam over in gesprek wilt gaan. De grote dierentuin in Amsterdam is uiteindelijk wel overstag gegaan en laat nu assistentiehonden wel toe. Het is niet uit te leggen of te begrijpen waarom een dierentuin in bijvoorbeeld Amersfoort nog nooit een probleem heeft gemaakt van honden in het algemeen in hun park en deze zeer welkom zijn en een ander zegt dat de gezondheid van hun dieren niet te waarborgen valt.

Er valt nog veel te verbeteren en ik heb besloten om mij dit jaar als vrijwilliger in te gaan zetten voor de Stichting Gebruikers Assistentiehonden.

Wil je meer weten over deze stichting : http://stichtinggebruikersassistentiehonden.nl

Heinenoordtunnel

Wat is het toch fijn om ’s-Avonds als er bijna niemand op straat is er met mijn camera eropuit te trekken. Gisteren avond samen met collega en lotgenoot Bas naar Ridderkerk getogen om plaatjes te schieten.

 

Eigenlijk was deze avond niet gepland en kwam de afspraak op het laatste moment tot stand. Vlug de camera en lenzen gepakt. Camera gecontroleerd en zag dat ik één lege accu had en de tweede was vol, dus daar moest ik het wel mee gaan redden, helaas dacht de kou daar iets anders over. Na een uurtje bezig te zijn geweest vond de accu het wel welletjes en met een korte melding “Accu leeg” werd mijn beeldscherm zwart en was mijn avond fotograferen over.

Samen met Bas ons geplande rondje afgemaakt, tips and tricks gegeven over instellingen en nog even als model mogen fungeren. Dat laatste werd ook opgemerkt door de tunnelwachter van de Heinenoordtunnel. We hoorden al een tijdje een zoemend geluid uit de tunnel komen. Dan was het weer even stil om vervolgens weer een kort zoem te horen. Als PTSS-er vallen dit soort zaken extra op, omdat we altijd alert en waakzaam zijn. Toen kreeg ik de beveiligingscamera’s boven ons hoofd in de gaten. Als we een stukje verplaatsten, dan bewoog de camera met ons mee. We lachten de spanning ervan af en zwaaide naar de camera en het mooie was dat de camera naar ons terug zwaaide. Zullen ze op de meldkamer van Rijkswaterstaat om ons gelachen hebben?

Nieuwe deur openen

Een nieuw jaar is weer begonnen en dit wordt een jaar met de nodige veranderingen. De grootste verandering wordt het feit dat ik na 23 jaar in maart opeens weer burger ben. Helaas houdt mijn jongensdroom dan op en moet ik afscheid gaan nemen van mijn werk bij de politie. Maar waar er deuren sluiten gaan er ook weer deuren open, hoor ik veel mensen tegen mij zeggen!

Deuren gaan niet vanzelf open en ik zal deze zelf moeten doen. 2017 was een jaar van berusting, het ontwikkelen van een positieve kijk op mijn PTSS. Wat kan ik niet en wat kan ik nog wel? Waar vind ik rust en wat maakt mij gelukkig? In 2017 kwam ik erachter dat ik heel veel behoefte aan rust en stilte nodig heb. De rust en stilte vond ik in Zweden en Oostenrijk, oorverdovende stilte mag ik wel zeggen. Het op een grote rots midden in de wildernis van Zweden zitten en me beseffen dat er buiten de wind en de vogels om mij heen, totaal geen storende geluiden zijn. Door deze rust werd mijn PTSS niet geprikkeld en voelde ik mij voor het eerst sinds vele jaren weer echt gelukkig, een gevoel die me de nodige tranen van geluk heeft opgeleverd.

In 2016 heb ik geprobeerd een deur te openen. Na een toelatingsexamen bij Nederlands beste fotografie opleiding, werd ik aangenomen op de vakopleiding van de Fotoacademie in Amsterdam. In fotografie ligt mijn passie en kan daar heerlijk mijn hoofd mee leeg maken. Helaas bleek ik te vroeg in mijn herstelproces een nieuwe deur te hebben geopend. De opleiding kostte, hoewel ik er maar één dag in de twee weken heen ging, mij geestelijk te veel energie. Ik kon alleen nog maar aan foto’s en opdrachten denken en raakte daardoor weer steeds dieper in de donkere krochten van mijn PTSS verzeild! De opleiding heb ik na drie maanden vaarwel moeten zeggen, de maanden daarna heb ik het gevoel van falen gehad, ook dit kon ik dus niet! Gelukkig drongen de woorden van mijn vakdocent Milan Gies pas later goed tot mij door. “Met of zonder academie, jij komt er wel!” waren zijn mooie woorden bij het afscheid nemen van mijn klas.

Na lang na te hebben gedacht, alle voors en tegens te hebben afgewogen, ga ik een nieuwe deur openen. Wat deze nieuwe doorgang mij gaat opleveren weet ik nog niet, maar het wordt een combinatie van het opzoeken van stilte en deze stilte vast te leggen in woord en beeld. In maart ga ik samen met mijn buddyhond Jinke, mijn camera en pen en papier, aan een reis naar zuid Europa beginnen. Drie weken ga we naar Spanje om daar op zoek te gaan naar de stilte die ik ook in Zweden en Oostenrijk heb mogen ervaren.

Om mijzelf geen druk op te leggen ga ik na de reis bekijken wat ik met alle verhalen en foto’s ga doen.  Het zou zo maar eens mijn derde boek kunnen gaan opleveren.

Niet zo lang geleden dacht ik nog hetzelfde als u!

Wat ben ik blij dat we oudejaarsavond niet thuis zijn geweest en de rust in de Noord-Hollandse polder bij vrienden hebben opgezocht.

Jaren lang ben ik een voorstander geweest van het consumentenvuurwerk. Het overlastmeldpunt vuurwerk van Groen Links vond ik maar gezeur van fanatieke milieufreaks. Ik kon mij niet ergeren aan het feit dat al vanaf begin november de jeugd vuurwerk afstak, ik ben ook jong geweest! Het afsteken van vuurwerk op de tijden dat het nog niet mag is spannend en wat heb ik soms moeten rennen om boze buurtbewoners of erger de politie van mij af te schudden. Het was gewoon een geweldige tijd die hoorde bij het volwassen worden, het besef hebben dat mensen er echt last van kunnen hebben kwam pas veel later.

Vuurwerk triggert mijn PTSS niet, ik heb geen PTSS opgelopen door geweldsincidenten en kom hierdoor redelijk door de December maand heen. Sinds anderhalf jaar heb ik Jinke mijn Buddyhond. Jinke is mijn rots in de branding en als ik het op straat of in een winkel moeilijk heb is ze er voor mij. Ze heeft me ontelbare malen gekalmeerd op plekken waar ik mij onveilig en angstig voel. De laatste twee dagen van het jaar zijn de rollen omgedraaid, door de vele knallen van vaak illegaal vuurwerk, is Jinke zo gespannen en angstig dat zij niet meer in staat was om haar werk voor mij te doen. Van helpende werd zij hulpbehoevend en moest ik haar kalmeren in plaats van andersom, zodoende kwam ik ook niet tot nauwelijks buiten.

Mijn wens voor 2018 is dat de politiek de verkoop van consumentenvuurwerk aan banden gaat leggen of geheel gaat verbieden en dat gemeentes hiervoor mooie vuurwerkshows gaan organiseren. Ook het bezit en invoer van het illegale vuurwerk mag van mij nog zwaarder worden bestraft.

Ja, hier spreekt heel veel eigenbelang uit en veel mensen zullen het niet met me eens zijn. Wat ik tegen deze mensen wil zeggen is: “U heeft “helemaal gelijk, niet zo lang geleden dacht ik nog hetzelfde als u!”

Bedankt 2017

Op social media zie ik heel veel mensen die terugblikken op 2017 en ik kan eigenlijk niet achter blijven.

Ik wil het niet hebben over alle negatieve zaken die rondom mijn PTSS spelen, maar wil terugblikken op al het mooie wat 2017 mij gebracht heeft. Dit betekend niet dat ik niet aan het negatieve denk, maar 2017 heeft mij geleerd dat ik met positiviteit een stuk verder kom dan mij te laten leiden door de minder leuke dingen in mijn leven.

2017 stond in het teken van ontdekken. Het ontdekken van mijn nieuwe ik en ik blijk best een aardige gozer te zijn. Als ontdekkingsreizigers heb ik samen met Sandra mijn vrouw door delen van Europa gezworven. In totaal hebben we bijna twee maanden rondgezworven in Tsjechië, Duitsland, Denemarken, Zweden en Oostenrijk. Meer dan 10.000 kilometers afgelegd, waarvan Sandra er zo’n 9,000 voor haar rekening heeft genomen, want autorijden is niet meer mijn sterkste kant.

Al deze reizen stonden in het teken van zoeken naar rust en stilte en die hebben we op vele plaatsen gevonden. We zijn verliefd geworden op twee landen in het bijzonder, Zweden en Oostenrijk. Twee landen waar je met weinig moeite op plekken kunt komen waar er niets anders is dan stilte. Alleen het geluid van de wind die ritselt door de bomen en fluitende vogels en geen storende geluiden van de moderne wereld.

Ieder keer als wij weer van zo’n wonderschone plek afscheid moesten nemen heb ik gehuild, gehuild van geluk dat ik dit mocht meemaken, maar ook gehuild, omdat afscheid nemen nu eenmaal pijn doet.

2018 zal qua reizen niet zo’n topjaar worden als 2017, maar Zweden en Oostenrijk gaan we ook in 2018 niet overslaan.

In 2017 hebben veel mensen voor ons klaar gestaan en ons hele mooie momenten laten beleven. Vrienden dichtbij huis die altijd voor ons klaar staan en een hele mooie groep lotgenoten en hun partners die we echte vrienden mogen noemen. Jullie geven veel zonder er ook maar iets tegenover te stellen. Jullie laten me zijn wie ik ben, zonder oordelen te vellen. Bij jullie kan ik onbedaarlijk lachen en huilen zonder me bezwaard of anders dan een ander te voelen. Jullie zijn stuk voor stuk kanjers en ik kijk uit naar meer mooie en onvergetelijke momenten in een nieuw jaar samen met jullie!

Verder ik wens iedereen, dichtbij of veraf een geweldig mooi, gezond en positief 2018 toe.

Oudjaar

Nog twee dagen en dan is het weer oud jaar. Gezellig met vrienden en familie het nieuwe jaar inluiden! Maar gezellig het nieuwe jaar inluiden is voor te talloze hulpverleners die deze nacht moeten werken niet zo vanzelf sprekend!

Onderstaand verhaal komt uit mijn boek “Hoe mijn jongensdroom een nachtmerrie werd!” 

**********************************************************************************************************************************

Het is oudejaarsavond en ik ben klaar met mijn dienst. Ik neem afscheid van mijn collega’s en wens hen alvast een goed Nieuwjaar. Ik wens de collega’s die moeten werken een rustige en veilige dienst toe en vertrek naar huis, waar mijn gezin op mij zit te wachten.

“3, 2, 1 Gelukkig Nieuwjaar!” klinkt er door de woonkamer. Met de kinderen aan de Jip & Janneke en mijn vrouw en ik aan de “echte” Champagne, klinken wij op het nieuwe jaar. Dan is het tijd voor het vuurwerk. De kinderen vermaken zich best met de knalerwten en sterretjes die zij zelf hebben mogen kopen. Zoals gewoonlijk steek ik samen met mijn vrouw één vuurpijl af. Een pijl die voor ons al jaren dient om een beetje geluk en gezondheid af te dwingen. Het werkt al jaren dus afschaffen van deze traditie zou wel heel erg dom zijn!

Als ik de buren een goed Nieuwjaar aan het wensen ben, hoor ik om mij heen sirenes van politieauto’s aangaan. Ik hoor aan het geluid dat zij allemaal in dezelfde richting rijden. Na een paar minuten hoor ik ook dat een ambulance dezelfde richting oprijdt. Ik hoop dat het niet iets ernstig is en dat mijn collega’s veilig de nacht doorkomen. Met die gedachte loop ik mijn woning in en werk nog een appelflap weg.

Als we besluiten om ons bedje op te gaan zoeken gaat de telefoon. Ik pak vrolijk op, want ik verwacht iemand die ons al het goede wil toewensen. Het is een collega en hij klinkt zenuwachtig en nerveus. “Jacco, Roel is net bij zijn woning neergestoken. Hij is met spoed naar het ziekenhuis en we weten nog niet of hij het gaat redden!” Ik schrik me rot en hang op met de afspraak dat ik op de hoogte wordt gehouden hoe het met Roel gaat. Ik heb net nog dienst met hem gedaan, denk ik verschrikt.

Roel blijkt een slagaderlijke bloeding te hebben opgelopen in zijn zij.

Tijdens een spoedoperatie hebben de artsen, gelukkig,  zijn leven weten te redden.

Als ik wakker word loop ik direct naar het bureau. Daar aangekomen hebben zich nog meer collega’s verzameld om het laatste nieuws te vernemen en te horen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Roel had samen met zijn buren vuurwerk afgestoken. Toen al het vuurwerk op was hebben zij de overblijfselen bij elkaar geveegd om het in een vuilniszak te stoppen. Op dat moment kwamen er twee jongens de straat in lopen die duidelijk zwaar onder invloed waren. Een van de jongens trapte de net bij elkaar geveegde hoop afval uit elkaar. Door de buurtbewoners werd hier boos op gereageerd en de jongens namen gelijk een houding aan om met de buren op de vuist te gaan. Roel greep direct in. Hij pakte de jongens bij hun middel en nam hen mee weg van zijn buren. “Jongens kom op, het is feest, laat het een feest blijven!”zei Roel tegen de jongens. Na een aantal meter met hen te hebben gelopen voelde Roel plots een harde tik in zijn zij en voelde een brandende pijn. De jongens zette het vervolgens op een lopen.  Roel voelde op de plek waar het pijn deed en zag dat zijn hand vuurrood van het bloed was. Toen besefte hij dat hij niet was geslagen maar met een mes was gestoken! De buren belde direct  om een ambulance en een aantal zette de achtervolging op de jongens in. Een was zo dronken dat hij vrij snel overmeesterd kon worden. De tweede is later op een plat dak van een appartementencomplex aangehouden, het mes lag vlak bij hem.

De eerste collega’s ter plaatse namen de eerste hulp aan Roel over van de buren. De wond werd stevig dichtgedrukt, maar ze konden niet voorkomen dat  Roel heel erg veel bloed verloor. Zo veel dat ze dachten dat Roel in hun handen zo overlijden. Een heftige oudejaarsnacht die erg veel indruk heeft gemaakt op iedereen aan ons bureau. En zeker voor de directe collega’s die eerste hulp hebben verleend aan Roel.

De jongens zijn zwaar gestraft voor hun daad. Met Roel is het na lang revalideren lichamelijk weer goed gekomen, maar deze gebeurtenis heeft op hem en zijn gezin veel indruk gemaakt.

Een veilig en vooral gezellig Oud en Nieuw toegewenst!

1 2 3